It's a wonderful lie

Dear Diary,

Vorige keer vertelde ik over mijn exen probleem.. Nou ik kan je vertellen dat ik niet veel ben opgeschoten. Nog steeds is het voor mij onduidelijk waar we nu staan, maar langzamerhand begin ik er een beetje klaar mee te raken en word de drang om het contact te verbreken steeds groter. Er is een klein probleem, mijn hart zegt nog steeds dat ik hem niet moet laten gaan, terwijl mijn hoofd weet dat het beter is. Voor nu..

Elke dag krijg ik weer de vraag hoe ik me nu voel en of het al beter gaat, en elke dag zet ik mijn nep glimlach op en vertel ik vriendelijk dat het prima met me gaat. Maar diep van binnen ben ik compleet gebroken, geen energie meer om te werken, geen energie meer om leuke dingen te doen. Op dit moment is mijn leven naar de buitenwereld toe een grote leugen. Het lijkt alsof ik alles voor elkaar heb en ik de gelukkigste persoon ter wereld ben, maar dit is allemaal een masker. Mijn "pitbull instinct" is compleet verdwenen.

Toch schijn ik erin te slagen om iedereen te laten geloven dat het goed met me gaat. Wat ze helaas niet zien is wie ik word als mensen me niet meer zien en ik alleen ben. De wiet ligt al klaar, de fles alcohol is alweer geopend, en de benzodiazepinen zitten al achter in mijn keelgat. Ik ben een groot wrak, een grote leugen.

Ik wil hem weer zien, ik wil afscheid van hem nemen. Één laatste knuffel, één laatste kus, één laatste vaarwel.