gedeelde smart [half ei & lege dop] ...

'gedeelde ervaring'
~*~

~!@!~

Dat kunnen we
[alweer?] demonstreren
aan het leven in het Mesopotamische
tweestromenland.

Stormen
vanaf de omringende bergen
bedreigen de oogst
in het vruchtbare rivierengebied,
een ervaring die de hele gemeenschap
menigmaal [vanaf de sumerische tot aan de assyrische tijden]
heeft meegemaakt.

Soms
werd de bedreiging afgewend,
een andere keer sloeg het noodlot
toe!

Noodlot?


Dat woord
kenden die samenlevingen niet:
voor hem was de hele werkelijkheid
persoonlijk ...


Niet een 'wat'
zit erachter, maar
een "WIE"!



Niet het noodlot,
maar ENLIL, is de bedreiging,
en de allesverwoestende storm is zijn openbaring,
sterker: IS Enlil!


Enlil,
en met hem de andere goden in boven- en onderwereld zijn fantasie,
in de zin van verbeelding.


Niet verbeelding
van een zeker iemand,
al dan niet met HOOFDLETTER, die ze een keer ontmoet hadden,
maar verbeelding van hun ervaring
opgedaan aan een weerbarstige,
bij tijden levensbedreigende
natuur.


Er is geen Enlil,
evenmin is Enlil een andere naam voor abstracte natuurkrachten:
Enlil is fantasie, opgedaan aan de ervaring van het bestaan,
niet zomaar een slag in de lucht.


~!@!~


Aan alle
religieuze mythologieen
[ook de onze] liggen ervaringen ten grondslag,
die mensen [en wijzelf] opdeden aan een ontzagwekkende,
onbeheersbare wereld om hen [ONS] heen,
waarvan ze zelf [WIJ] deel
uitmaakten.


De verbeelding
is ver-beelding [tot beeld maken]
van hoe ze die wereld beleefden, en dus heten ze -
in mijn terminologie - expressieven,
gevoelsuitingen.


Daarom
bestaat er in de mythe
geen kloof tussen boven & beneden,
tussen god en mens, hemel en aarde:
voor zijn gevoel komt een mens, in haar ervaringen van elke dag,
zomaar de andere wereld van god
en goden tegen.


In
feite dus
onze eigen
gevoelens ...



~!@!~




Ons voorbeeld
was hierboven de ervaring
van een gewelddadige
natuur?



Niet zonder reden!




Jacobsen,
een Deense onderzoeker,
heeft eens gezegd:
als een Mesopotamier vandaag zou terugkeren,
en zou moeten constateren dat er van heel zijn cultuur niets meer over is,
dan zou hij zich niet
verbazen.




Hij leefde
in een wereld van natuurgeweld,
dat alles ongewis
maakt.




Een Egyptenaar zou zich,
bij terugkomst evenmin verbazen:
dat zijn piramiden er altijd nog staan,
zou hem vanzelfsprekend
voorkomen.




Zijn religieuze mythen
haakten ook wel bij de natuurlijke omstandigheden aan,
maar dan vooral bij de vaste gang
van zon, maan en
sterren.



~!@!~




De
mythische verbeelding
schept dus zijn voorwerpen,
ze treft ze niet aan:
de wezens die deze mythen bevolken zijn,
in onze termen gezegd,
verzonnen.




Maar
dat zeggen wij,
vandaag, omringd door
'onze' Bush, Blair, Balkenende, Chirac & Poetin e.d.
Voor die Andere 'primitievere' mensen "van toen" was de verbeelding,
het plaatjesboek van HUN tijd, zoals de religieuze mythe
die voorschotelt, HUN
WERELD!




NIET
alleenm maar een kopie,
maar het is de 'echte wereld',
de ENIGE ECHTE: de wereld
'van betekenis'!




In de
religieuze mythe
is verbeelding & 'van betekenis'
hetzelfde.




Is
ons leven dan
'zonder betekenis'
misschien?

~verliefdliefdesverdrietverliefd~

~#~
engel
12 sep 2005 - bewerkt op 25 mrt 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende