genetische determinatie vrije wil kikkerdril ensow


-
DE
HELE
NACHT
weer eens
doorgelezen
wegens napijn
en omdat het boek
zo vreselijk boeiend en
spannend
was.
-
Het
zoveelste
van Faye Kellerman.
Dit keer over Muenchen in 1929.
Het eerste boek dat ik van Jonathan las
ging over Jeruzalem in de tweede helft van de jaren zestig.
Telkens als ik weer een van hun boeken lees denk ik:
dit is het beste tot nu toe.
En dat zijn ze dan ook!
Stuk voor
stuk.
-
Vroeger
toen ik rond
de zeventien was
las ik alles wat ik te pakken kon krijgen
van o.a. Peter Cheyney en
Frederic Prokosch.
-
Bovendien
is het 's nachts
zo verrukkelijk rustig
behalve rond kwart over vier
want dan komen al die tweemeterlange
schreeuwerige pubers hierlangs op weg naar
het boerenland aan de andere kant van de spoorlijn
vanuit de kroeg op weg
naar huis.
-
Nu
eerst maar
een kop hete matethee.
En gewoon verdergaan met verdringen en weerstaan.
Tussen verdringen van emoties en weerstand bieden
lijkt maar een dunne lijn te zitten?
Toch is er een groot
verschil!
-
Emoties
verdringen
schept levenslange stress.
Gevoelens die worden onderdrukt worden steeds sterker.
De druk groeit en uiteindelijk
ontploffen
we.
-
Weerstand bieden
schept weliswaar tijdelijk strijd,
maar geeft daarna ongekende rust en kalmte.
Als we bijvoorbeeld het cabalistisch weerstandsconcept toepassen
wanneer iemand woede bij ons oproept,
dan ontstaat er geen haat of wraakgevoel.
We voelen ons niet beledigd of geraakt.
Als we dergelijke gevoelens wel hebben,
als we meegesleept worden
in het drama van het moment,
dan missen we de spirituele kans
van dat moment.
-
Als
in ons
het inzicht groeit,
dat woede en andere negatieve emoties
eigenlijk testmomenten zijn
om ons van het Brood der Schaamte af te helpen,
dan hebben we het concept weerstand begrepen.
Als we dit in de praktijk toepassen, dan zullen we het Licht voelen,
dat ontstaat uit onze transformerende daad:
DAN is cabala geen kwestie meer van geloven,
maar van weten &
ervaren!
-
Aanvankelijk
zullen onze pogingen
om reacties te weerstaan
een mengeling zijn van verdringing en weerstand.
Dat is helemaal niet zo erg.
Want langzaam maar zeker verdwijnen de eerste lagen met reactieve emoties.
En als we hier consequent mee doorgaan, dan zal de weerstand uiteindelijk
ons gedrag corrigeren en een einde maken
aan onze zelfzuchtige verlangens
en negatieve
gedachten.
-
De
overtuiging
dat we hiermee het Licht aantrekken,
is even belangrijk als onze pogingen om reactieve emoties
daadwerkelijk te
weerstaan.
-
Het
weerstaan
van reactieve emoties
wordt gemakkelijker als we dit concept consequent volhouden.
In het proces zullen we dan onszelf zien groeien en leren
om de cabalistische principes
te internaliseren.

~@~

Een
min of meer
duidelijk voorbeeld hiervan
vond ik als reactie op dierenleed
bij een vrouw die haar hele leven lang had gewijd
aan de opvang van zwerfkatten.
Door de jaren heen had ze letterlijk duizenden katten
behoed voor honger, ziekte en dood.
Ze had een reusachtig opvangcentrum waar de dieren medische verzorging kregen
en vanwaaruit een nieuw tehuis voor hen werd gezocht.
Elke kat die het had gered, zou haar een golf van geluk bezorgd moeten hebben,
maar inplaats daarvan kon ze alleen maar denken aan de katten die ze NIET had kunnen redden.
Ze was verre van opgewekt en werd geplaagd door het gevoel dat ze had gefaald.
Dit is het risico dat aan al dit soort activiteiten kleeft.
De gestelde doelen in deze projecten liggen zo hoog dat er nooit aan kan worden voldaan?
Een andere vrouw, die vol afschuw sprak over de wrede behandeling van een ezel
waarvan zij getuige was geweest in Noord-Afrika,
begon een project om deze kostelijke dieren te redden.
Op het laatst had ze er drieduizend op een enorme boerderij,
die allemaal medische zorg vereisten en daarnaast ook gevoed en verzorgd
en 'heropgevoed' moesten worden.
Ze werd omringd door gezonde ezeltjes,
een levend bewijs van haar reactie op dierenleed dat ze wilde verzachten,
maar het enige waar ze nog aan kon denken was aan de ezeltjes die nog niet gered waren.
Zelfs als zij ze allemaal opkocht en er nog eens honderduizenden bijkreeg,
dan kon ze niet tevreden zijn omdat de eigenaar, zodra ze hem geld had gegeven voor een mishandelde ezel, daarmee een jong ezeltje kocht en weer opnieuw begon.
Ook deze vrouw had zich
een onmogelijke taak
gesteld!
-
Dit
is kenmerkend
voor bijna alle soorten van
reactieve liefdadigheid: gevoelens van geluk worden bijna altijd weer
keer op keer overschaduwd door vlagen van droefheid over wat er niet is bereikt?
Het geheim van altruistisch geluk is realistische doelen te stellen, ook al is dat niet altijd zo gemakkelijk.
Dat komt doordat mensen of dieren die hulp krijgen niet werkelijk deel uitmaken van een stam
met een beperkt aantal, maar wel het equivalent zijn van stamleden.
Hun aantallen blijven daardoor niet beperkt tot de natuurlijke
stamgrootte van de {'plantaardige/dierlijke' &}
menselijke
soort.
-
In
de oertijd,
toen de [r]evolutie onze aangeboren eigenschappen vormde,
waren stammen heel klein: volgens een schatting bestonden ze uit niet meer dan tachtig tot zo'n
honderdtwintig personen {m/v/k}, en op z'n hoogstzullen het er misschien een paar honderd
zijn geweest?
-
Op
DIE schaal is behulpzaamheid nog wel haalbaar.
De hele mensheid te hulp komen, of de hele dieren~{EN planten~}wereld, is een heel ander mydiverhaal!
Om de vreugde te kunnen smaken van het helpen van anderen moet je maar liever niet een TE grote groep 'spontaan' willen
bereiken
...
-
DIT
werd ook DM duidelijk
toen hij meewerkte aan een film
over de problemen van urbanisatie in De mensentuin
{en ik heb het een tijdje geleden ook zelf meegemaakt toen ik in Vlissingen
of Rotjeknor in de trein in slaap viel: ik werd wakker in een praktisch volkomen lege trein richting Wageningen, moest terug naar Amersfoort, had geen zin om zestig [!] euro te betalen voor een taxi naar huis en bleeg uiteindelijk buiten slapen tussen het 'andere onkruid'?}!
Men had beweerd dat de gigantische omvang van de stadsbevolking tot gevolg had dat de rivaliteit toenam en de behulpzaamheid veel minder werd,
waardoor het evenwicht tussen deze twee basis-
behoeften was zoekgeraakt.
-
Om
dit te bewijzen
deden we op straat
een eenvoudig experiment,
zowel in de grote steden als in kleine dorpen:
de producer van de film bood aan
zich op straat te laten vallen en stil te blijven liggen,
de ene dag in een stad en de andere dag in een dorp.
Toen hij in de stad neerviel en bewegingloos op straat lag,
werd hij herhaaldelijk genegeerd door de al uebergestresste stadsbewoners,
die alleen maar met hun eigen [belangrijke] zaken bezigwaren.
Sommigen keken bewust de andere kant op en deden alsof ze hem niet zagen.
Een groepje jongens maakten foto's met hun ontblote billen boven zijn 'nietsvermoedende' hoofd en
weer anderen wierpen snel een blijk op zijn lichaam maar liepen verder ook langs hem heen
zonder hulp te bieden: ZO liepen tientallen stadsbewoners
hem dan ook op deze wijze straal voorbij totdat er,
na enige tijd eindelijk iemand langskwam
die zich over hem heen boog
en hulp aanbood.
-
In het dorp,
daarentegen, boden mensen meteen hulp aan zodra ze de gevallen man in het oog kregen.
Om er zeker van te zijn dat dit ook typerende reacties waren,
herhaalden we deze procedure nog een paar keer in het dorp: steeds weer kwam men zonder aarzelen in actie; bij de laatste keer kwam er een oudere dame uit haar huis om hulp te bieden ...
Met een stralende glimlach boog ze zich over de man op straat en zei:
"O, u bent die man die steeds in elkaar zakt. Kom binnen, dan krijgt u een kopje thee!"-
Hieruit bleek
dat de dorpelingen niet alleen maar behulpzaam waren,
maar dat het praatje al was rondgegaan dat er een onbekende in moeilijkheden was en hulp nodig had.
DIT soort behulpzaamheid is een fundamenteel kenmerk van de menselijke aard en ze werkt,
zelfs nog vandaag de mydidag, heel goed, maar meestal alleen maar in een kleine gemeenschap,
net zoals bij onze verre voorouders.
-
Gedurende
alle zwerftochten
sinds het begin van de jaren zestig
door een twintigtal landen werd ik [werden wij] in ELK land wel 'opgepikt' tussen "Groot Mokum & Decima",
maar de frequentie {intentie(s) & intensiteit} per land, stad, dorp en platteland was heel erg verschillend!
Dat varieerde dan ook van grote gastvrijheid en jarenlange vriendschappen tot en met pogingen tot
beroving en totale onverschilligheid of razend
enthousiasme.
-
Genoeg voor nu!
Voordat je het weet krijg je weer van deze of gene te horen dat 't mydiverhaaltje veel te lang is,
lastig te lezen, teveel kleuren heeft en/of volkomen onbegrijpelijk is
en/of veel 'te moeilijk'?
-
Hastalapasta:
ik ga even uitrusten in de tuin na een lange nacht
die vreselijk snel voorbij is gevlogen
met Faye.
09 jul 2006 - bewerkt op 27 mei 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende