dood

*

"G D"
is 'dood'!

Allang?

Maar
dat neemt niet weg
dat we 'stiekum' blijven geloven:
omdat we niet anders
kunnen
...

DAAROM
hebben we
"G D"
'herdoopt'
tot
"MYSTERIE"?

Tot
"GEHEIM"!

Tot
'Iets'
...

Alleen
de 'persoonlijke
G D':
DIE
lijkt 'dood' te
blijven?

En
WAT
betekent
"DAT"
dan wel?

Vragen {!}
en antwoorden {?}
over een
[de?]
persoonlijke
"G D"
...

Het
zoveelste
trouwe gesprek
naar aanleiding van
'stellingen'?

TIJD
& ruimte:
oppervlak & diepte ~
meer vragen dan
antwoorden?

~*~

"G D"
loven
zonder 'naam' is
als de liefde bedrijven
zonder geliefde?

~!@!~

Liefde
wil de naam
van de geliefde noemen:
"Mijn Moeder is mijn naam vergeten"
'Noem mij, noem mij, spreek mij aan &
noem mij bij mijn diepste naam/
voor wie ik liefheb,
wil ik heten
...'

IS
'de naam'
[yhwh:
was/IS
'wordende']
de kern van het christelijk geloof en
van de christelijke
mystiek?

Als we
die kwijtraken,
raken we dan niet iets
maar alles
kwijt?

De
'tweeheid',
het 'tegenover',
'het spel',
de liturgie & het gebed
[bedding], het gesprek:
de liefde van minnaar
en beminde?

IS
'de g d
zonder naam'
[de onbekende g d]
'loven', de minnaar
inruilen voor de
liefde?

Wordt
DAT
'inderdaad'
een abstract en
steriel gebeuren?

Een
'persoon' inruilen
voor een
'begrip':
is dat
zonde van
de liefde?

DE
ENE
en/of
HET
'ene'?

DE
"ENE"
kan wel,
maar
"IETS"
kan
niet?

De
'kerk',
de christelijke
'gemeenschap'
is geen 'naamloze
vennotschap'
en ook
geen 'ietsistisch genootschap':
het gaat om de vraag
of we
"G D"
zien als
een 'subject',
dat handelt, dat mij draagt, troost,
bemoedigt, dat ook
een
APPEL/BEROEP
op mij doet
EN
kritisch tegenover mij staat ~
DAAR
ligt het verschil
tussen
een g d die 'samenvalt' met onze 'werkelijkheid',
EN
een 'persoonlijke
G D'
die 'tegenover'
onze
werkelijkheid
staat?

"Geloof jij
in die 'persoonlijke
G D'?

IS
het
'vreemd'
dat deze vraag
binnen [en buiten] de kerk
gesteld moet
worden?

WAT
is
uitzondering en
wat is regel?

En is 'dat'
ERG?

Inderdaad
spreken spraakmakende theologen
steeds vaker over een 'onpersoonlijke' g d!
Maar twijfel aan 'g d' is helemaal niet nieuw.
Ook in de 'hervormde' kerk
kennen we dit fenomeen
al wat langer
...

De theoloog
Allard Pierson [1770-1836]
ontdekte dat het 'godsgeloof'
van zijn voorvaderen hem niets meer zei.
Hij hing zijn toga aan de kapstok.
DAT was voor hem moreel en
intellektueel de enig acceptabele
conclusie en dat zou het voor 'ons',
als wij in zijn schoenen stonden,
ook zijn?

EEN
van de huidige
'verlichte' theologen
is Frits de Lange:
hij trekt deze conclusie niet ~
is hij dan niet
'eerlijk'?

DAAROVER
moet hij [en moeten wij]
zelf oordelen!

IS
het
eigenlijk wel merkwaardig
dat iemand die een opdracht van de kerk heeft
- hij is verbonden aan een Theologische Universiteit -
ZO
in het openbaar afscheid neemt van
een 'persoonlijke
G D'?

HEEFT
hij die vrijheid niet?

IS
de kerk een
'forum'
waar iedereen maar wat
roepen
kan?

DE
kerk is
een forum waar iedereen
'zoekende'
is!

Natuurlijk
zijn we van nature 'zoekers'?
Alleen niet zonder dat we gevonden zijn
en gevonden
hebben
...

ANDERS
is het 'oeverloos zoeken',
en ...
valt de kerk
uiteen?

ZO
zijn we niet
begonnen!

WE
zijn begonnen met
DE
'grote ontdekking':
"EUREKA!
DIT
is
'HET"?

"HIJ" is
'het'!

Dan
resteren
er nog wel honderdduizenden vragen,
maar het is deze
'persoonlijke
G D'
die deze vragen oproept en
'aan
WIE'
we onze vragen
kunnen stellen?

En wie
DIE
'persoonlijke
G D'
ontkent?

Ik ben
als de dood
voor allerlei vormen van 'leertucht',
maar ik hoop wel dat er in de kerk
een fundamenteel gesprek op gang komt
over wat
WEZENLIJK
in het 'evangelie' is
en dan
OOK
over de
GRENZEN
ervan
...

En ik
zou ook wensen
dat mensen die zich zo ver
van 'de kern' van het
'christelijk geloof' verwijderen,
zich gaan afvragen:
ben ik
misschien
over
'die grens'
heen
gegaan?