Een leven zonder vader

Bijna een jaar geleden is mijn vader overleden. het lijkt heel lang geleden maar geloof me het voelt net alsof het pas gister is gebeurd. het was heel erg onverwachts. hij had opeens een hartstilstand gewoon zomaar opeens! voor hij overleed was iedereen gewoon vrolijk thuis en hadden ik en mijn zus misschien 1 0f 2 keer perweek ruzie. het was fijn en gezellig thuis. maar nadat mijn vader overleed was het opeens heel anders. mijn zus is dagen soms weken chagerijnig waarvan ik en me moeder ook chagerijnig worden. me zus word om de kleinste dingen boos en als we proberen te praten vlucht ze naar boven. mijn moeder heeft het heel druk met administratie en werken om genoeg geld te verdienen om in ons huis te kunnen blijven wonen en elke dag weer word ze aan me vader's dood herinnerd waardoor ze ook vaak moet huilen. mijn moeder vind het vooral moeilijk om alles alleen tedoen. ik zelf heb meer last van mijn moeder en zus. doordat mijn zus snel boos is krijgen wij ook weer ruzie en is mijn dag ook weer verpest en als mijn moeder probeert te praten moet ze altijd huilen waar ik egt niet tegen kan! ook word mijn moeder snel boos als ik iets niet gelijk wil doen maar pas later dan zegt ze al heel snel laat maar ik doe het wel en word ze boos dat ze alles alleen moet doen en wij niet helpen. ik probeer haar wel te helpen maar het lijkt wel alsof ze me de kans niet eens geeft! ik moet er ook aan wennen dat ik opeens taken in huis moet doen. het is niet alleen voor mijn moeder nieuw maar ook voor ons maar dat begrijpt ze dus niet. ik heb het ook wel moeilijk dat me vader er niet meer is en er ook nooit meer zal zijn maar soms merk ik het niet eens...vooral overdag niet ik heb het dan te druk en als ik met mijn vriendinnen erover praat maak ik er meestal grapjes over of lach ik maar gwn. huilen doe ik liever niet in het bijzijn van anderen. de momenten dat ik mijn vader het meest mis is als ik ruzie heb gehad met m'n moeder of zus of wnnr ik moet huilen dan denk ik meestal: pap waarom moest jij nou weer persee weg van al die miljoenen mensen? als hij er nog gewoon was hadden we die drama thuis niet. maarja terug komt hij nooit meer...we moeten een nieuwe start maken en leren leven zonder vader.

16 nov 2012 - meld ongepast verhaal

RealLife, vrouw, 28 jaar

Blondjeh vrijdag 16 november 2012 22:00
Wat vreselijk voor je. Veel van jou herken ik in mezelf liever niet huilen waar andere bij zijn die klusjes die je moet doen en dat je ma dan zegt laat maar ik doe het wel gwn precies hetzelfde. Ik heb wel gewoon een vader maar mijn ouders zijn gescheiden ik weet dus wel hoe het is om met een ouder te zijn maar mijn pa verliezen lijkt me echt vreselijk heel veel sterkte! Dat over dat het heel lang geleden lijkt maar toch zo dichtbij alsof het gisteren was eerst begreep ik dat nooit maar iets langer als 2 weken geleden is een vriend van mij overleden en die dag dat ik dat hoorde dat moment... Heel veel sterkte het eerst jaar is lastig het word wel beter en anders als je denkt er echt niet uit tekomen kan je ook altijd vragen om hulp misschien met je moeder en zus in therapie?? (woohw lange reactie haha) Veel succes
ironsea vrijdag 16 november 2012 23:08
Het is erg om je vader te verliezen. Ik was 7toen ik hem verloor, het verdriet is er nog alle dagen en het gemis dat blijft. En op momenten dat ik hem nodig heb mis ik hem nog meer. Soms ben ik jaloers op mensen die een papa hebben, vraag ik me af waarom ze die van mij afgenomen hebben.
Na zijn dood kwamen er veel problemen..mama die er alleen voor stond, vele ruzies en het huishouden dat op mijn schouders terecht kwam.
uiteindelijk kwam alles wel op zijn pootjes terecht.
Ergens is het verlies van mijn vader een dagelijks onzichtbaar verdriet/gemis.
Koester de herinneringen die je van je papa had, en blijf over hem praten zowel tegen je mama als je zus zodat jullie je verdriet kunnen verwerken en plaats kunnen geven.
Rouwen is iets wat energie vraagt.
RealLife zaterdag 17 november 2012 00:51
@blondjeh fijn om te weten dat ik niet de enigste ben met zulke problemen en ook jij gecondoleerd en strekte met je ouders scheiden is ook moeilijk!
RealLife zaterdag 17 november 2012 00:53
@ironsea ik ben al bang dan ik dingen van me vader ga vergeten maar jij was 7! wel fijn om te horen dat we dezelfde problemen hebben en tog alles is goed gekomen bij jou dat geeft me hoop
ironsea zondag 18 november 2012 18:39
Moest je schrik hebben om je herinneringen te vergeten kun je ze eventueel opschrijven. Ik heb maar enkele herinneringen en ik koester ze en vergeten zal ik ze niet omdat ze me te dierbaar zijn.
Ik heb er wel verlatingsangst aan over gehouden.
Daarom dat ik mijn verhaal even wou delen wat ik eigenlijk te weinig doe, zodat je weet dat je niet alleen bent.
RealLife maandag 19 november 2012 19:52
@ironsea ja ik hoor ook al elke x van mijn familie dat ik erover moet praten en dat dat goed is maar mijn meeste vriendinnen snappen mij niet omdat die dit zelf niet meemaken daarom probeerde ik deze site eens uit om mensen te ontmoeten die me begrijpen.
Evanescere maandag 19 november 2012 20:01
http://www.achterderegenboog.nl/

Voor lotgenotencontact. Het is moeilijk om een ouder te verliezen. Je bent de helft van je basis kwijt, je gezin staat op z'n kop want iedereen gaat er anders mee om.

Sterkte.

O 26 feb 2014 Dear diary,
O 16 nov 2012 Een leven zonder vader ( 7 )

vorige volgende