de sportschool en ik

Een paar maanden terug zat ik met een vriendin, een borrel en een lekkere zak chips bij mij op balkon te genieten van het zonnetje. Het was mijn eeuwige laatste zak chips en ik vroeg aan die vriendin of ze me in het vervolg wilde tegenhouden als ik me weer tegoed deed aan een zak.

" weet je wat jij moet doen" zei ze. " je moet naar de sportschool, dat is lekker, zo val je sneller af en kun je lekker even je hoofd leeg maken".
Omdat ik inderdaad overal had gelezen dat het inderdaad de middel is om te ontspannen en zorgen uit je hoofd te krijgen, ging ik vol goede moed richting de sportschool.

Ik zag het al helemaal voor me. Strak en slank lijf, goede conditie, veel energie en zo af en toe lekker een leeg hoofd. Nu sport ik al maanden en ben ik nog steeds niet in het bezit van bovenstaande. Tuurlijk mijn conditie is ietwat beter geworden en ja ik heb als ik eerlijk ben wel meer energie.
Maar om te zeggen dat ik het nou lekker ontspannend vind.......neh.

Wat wel weer waar is dat je hoofd niet meer aan zorgen en alledaagse dingen denkt. Nee mijn hoofd is alleen maar bezig met het timertje op het apparaat. Ik neem me vaak voor om een x-aantal minuten te lopen en dan een bepaald aantal minuten te rennen. Die minuten die ik loop vliegen altijd voorbij en mentaal bereid ik me dan alvast voor op de minuten die ik moet rennen.

Adem in, adem uit en daar gaan we. Ja dat gaat lekker..... Vandaag gaat het goed. *even later*. Nou nu moet ik toch wel aardig op het eindje lopen. Maar nee tot mijn grote schrik ben ik vaak dan net aan een minuutje verder. Het lijkt wel of de secondes extra langzaam wegtikken en het lijkt wel of het steeds langzamer gaat! Naast me zie ik iedereen heel ontspannen en soepel hun schema aflopen.. Ik niet. ik ga dood.Ik heb ook altijd t idee dat ik al zwalkend over dat apparaat ren. Net of die borrel van die ene middag op het balkon nog in mijn bloed huist. Hoe regelmatig ik ook sport, het lijkt niet te wennen. En zo gaat dat met de loopband, de fiets, de crosstrainer en het roei-apparaat.

Het stomme is wel dat ik steeds de behoefte heb om naar de sportschool te gaan.
Soms snap ik mezelf niet.
Morgen weer fijn de loopband op.
Kijken hoe langzaam de secondes nu weer voorbij tikken.