de rode mydilijn {tussen leven & dood} I love you!


Wanneer
we de ander
de schuld geven
of hen voor onze woede verantwoordelijk stellen,
dan missen we de kans op een toename van onze eigen verantwoordelijkheid en innerlijke vrede.
Onze gemoedsrust wordt afhankelijk van de vraag of de ander
al dan niet spijt betuigd voor hun daden,
we ze niet zullen
herhalen.

We
kunnen het
ons niet veroorloven
om ons geluk te laten afhangen van de keuzes van een ander.
Dat zou noch tegenover onszelf noch tegenover de ander
eerlijk zijn.

Ons geluk
en onze innerlijke vrede
zijn louter onze eigen verantwoordelijkheid.
Wanneer we boos zijn dan moeten we ophouden ons te concentreren op de 'oorzaak' of trigger
van buitenaf, en die inplaats daarvan zien als een afspiegeling
van een woede die al in ons leefde,
zij het onbewust en
ongezien.

Datgene
wat onze begraven woede
en oordelen omhoog brengt is de allerbeste leermeester,
hoe moeilijk dat ook te accepteren mag zijn.
Maar we hoeven de leraar niet fijn te vinden om de les te durven accepteren.
Liefde en respect komen vanzelf zodra de les
eenmaal geleerd is.

Ons lijden
komt voor een groot deel voort
uit onze pogingen om de afspiegeling tot oorzaak te maken.
Hoewel alles in de wereld om ons heen een afspiegeling is van onze immer veranderende bewustzijnstoestand, is niets van buitenaf de oorzaak van wat we denken en voelen.
De verantwoordelijkheid voor wat we denken en voelen
ligt geheel en al
bij onszelf.

De grootste
geestelijke/spirituele uitdaging
waar we nu vooral nog voor staan
is dat we verantwoordelijkheid nemen voor onze eigen gedachten, gevoelens en daden,
en anderen aanmoedigen om diezelfde verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen leven.
We zijn niet op aarde om andere mensen te beoordelen,
beslissingen voor hen te nemen of te
proberen iets aan hun ideeen
of gevoelens te
veranderen.

Wanneer we
de verantwoordelijkheid aanvaarden
voor onze eigen gedachten en beleving,
en anderen accepteren en respecteren, dan pas kunnen we de kringloop van projecties ongedaan maken.
DAN kunnen we leven met die innerlijke vrede en die
vrijheid naar buiten toe die ook Yesjoea
en andere mensen met een
'herboren' bewustzijn
bereikt hebben.

Op die
bewustzijnstoestand,
die verantwoordelijke{r} menswording,
hebben ze ons dan ook herhaaldelijk beloofd,
kunnen we aanspraak maken zodra we
eraan toe zijn.

In feite
is dit de enige 'rode lijn'
die door al mijn mydiverhaaltjes heenloopt.
Vanaf de allerverste oertijden hebben we dan ook mydiverhaaltjes gemaakt
die gaan over deze kern van ons bestaan op aarde tussen geboren worden en weer 'verdwijnen'.
En of we het nu weten of niet, in die mate dat we ons ervan bewustworden en 'mens worden',
doen we verslag van al wat we ervaren, meemaken, doorvoelen en bedenken.
Heel ons menselijk bestaan is een weerspiegeling van wat wij
bijdragen aan dat grote geheel door middel van onze
eigen verantwoordelijkheid en gezamenlijke
liefde voor onszelf en
elk ander.

Slaap wel,
droom er maar van en
vertel ons er morgen
maar weer alles
van als je
kan.

22 jul 2007 - bewerkt op 15 aug 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende