Stay focused

Het voelt al een aantal weken zo dat ik niet volwassen ben. Het thema 'volwassen' zit heel erg in mijn hoofd. Aan de ene kant omdat ik faal. En ik denk: misschien zien mensen mij pas volwassen als ik een relatie heb en een gezin vorm?

Maar als ik anderen zie van mijn leeftijd die dit allemaal hebben. Worden zij dan wel als volwassen beschouwt? Het voelt ook alsof het ligt aan de opvoeding van de generatie ouders waar wij uit voort bestaan. Ik wil niet ondankbaar over komen. Maar het voelt niet alsof ik de kans heb om op mijn eigen benen te staan.

Mijn ouders willen mij altijd en over al bij helpen. Dat waardeer ik enorm, echt. Maar ik zou het graag zelf wat in de hand willen hebben. Niet het gevoel te hebben om mijn eigen huis te delen met hen. Dat zij binnen kunnen wanneer ik aan het werk ben. Dat mijn stukje ook mijn stukje blijft. Die goed bedoelde ik maak wel bij je schoon. Ik doe het gras wel voor je. Of is het mijn eigenwijsheid en drang om alles zelf te willen kunnen?

Ik wil echt heel graag een relatie. Ik heb zoveel zin om samen met iemand te zijn. Het leven te delen en het leven te vieren. Moet ik weer een datingapp installeren?

Afgelopen maandag heb ik een foto van mezelf gepost op het strand. Ik was happy, want dat ben ik op het strand. De zon, de geur, het zand, de gesprekken van mensen, het niks doen. Ik heb echt veel likes gekregen. Maar ik heb zo getwijfeld om het te plaatsen. Mensen zouden een moeten weten wat voor selectie daaraan vooraf gaat. En nu heeft het effect. Alleen bij de mannen die ik niet (meer) wil. Ik had eerst mijn ex geblokkeerd, maar besloot na een nacht slapen, fack it wat hij ervan vind. En zelfs van hem had ik een like. Mensen vinden mij knap, maar in mijn hoofd alleen omdat ik een soort perfect picture plaats. In het echt vind niemand mij leuk.

Ik moet mijn brein trainen. Want dit slaat helemaal nergens op. Naast het thema 'volwassen' zit ik helemaal in het thema jezelf gedrag aanleren/hoe je brein werkt. En ik moet het gaan herprogrammeren. Zodat ik straal, weet wat ik waard ben en dan de juiste zomaar op mijn pad komt.

Soms denk ik aan een coach, maar ook dan denk ik weer aan het feit dat ik eigenlijk alles zelf kan oplossen. Dat ik best veel weet. Dat er zoveel gratis kennis is. Dat het leven ook maar gewoon voorbij gaat. Dat je niet superieur hoeft te zijn. Gewoon goed is ook goed genoeg. Ik leef een prachtig leven, dat ik zelf heb gemaakt. Het enige voordeel is dat een coach mij een spiegel voor kan houden, mij nog meer kan laten nadenken. Maar dan moet het wel iemand zijn die dat doet. Niet iemand die je laat praten en dan de rekening stuurt.

Dus ja, wat is volwassen zijn? Wanneer ben je volwassen? Voel je jezelf ooit volwassen? Of eigenlijk doet iedereen maar wat en neem ik het leven misschien te zwart wit.