Er zal niemand zijn

Er zal niemand zijn die mij begrijpt of hetzelfde heeft meegemaakt. Toch schrijf ik dit, voor het geval dat en omdat ik er met niemand over kan praten.

Ik ben die blessure zo zat. ik word er elke dag weer mee geconfronteerd. Altijd pijn, geen seconde zonder. Ik kan niet zoals iedereen lekker rennen, huppelen en het belangrijkste; dansen. Ik wil nog liever weg van deze wereld dan dat ik niet kan dansen. Ik mis het zo, dansen is mijn alles. Ondertussen al meer dan 3 jaar zonder dansen, ik heb al zo vaak gedacht om weg te gaan, wie zou het merken?

Ook al kan ik niet lopen of loop ik mank f heb ik pijn, ik moet sterk blijven, ik wil er niemand mee lastig vallen. Het is voor mij zwaar, maar dat geldt ook voor mijn ouders. Mijn moeder is ziek, kom ik er bij. Mijn vader werkt 7 dagen per week, kom ik erbij.

Ik wil weg, maar ik durf het niet.

02 mrt 2014 - 254x gelezen
Profielfoto van Valerie410
Valerie410, vrouw, 21 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende