elf over tien


.

Lezen
& schrijven
moet je voor
je plezier blijven doen!

Iedereen weet natuurlijk dat dood
en verval onafwendbaar zijn en
als 't ware op de loer liggen
om ons te overvallen
als we er 't minst
op bedacht
zijn?


@

Het
allermooiste
van taal is dan ook
dat je er werkelijk letterlijk
en figuurlijk alle kanten mee opkunt:
ik ken zo snel geen ander medium
dat zo veelzijdig is!

Ook met vorm en kleur,
film & foto, potlood en perseel kunnen we
praktisch alles doen wat we maar willen:
ik zou bijvoorbeeld best ook aan de rechterkant 'n kantlijn willen hebben
en in staat zijn om er zo nu en dan wat tekeningen & fotootjes tussen te stoppen,
maar ik ben dus wat dat betreft nog steeds
een computeranalfabeet?

Ook 'n tikkeltje lui en dom,
onervaren en te onhandig, zodat ik me meestal maar beperk tot deze pyramidevormen omdat ze 't makkelijkst blijken te werken in de praktijk van alledag,
zowel met lezen en schrijven
als corrigeren?

Of,
zoals er in de trouwe verdieping
over boeken deze week staat: laat mij maar
taalklateren en woordparelduiken als een dichtende klanktovenaar die zich
nog steeds nergens bij neer wenst te leggen & 't experimenten op te
geven en te verzinken in het niets
van letter~ & woordeloosheid!

Ik ken bijna geen
aangenamer bezigheid dan te lezen en te
schrijven tegelijkertijd:
dit komt nog 't dichtste bij 't oer~
oude lopen, wandelen, klimmen en klauteren in Wadi
Musa, Elji, Petra oftewel
haSela haAdom
in Urdun?!

Als je eenmaal
van jongsaf aan gefascineerd
bent geraakt door zand, steen, rots & water,
dan is er geen houden meer aan: je gaat
steeds verder in je zoektocht naar al die
'nieuwe' letters, woorden, zinnen en de
begrippen die je ermee kunt uitdruk-
ken net als in Avdat
in de Negev
...

In
januari '67
was ik er voor het
allereerst en de herinnering is
nog steeds net zo vers als de
bezoeken aan stranden en
andere ruines, grotten en
bergkloven, wadi's en 't
eindeloze zwerven dat
als 't je eenmaal in
z'n greep heeft je
nooit meer zal
verlaten om-
dat je er 'n
deel van
bent ge-
worden
...

~

Ik
krijg er
dus nooit echt
genoeg van om te
blijven zoeken en kijken:
wat ligt er om de volgende hoek
en wat achter die andere heuvel: het
is een soort van 'gekte'
die nieuwsgierigheid!

Dus alles
wat er ook maar
een beetje op lijkt doet
al die 'oude' ervaringen weer herleven en voegt beelden toe
aan de 'puzzle' van 'alles en niets':
alles wat je hoort, ziet, voelt, ervaart,
ruikt en proeft, is immers deel geworden
van een groot oneindig geheel van
eindeloze ervaringen?

Wie
of wat
zou ik anders kunnen zijn
dan datgene wat en waar, met wie en hoe ik was
in al die vele jaren!

IK BEN
die mydibijbelverhaaltjes,
fantastische sprookjes, eeuwenlange legenden
en mystieke
mythes.

Wie of wat
zou ik anders kunnen zijn
dan al die ooit ontmoette mensen,
dieren, planten en de daarbijbehorende &
daaropvolgende beelden, verbeeldingen,
associaties en connecties vol van
leven en dood?

Er is natuurlijk
nooit een eind aan al die indrukken,
afdrukken en uitdrukkingen omdat
dit het leven zelf is
dat blijft boeien en fascineren
totdat we voorgoed ons innerlijk
oog sluiten en overgaan
tot het stof dat we ook ooit waren
en tot waar we dan
ook blijven terugkeren,
'leven na leven':
dit is het 'rijk der hemelen' en de
ware betekenis van merkwaardige woorden
als g d, YaHWeH,
'oergeest'.

Hoewel de dood
van voor onze geboorte af aan een rol blijft spelen
in de werkelijkheden die we 'onafgebroken' blijven ondergaan,
hoeven we dus verre van mismoedig
en 'hopeloos' te zijn!

Dit proces
gaat al ontelbare miljarden jaren door dus is
er geen reden om aan te nemen dat 'het' ooit echt
'ten einde al komen':
dit is wat we ten diepste
zijn en blijven ~ een deel van
EEN
groot geheel ~
rak kach & tat tvam asi
zoals de 'oerouden' al zeiden ~
de geest die over
'de wateren' van de oeroceaan aan
het 'zweven was' ~ zich herkende
in alles wat we ervoeren
en dus
ook proberen
om telkens weer
opnieuw onder woorden te
blijven brengen
tot we 'n
ons wegen
en als een
korreltje stardust of
zand
op het strand
van de oceanen
des levens zijn
en dus ook
blijven
...


@


We
zijn en
we blijven zo
klank~ en beeld-
tovenaars die met veel
'zingezangen' en 'vormgevingen'
de vitale momenten blijven vieren
en daarmee
de 'eeuwige' dood
op een afstand houden voorzover dat
in ons vermogen ligt:
we noemden het al eerder en vaker
een taalwaterval ~
en daarmee is al heel veel gezegd ~
poetische taal
moet voor en via ons
blijven klateren,
ruisen,
weerklinken en rondzingen ~
dichten is blijmoedig spelen & scheppen
met alle middelen die ons ter beschikking staan
tussen ontstaan en vergaan ~
met afwisselende thema's als licht, zon, zee,
lucht en water ~
allemaal zaken dus die ons kunnen focussen
op ruimte en leven in plaats van
op de 'noodlotseinder'
van de onvermijdelijke 'dood'
oftewel het overgaan
in andere
dimensies die we nu nog niet
kunnen kennen en die we alleen nog maar
kunnen trachten te benaderen
met de benodigdigde eerbied en
'lichtvoetigheid'
die ons altijd wil begeleiden
op al onze
tochten door 'heelal'
& 'eeuwigheid' ~
we weten dan
wel niet zo goed
waar we het eigenlijk over
hebben, maar
we kunnen niet nalaten
om het te proberen
te omschrijven,
aan te duiden, te verwoorden en
te 'vangen' in tijdelijke sym~
bolen van ons
eigen virtu-
ele cyberspeciale
'hersen~
space'

~~~

~@~


Maar
nu eerst
even de pruimen,
appels en bramen gaan
oprapen,
plukken en verwerken
tot jam,
moes & sap
voordat 't alweer
gaat regenen,
bliksemen &
donderen
...

~~~

~@~
blozen
engel
cool!
30 jul 2007 - bewerkt op 20 aug 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende