'het
'gouden'
mydikalf'
de
stompe knobbelpoten
zijn te lang
om het gedeukte lijf
in evenwicht te dragen
en bulkend
gulpt mistroostig
langs de meidoornhagen:
"Ik ben voor alle vier mijn poten
bang!"
een
bronzen
bromvlieg
drinkt zich rustig zat
in een ooghoek en 't oog staat vreeslijk
scheel te kijken:
het peinst aandachtig
hoe de lastpost weg te ztrijken
de staart is veel te kort,
en vies en
nat
de
kop gerekt,
de ogen draaiend rond
't wit voor
DAN
plotsklaps ruk omhoog
schichtige stoten
het kalf vliegt wild opzij,
en springt met al
z'n poten,
mal, schots en scheef van 't
drassig stukje grond waar eens
haar wiegje
stond
en rent,
en loopt en staat ontsteld
weer stijf
en stil,
en kijkt verschrikt om naar de verre hagen
HIJ stuntelt naar z'n moeder om zijn nood te klagen
en steekt z'n kop onder haar
zware lijf



&
et leven gaot deur
de kleuren bin
uut de tillevisie,
et geluud is
uut de tillefoon,
et locht is uut
de laampe,
de loop is uut
et verhael,
de gaank is
uut de stap,
de klaank is
uut de meziek,
hi'j is niet odder
en zi'j niet al te kwiek,
mar deur de zunneschien
bluuien alle bloempjes buten
op et hiem;
et leven gaot ok veur heur
de hieltied deur.