doodsangst

~*~

'door doodsangst'
tot "slaven gemaakt"

~*~

DE KLACHT
van Gilgamesj
ontroert tot op vandaag ...
Hij heeft niets tegen de dood en doodgaan gevonden,
het laatste woord is dood en dood en nog eens dood!
IS er iets verandert sedertdien?
DAT lijkt mij sterk,
mensen gaan nog steeds dood,
ze vinden doodgaan nog steeds even onnatuurlijk,
plegen nog steeds hetzelfde verzet,
en uiten nog steeds dezelfde klachten.
Onvermurwbare dood, de dood als mydispelbederver.
Et ego in Arcadia:
waar je het paradijs [Arcadia] gevonden denkt te hebben,
DAAR duiken ook weer dood en verval op.
VREEMD ...
ALS we dan toch dood moeten,
waarom kunnen we dan niet gewoon
sterven als de dieren?

-

ANGST,
het is het privilege van mensen
dat ze doodsangst kennen,
en doodsangst plaagt, knaagt, en tast
de levensvreugde aan.
Niet elke dag en elk uur, maar toch.
Het heerlijkste dat een mens zich kan wensen,
luidt EEN van de bon mots van Seneca,
is vrij zijn van doodsangst,
en we kunnen hem
alleen maar
bijvallen!

Denk ik
aan de dood
dan kan ik niet slapen
en kan ik niet slapen dan denk ik
aan de dood.

Overbekend,
deze regel van J.C. Bloem, maar altijd weer
even actueel?

Epicurus,
een wijsgeer uit de antieke wereld [gest. 270 v.Chr.] wist er wel wat op: als jij aan de dood denkt, is hij er niet en als hij er is dan ben jij er niet.

Mooi gevonden,
maar mensen leven nu eenmaal niet
bij deze waarheid.

De dood
blijft ons in zijn greep houden,
hij lijkt een soort heerser die ons weet te tiranniseren
door op het meest onverwachte moment bij ons
in de buurt te komen.

-

Ik haal een passage
uit de oorkonde van het christendom aan,
een paar verzen uit de brief aan de Hebreeen
[voor de niet-kenners onder ons: een tamelijk warrig boekje uit het Nieuwe Testament], waar dat voorbeeldig onder woorden wordt gebracht.
In hoofdstuk 2, de verzen 14 & 15 wordt Yehsjoea
als 'verlosser' voorgesteld van mensen die 'aan vlees en bloed' deel hebben, en DUS doodgaan.

Ik citeer de hele passage.

Daar nu de kinderen
aan bloed en vlees deelhebben,
heeft ook hij [Yehosjoea] op gelijke wijze daaraan deelgekregen,
opdat hij door zijn dood hem, die de macht had over de dood, de duivel,
zou onttronen, en allen zou bevrijden die gedurende hun ganse leven door angst voor de dood tot
slavernij gedoemd waren."

Het gaat mij hier
om de becursiveerde woorden:
die staan natuurlijk in een context,
en om die context was het de auteur begonnen.
We komen daar vast wel later [bij leven & welzijn] ongetwijfeld wel weer eens op terug?

Maar LOS van de samenhang
waarin we ze aantreffen,
hebben ze een betekenis die ons aanspreekt:
hun leven lang worden mensen zozeer beheerst door de angst voor de dood, dat je van slavernij
kunt spreken.

Misschien
wat overdreven om van
'hun ganse leven' te spreken,
kinderen kennen geen
doodsangst,

Maar "SLAVERNIJ",
dat klopt.

Een slaaf volgt niet zijn eigen wil,
hij doet de wil van zijn meester ...

Naarmate mensen
volwassen worden [ALS ze dat al worden],
en zeker als ze eenmaal 40 jaar zijn [dat hebben velen mij verzekerd],
steekt de angst de kop op,
UIT de buurt van de dood blijven wordt DAN het eerste gebod,
en DAARMEE is de vrijheid
om hals gebracht.

-

Als voorbeeld
haal ik maar weer eens [alweer?] het bekende gedicht van P.N. van Eyck aan [door hem overigens weer geleend uit een overbekende oosterse
{Perzische?} traditie] over de tuinman
en de dood.

Een angstige knecht
vroeg aan zijn heer een paard om naar Isfahan te gaan om te vluchten:
hij had achter in de tuin [van Eden?]
de dood ontmoet.

Toen de heer later op de dag de dood tegenkwam,
vroeg hij waarom hij zijn knecht ZO aan het schrikken had gemaakt.
Het antwoord van de dood was, dat hij niet BEDOELDE
te dreigen,

ik was verrast,
toen 'k 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan
die 'k 's avonds halen moest
in Isfahan.

De pointe is niet alleen
dat je de dood niet ontloopt [hij pakt je TOCH wel!],
maar ook dat mensen hun levensgang laten bepalen door angst
voor de dood,
ze rijden naar Isfahan, Holysloot, of WAAR ook ter wereld.

"PAS OP
uw leven, broeders!"
was niet alleen de raad die angsthazen aan hun broeders in het verzet gaven [de regel stamt uit een verzetslied],
maar beheerst tot op de mydidag van vandaag
de verborgen agenda van vrijwel
alle mensen.

NIET
de leugen regeert,
maar de angst dat de dood ons 'ontijdig' inhaalt,
en inhalen is altijd
ontijdig.

~#~