Genezing

Hoe genezen we van onze pijnlijke herinneringen? In de eerste plaats door ze tevoorschijn te laten komen, door ze uit de vergetelheid te halen en door ze op te nemen in ons (myDi)levensverhaal!

Wat we vergeten hebben, is niet voorhanden, en wat niet voorhanden is, kan niet genezen worden.

Max Scheler laat zien hoe herinnering ons bevrijdt uit de macht van pijnlijke gebeurtenissen die we vergeten zijn ...

"Herinnering," zo zegt hij, "is het begin van de bevrijding uit de verborgen macht van het voorval dat we ons herinneren." Als pastores herinneraars zijn, dan is het hun primaire taak om de ruimte te bieden waarin de pijnlijke herinneringen aan het verleden bereikbaar gaan worden en zo weer aan het licht kunnen komen en worden gebracht zonder dat we er nog bang voor hoeven te zijn. Als die grond niet is omgeploegd, dan kan de regen het zaad niet bereiken: als de bladeren niet zijn opgeharkt, dan kan de zon de planten eronder niet vol-doende verwarmen. En als onze herinneringen bedekt blijven met angst, bezorgdheid of gebrek aan vertrouwen, dan kan ook het woord van G d/'geweten' van wat was, is & daarom 'zal zijn' geen vrucht dragen. Om een levende herinnering te kunnen zijn, moeten we begrip hebben voor de dynamiek van het leven en het gedrag van de mensen die een herinnering nodig hebben. Dit soort begrip geeft ons in-zicht in de vele psychologische krachten waarmee pijnlijke herinneringen worden verdrongen. Anton Boisen, de vader van de beweging voor klinisch-pastorale vorming, heeft dit soort begrip bepleit toen hij sprak van 'n "theologie via levende menselijke documenten!" ...

Veel pastoraal-theologen & psychologen hebben dit begrip bevorderd met behulp & onder inspiratie v/d huidige gedragswetenschappen ...

De afgelopen decennia zijn theologiestudenten steeds meer overtuigd geraakt v/h belang van deze dynamische benadering v/h pastoraat,
& vele centra voor klinisch-pastorale vorming hebben hier sterk aan bijgedragen: maar pas i/d jaren '70 v/d 20ste eeuw zijn er nieuwe vragen opgekomen. Is door de grote nadruk op de ingewikkelde psychodynamiek v/h menselijk gedrag niet 'n situatie ontstaan waarin de pastores meer geïnteresseerd zijn geraakt i/d ontvanger v/d boodschap dan i/d boodschap zelf? Zijn we niet beter thuisgeraakt i/d taal v/d gedragswetenschappen dan i/d taal v/d bijbel? Praten we niet meer over mensen dan over "G d", 'in wiens naam we bij de mensen komen'?

Voelen we ons meer verwant met de psycholoog & de psychiater dan met de priester? Soms klinken dit soort vragen beschuldi-gend & zelfgenoegzaam, maar vaak stelt men ze vooral uit 't eerlijk verlangen om vooruit te komen & met veel waardering voor wat men heeft geleerd.

ZULKE vragen betekenen 'n uitdaging om samen verder te kunnen kijken dan de opdracht om te accepteren. De andere kant ervan is verband leggen: 't is de grote roeping v/d pastor om voortdurend verbanden te leggen tussen 't mensenverhaal & 't verhaal van g d ~ we hebben 'n verhaal (vol mydiverhalen) geërfd dat op ZO'N manier dient te worden verteld dat de vele pijnlijke wonden waarover we (speciaal nu/overal i/d laatste tijd ook @myDi) dag in dag uit horen, UIT hun isolement kunnen worden bevrijd en zo verder aan 't licht kunnen komen als 'n "onderdeel van g ds relatie met ons".

GENEZEN houdt in: 't onthullen dat onze menselijke wonden ten diepste verband houden met 't lijden van 'g d zelf': 'n levende herinnering aan Yesjoe zijn, houdt daarom in dat we de verbanden aan 't licht brengen tussen ons 'kleine' leven & 't 'grote' leven van g d met & 'in' ons & 'elk ander'.

Juist door onze pijnlijke vergeten herinnerin-gen boven egocentrische, individualistische privésferen uit te tillen, geneest 'Yesjoea' onze smarten. Door ook 'gelijk te worden' aan hem brengt hij ze in verband met de pijn van de hele mensheid (& alle vormen van leven): 'n pijn die hij ook op zich heeft genomen en ook zodoende heeft getransformeerd?

Genezen betekent dus niet primair pijn wegnemen, maar onthullen dat 'onze pijnen' deel uitmaken van 'n groter pijn, dat ons verdriet 'n onderdeel vormt van 'n groter verdriet, en dat onze ervaring hoort bij de grote ervaring aller tijden en plaatsen van hem (haar/het) die gezegd heeft: 'moest de verlosser/bevrijder niet (ook) ZO lijden' & dan 'de heerlijkheid binnengaan' zo-als o.a. beschreven in Lucky Luke 24:26?

'Halo al-hamasjiach haya lisbol et-kal-zot welavo el-kvodo?'

In dat besef heeft mijn moeder voor zover ik weet haar hele leven geleefd: alles wat ik ben heb ik van haar & van hem die ik niet kende.