dear esther: ie wie waai weg {mydiborderline}

En ook
al bestond het
voor een groot deel
misschien wel uit rabiate Rabbij's,
jeukende Joeri's, ontvluchtende Bopikanto's &
hele horden bepukkelde Pubers, hijgende Halbstarken,
hapgrage Huppelkutjes, prijzende Patrices & duffe Dymes,
ook onder de myDiertjes kom je prachtige Exemplaren
tegen tussen de Twaalf en
de Honderden-
twintig?

Het Leven
is net als een tuin
vol met planten en bloemen,
bomen, struiken, kruipende beestjes &
alles wat je er maar kunt tegenkomen
aan vastzittende en loslopende vormen van leven,
niet meer leven en
nog niet leven!

Die Hof
van Eten en Drinken,
het paradoxale Paradijs, die Bijbelse Torenbouwers van 't
oeroude Babylon, bewoners van Arken temidden van Zondvloeden,
IJs~ & Eindtijden bestaan allemaal nog steeds vlak onder onze eigen neus,
achter onze rug en nu en hier voor onze ogen:
al die bijbelverhaaltjes
zijn nog steeds net zo actueel arrogant,
levensecht boeiend en parmantig
pakkend!

Het is
alleen maar
'n kwestie van kijken en zien of niet willen zien,
luisteren en horen of niet willen horen,
medeaanwezig willen zijn op onze tijdreizen
of je er geen lor voor willen interesseren omdat je het blijkbaar te druk hebt
met al die talloos vele andere zaken nu en hier
en je geen tijd over hebt om het anders te willen zien
of nog wat verder te gaan kijken om de volgende hoek
of via wat al achter ons ligt en interessant blijft
om nader te bekijken, uit te pluizen en te actualiseren,
uit te proberen en te
'hergebruiken'.

Niets van
wat er geweest is
gaat echt ooit helemaal verloren
en geen enkel ogenblik is totaal zinloos,
waardeloos & zonder betekenis
of doel.

Alles
heeft z'n
eigen plaats onder
de zon.

Maar
als 'n relatie
jou niet meer kan transformeren dan
houd je ermee op: dat is nu eenmaal onvermijdelijk?
En dat is nu uiteraard natuurlijk niet de enige reden om uit een relatie te stappen.
Je houdt er ook mee op als je de angsten die in jou opkomen
niet aan wilt pakken.

Maar wees
er maar gerust op
dat je altijd weer een andere relatie zult creeren
waarin je weer met precies dezelfde angsten aan de slag moet.
Net zoals je nooit in een relatie blijft nadat die in jouw leven zijn doel gediend heeft,
zo kun je de les van een relatie nooit achter je laten
voordat je hem echt
geleerd hebt.

Misschien
moet je die les
wel met twintig partners meemaken,
op twintig verschillende manieren,
je kunt je les pas achter je laten
als je hem geleerd hebt.

Het is
en blijft al met al
jouw eigen tijd- en ruimte-reis door heelal en eeuwigheid
en het staat ons bijna volkomen vrij om die te verspillen en weg te gooien
of er iets van te maken met de mogelijkheden die vroeger
of later binnen ons bereik
liggen?

Je kiest
dus onontkoombaar
een partner die eenzelfde of aanvullende les te leren heeft,
en ongeveer evenveel
angst ervoor!

Jouw partner
maakt jouw angst los,
en jij die van hem of haar, waardoor de les dus weer helemaal
open en bloot voor je
komt te liggen.

Als
dat gebeurt
heb je een keuze:
je kunt die angst alweer op jouw partner projecteren
of toegeven dat je
bang bent.

Als jij
jouw angst
op jouw partner projecteert,
dan maak je hem of haar verantwoordelijk voor alles wat er niet deugt aan die relatie,
en kijk je nooit naar je
eigen angst?

Maar als jij de moed hebt
om eerlijk naar jouw eigen angst te kijken,
zonder je partner er nu nog verder voor verantwoordelijk te maken, dan kun je pas echt een doorbraak en doorstart maken om aan de andere kant uit te kunnen komen
en de zaak met nieuwe ogen en oren te zien en te horen
zonder al die oude oog- & oorkleppen en met frisse moed
als een goed uitgeslapen en uitgeruste nieuwe mens die
het weer ziet zitten maar nu zonder de ballast van een vergeefse strijd
tegen de bierkaai of
een noodlot.

Je kunt nu en hier
eindelijk alle redenen zien waarom jij die intimiteit uit de weg ging
& gaat en je kunt er nu pas dan ook echt goed van leren om jezelf die warmte en liefde te geven
die jij nodig hebt, en in alle oprechtheid babystapjes zetten naar intimiteit
en verwerkelijking van jouw verdere menswording
op al die andere eeuwige wegen
van jouw tijdelijke
bestaan?!

Want
als je bang bent
dan is het veel verstandiger om babystapjes te zetten
dan je zomaar in het wilde weg in de strijd te werpen als een klakkeloos en zinloos
slachtoffer voor de afgodische blinde machten en krachten van uiteenbarstende supernovo's en vulkaan-uitbarstingen, eeuwig voortbeukende stormen op de kusten van de oceanen des levens
die alles grondig vernielen, kapotslaan en blindelings vernielen zonder zin,
doel of streven dan verguizing, verblinding en verwaarlozing van wat teder en gevoelig is,
teer en tijdloos kostbaar in het moment van hier en nu
dat er dus ook echt toe doet en de moeite en pijn,
het genot en de ontdekking van dit moment volkomen waard
is en onmisbaar voor de rest van ons voortbestaan
tussen hemel
en aarde.

Als je nu
nog niet weet dat jij bang bent,
dan stort jij je er natuurlijk gewoon in, je pleegt verraad of wordt verraden,
en je vraagt je dan vervolgens weer eens af wat er nu weer
is foutgegaan?

Zolang jij niet
bewust erkent dat je bang bent wordt
jouw leven er onbewust verder door beheerst: het zal al jouw relaties maken en breken
en dat kan nogal een pijnlijke manier
van 'leven' zijn!

Het zou
ietwat makkelijker zijn
wanneer jij toegaf dat je bang bent, als
jouw angst op komt zetten.

En jij jouw partner kon bedanken dat hij/zij jou verder hielp
om je er nu & hier van bewust te worden. Pas dan kan de ontwikkelingsweg
die jullie samen afleggen 'n bewuste menselijke ontwikkeling zijn,
een waarin al jouw angst maar ook al je liefde
is opgenomen.

Is er
in de weg
van "G d" met mensen,
of liever gezegd van mensen met hun 'g d',
die in die mydibijbelverhalen getekend wordt 'n afname van geweld
en zinloze verspilling
te ontdekken?

Met een zekere
voorzichtigheid zou ik daar ja op willen zeggen.
Mijn voorzichtigheid betreft dit, dat het 'allerlaatste' mydibijbelboek wellicht ook het meest
gewelddadige boek van de bijbel is.

Als we
een afname van geweld in de bijbel constateren,
net zoals we dat ook in ons eigen leven hebben gedaan door de {h}erkenning van de angst heen,
dan betreft dat de z.g. opdracht van g d die hij o.a. via Yehosjoea
aan de mens{en} geeft.

Nergens in het oude
en het nieuwe testament vinden we zoiets als een opdracht van g d
om een groep mensen of een individu ook echt te doden voor de goede zaak van g d, behalve wanneer we "G D" als een soort van buiksprekerspop blijven misbruiken voor onze 'eigen' vermeende
betweterige neiging tot 'het heft stevig in eigen handen te willen hebben'
door middel van Finale Globale Endloesung{en} & "Internationale"
Sondercommando's?

Er zijn dan nu ook op dit punt
wel twee vormen van verschuivingen waar te nemen
die zich aan aankondigen in het oude testament: op de eerste plaats verschuift het geweld van de mensen 'naar g d' en op de tweede plaats verschuift het vanaf nu dus van ons heden
naar de toekomst?

Die twee verschuivingen
hangen samen met elkaar net zoals we
ook bij de behandeling van de mens hebben gezien die tekenen van totale aftakeling begon te vertonen en waarbij we wilden uitsluiten dat er andere redenen aan ten grondslag lagen
dan die fatale en blijvende weefselveranderingen
in de afstervende hersencellen.

Het betekent
dat het inzicht doorbreekt dat 'geweld'
ter wille van G ds Koninkrijk alleen nog maar bij G d in goede handen is en dat hij/zij dit geweld
nu [nog even?] uitstelt tot zijn 'laatste oordeel' waarvan wij de tijd en de plaats evenmin kennen
maar dat onherroepelijk nu ook voor blijft naderen en niet meer weg te denken is
uit ons bestaan.

Hier en nu
kan ik dus ook echt niet
zo veel meer en anders bieden
dan slechts een grove schets, waarin ik de vele [talloze?] lijnen uit de bijbel moet laten liggen,
maar ik geloof dat dit grondpatroon
toch wel aan te wijzen is.

We kunnen wel menen
dat 't geweld helemaal niet 'bij g d past'
en dat daarom alle spreken over 'n g d die gewelddadig ingrijpt, ook al is het aan het 'einde der tijden'
of aan het 'eind van ons leven' een theologisch 'misverstand' is dat uitgezuiverd moet worden
omdat het volkomen inconsequent zou zijn om aan de ene kant op te roepen tot liefde,
en aan de andere kant 'g ds geweld' van 'het laatste oordeel' te verkondigen
aan het einde der dagen of het eind van ons leven,
maar leven nemen om leven te sparen is een heel erg rekbaar begrip
waarmee we dan ook [zoals gewoonlijk] bijna alle kanten
mee uitkunnen?

Kiezen we
voor de moeder
of voor het nog ongeboren kind in geval van uiterste nood?
Of voor de slachtoffers van gewelddadige militairen en allerlei andere terroristen,
vrijheidsstrijders, belangenverdedigers als Siamese tweelingen, boze Bokito's & giftige slangen van verkeersasfaltslachtoffers tot en met klimaatsopwarmingen en menselijke ABC~overmaat
op bijna alle gebieden
des levens?

Waar
liggen de grenzen
tussen ons eigen 'kleine leventje'
binnen ons eigen vel en tussen onze eigen oren
achter onze eigen ogen en de 'grote boze wereld'
die we zelf tot globale glans en
aanschijn hebben geroepen
en in stand blijven houden
'koste wat
't kost'?

Ik vraag het u af mydiertje!

Maar
ik ga
eerst nog even
proberen om een dutje te doen
voordat het nog onvermijdbare ochtendgloren weer dreigt
aan te breken met 'alles erop en eraan'
wat we maar willen zien of waar
we onze ogen en oren
voor blijven
sluiten?

Sleep
well!

Dream
sweet?