g d bestaat dan wel niet maar gebeurt wel zo nu &

dan


Tenenkaasimperia?
Het is wat met al die jeugdige hormonenzonen & ~dochters!
Da's niet
niks
...

Heel veel emo~
& hersenloosheid, hippe tatouages & piercings,
liposuctie & al dat andere gesuck
& permanent gezuig?

Muzieklijsten
& heftige telefoontjes,
songteksten & sexy foto's,
verliefdheden op vooral veel borsten, billen & banana's.
Minstens zo'n 10 of 15 jaar onderwijs, lessen in van alles en nog wat,
groepjes & standen met ervaringen!

Rede is de slaaf van de passies,
en zoiets blijft dus vele jaren lang intrigeren,
beweren, frustreren & zich omwentelen en keren in muffe kamertjes,
douchecellen & baden op scholen &
sportverenigingen
...

Al meer dan 300 jaar geleden
hieven we zo nu en dan het contrast al wat meer op tussen rede & emotie!
Alles kennis is immers gebaseerd op indrukken die we opdoen in onze jonge jaren, zoals 'emoties'?
Emoties kun je dus ook zien als 'n rationeel element die als aanvankelijk basis kunnen dienen
voor onze nijvere normen & waarden!

Je kunt je dus rustig koesteren
aan de idee dat al onze emoties uiteindelijk ook vormen van kennis verschaffen:
het blijft sowieso actueel, 'n levendig bestanddeel
van ontwikkeling.

En onze ervaring leert ook
dat dit soort van theorie hout snijdt:
onze eigen emoties zijn niet alleen maar stoorzenders, lastpakken & irritante wisselvalligheden,
maar ook verschaffen ze ons belangrijke informatie over alles wat ons aangaat,
beroert, intrigeert en bij vlagen blijft bezighouden
als bestond er niets anders!

Emoties als verdriet of woede bijvoorbeeld
vertellen welke zaken belangrijk zijn voor degene die emoties heeft:
we kunnen ons allang niet meer vastklampen aan de oude traditionele visie & definitie van mensen
als redelijke wezens want die schoot hopeloos tekort:
je kunt mensen nu eenmaal niet in hokjes duwen
& daar dan alles op baseren wat er te ervaren
of op te merken is!

We neigen er altijd wel weer toe
om onze eigen illusies of die van sommige anderen voor
DE
[enige echte]
werkelijkheid te houden,
maar 't blijft natuurlijk allemaal vooral dus ook deelwerkelijkheid
vol zinsbegoocheling & modeverschijnselen op grond van
hormonale afscheidingen, taai getrottel
& volle afvalcontainers?!

Ik ben zelf eigenlijk altijd wel
een 'heel rationeel denkend wezen geweest met rijke fantasie' & veel humor.
En ook ik verwachtte oorspronkelijk van mezelf en anderen redelijkheid, maar vroeger of later
kun je toch ook niet meer om je eigen emoties heen?

Volstrekt redelijk zijn,
is op veel momenten juist
NIET
zo redelijk
& verstandig: emoties zijn & blijven
OOK
belangrijk.

En
op den duur
zie je dan ook in
dat de meesten van ons helemaal niet zo redelijk zijn,
om niet te zeggen, eigenlijk [inclusief wijzelf!]
volstrekt onredelijk!

Hoe dan ook:
het blijft interessant: inclusief al die rare afwijkingen & maffe hersenspinsels?
Vooral voor & door jongeren van alle leeftijden die zinderen
van de hormonen & volzitten
met emoties.

We zijn
altijd wel weer toe
aan een herwaardering
van onze passie & 't parmantig individueel denken & voelen.
Scherp denken is iets wat je alleen maar door ervaring kunt leren & waarderen
met veel humor & door 't blijven gebruiken van praktische voorbeelden,
eigen ervaringen & de meningen van talloze anderen.
Voor veel jongeren is wat meer kritiek op het idee
van causaliteit een ware eyeopener: we moeten
zo nu & dan ook best wel wat meer in staat zijn
om oorzaken & gevolgen van elkaar
te kunnen onderscheiden?

Mensen
schrijven nogal eens [vaak]
gevolgen aan oorzaken toe die helemaal geen oorzaak zijn:
onze causaliteit is meestal het resultaat van de gewoonte, of zelfs van luiheid, kortzichtigheid & eigenwijsheid! We moeten maar liever nooit uit het oog verliezen dat alles wat we meemaken deel uitmaakt van heel erg wisselende ontwikkelingen, invloeden, ontdekkingen
en menselijke{r} stromingen [ook
'verontmenselijkende!]?

'n Beetje
meer nuchtere
[zelf]kritiek is van harte welkom
& zo vreselijke onmisbaar eigenlijk
omdat we er telkens weer toe neigen te trappen
in zelfgegraven valkuilen voor anderen, compleet met wijzende & opgestoken vingertjes, met ons weglopende jeugdige erecties & vaginale stroomversnellingen, dikke pret & 'de dunne' ofzoiets die zo nu en dan alles lijken te willen overheersen, bepalen, indikken &
uitsmeren over 'de nabije of verre
omgeving'?

Men
doet vaak
maar wat 'op goed geluk' of iets dergelijks:
natte vingerwerk dus van langetenendragers, jeukende lichaamsdelen,
door- & voortetterende wondjes ooit opgelopen her & der & 'n combinatie van toevallig
hormonaal simplisme & muchomacho imperialisme ~ de homobibonobo roert zich bij 't leven alsof er niets anders meer is of ooit nog zou zijn dan heel veel overbodig lawaai, heen & weer geren
tussen hier & nergens, op & neer gehip & gehuppel, haastige speelse of starre
nepbeweringen en nog meer maf getut & duf getruttel
tot in 't oneindige.

blozen
16 dec 2007 - bewerkt op 04 okt 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende