Gebroken hart

Dear Diary,

Ja zo ga ik elke dag mijn dagboek starten, misschien een beetje cliché maar daar houd ik wel van. Over clichés gesproken, mannen! Ja, ook mijn probleem ligt bij mannen. Ik heb namelijk een vriend, althans, ik weet niet of het nog steeds mijn vriend is. We wonen meer dan 100 km bij elkaar vandaan, ik heb alleen een auto en hij mag niet bij ons over de vloer. Nu ben ik erachter gekomen dat hij bindingsangst heeft en ik heb verlatingsangst, om het even nog gecompliceerder te maken. Recentelijk begon hij te twijfelen en in welk opzicht ik hem ook positief probeerde te laten denken was hij nog steeds aan het twijfelen, waardoor ik er een punt achter heb gezet. Sinds die dag hebben we nog steeds dagelijks contact en hebben we vandaag voor het eerst weer gebeld. Ik lig elke dag huilend in bed en ik heb hem nu verteld hoe ik me voel en hoe erg ik hem mis. Ik heb nog geen reactie gekregen, hij zal waarschijnlijk in slaap zijn gevallen. Hieronder zal ik een kopie zetten van het bericht wat ik naar hem heb gestuurd.

Waarschijnlijk heb je nu helemaal geen zin om hierop te reageren en dat hoeft ook niet maar ik wil het toch even kwijt. Ik zit met 1000 vragen in mijn hoofd die ik je zou willen stellen, de belangrijkste hiervan is toch echt of je gelukkig bent en wat ik hierin kan betekenen om je gelukkig te maken. Ik mis je elke dag meer en meer, en elke dag word ik er zekerder van dat ik bij je terug wil, maar ik weet dat ik je ruimte moet geven. Ruimte en tijd, dat is waar je om hebt gevraagd, ik weet ook dat ik het je niet helemaal geef, maar ik kan het niet aan om je helemaal niet meer te spreken, ik vind het super moeilijk om je niet te zien maar ik doe mijn best voor jou. Ik ben zo ontzettend bang dat als ik je compleet met rust laat, je mij vergeet en we elkaar nooit meer spreken, maar desondanks zou ik het voor je doen als dat is wat je wil. Ook al voelt het alsof mijn hart eruit is gerukt en ik elke avond mezelf in slaap huil (wat ik overigens nog nooit voor een jongen heb gedaan). Ik hoop oprecht dat je gelukkig bent en er een last van je schouders is gevallen, ik baal alleen ontzettend van mezelf dat ik die last ben, ik had gehoopt dat ik degene was die de last van je schouders af kon halen en we er samen voor konden vechten. ik had gehoopt dat ik het meisje was die je slechte dagen beter maakte en dat je kon zeggen "mijn leven is beter met haar". Jammer genoeg kunnen mijn dromen niet uitkomen maar dat betekend niet dat die van jou ook niet uit kunnen komen. Dat jij gelukkig bent is mijn prioriteit nummer 1 en ik zal er alles aan doen om je gelukkig te maken, ook als dat betekend dat ik je nooit meer zal zien en spreken.

Ik ben bang dat ik hem nu heb overdonderd maar aan de andere kant heb ik nu wel eindelijk mijn gevoelens geuit naar hem en hopelijk pakt het een beetje goed uit en zit ik volgende week gewoon weer lekker bij hem op de bank! Tips en meningen zijn natuurlijk ook altijd welkom!