dansen op de mydivulkaan met twee emmertjes water?

~@~


ZALIGE RUST!
Groene tuin die net zo overvloedig is
als mijn girorekening: de energie gaat uiteindelijk naar de behoeftigen
waar ook ter wereld ~ zon schijnt ~ regen valt ~
maan trekt aan & geld vloeit
van hoog naar
omlaag
...

~

En
dan
te bedenken
dat je vroeger
naar de kleuterschool moest
en daarna de lagere, middelbare & hogere?
Jaren vol van regelmaat op akademie, in verpleging & therapie-afdelingen,
kantoor, fabriek, boomgaarden en velden in Israel en al die vermoeiende rondreizen!
Ik ben best wel blij dat ik het niet over hoef te doen: vroeg opstaan, snel op weg gaan,
vaste tijden vol van studie, werk & weersomstandigheden ~ dwars door hitte en kou,
droogte en vochtigheid door twintig landen zonder precies te weten waarom,
hoe en wat ~
gewoon op de bonnefooi op pad
en op weg naar het onvermijdelijke einde der dagen met ontelbare vragen & antwoorden
al of niet vastgelegd via woord en schrift, voelen, denken,
doen en laten, tientallen talen, culturen en allerlei
menselijke uitersten
van liefde
en haat
...

~

Blijft er
nog wel wat van over
als je zegt dat we in onze religie
[met en/of zonder g d & {af}goden]
bezig zijn met onze EIGEN beelden en dat die BEELDEN niet "DE" werkelijkheid zijn?
Op het eerste horen: NEE, je hebt NIETS meer in je hand.
ALLES wat mensen over boven [en beneden & 'daartussenin'] zeggen,
alle voorstellingen over aarde, hemel, hel, hiernamaals, hiervoormaals & hiernumaals:
alle discussies over 'bestaan' en 'niet-bestaan', tot en met dat van "G D" toe,
ALLES stamt van beneden, want wij zijn nu eenmaal
bezig met onze eigen beeldvorming
en verwerking!

~

"Agnost"
[kunnen] worden,
er zit bijna niets anders op?
Maar nee, K. verwerpt die uitweg:
een paar flinke doses agnosticisme is net zoiets als aspirine voor de ziel, zegt hij ergens.
GEEN geneesmiddel en dus
geen weg
...

~

GEEN
'gelovige'
en OOK geen agnost, WAT blijft er nog over?
DAT is de vraag waarvoor ik K's essay - ik beken het -
nog eens aan de orde wilde stellen, NIET als literair deskundige maar als een tochtgenoot
[iedereen is eigenlijk samen op pad en onderweg alleen weten we het niet altijd van elk ander],
die weet dat 'het' allemaal NIET [meer] op een koopje te krijgen is.
Laat ik dus nogmaals nijvere pogingen mogen ondernemen om de vragen van antwoorden te voorzien,
uiteraard "MIJN" antwoorden, en NIET die
van 'iedereen'.

~

Om
te beginnen
de gelovige en de agnost:
eigenlijk lijken ze teveel op elkaar.
De wand tussen beiden is DUN, HEEL dun, vandaar dat ze soms in elkaar overlopen.
De EEN in de Ander, maar net zo goed de Ander in de EEN.
DAT komt omdat ze elkaars spiegelbeeld zijn,
on 'agnost' zit het Griekse woordje voor 'weten' verstopt,
het betekent, vrij vertaald, zoiets als:
ik weet 'het' niet, want je KUNT 'het' niet WETEN?
Waar de gelovige "JA" zegt ['we weten het'] zegt de agnost "NEE" [je kunt niets weten]!
OOK de agnost zit een een [kolen-]hok, maar de opening ervan bevindt zich tegenover de opening
van het [aardappel-]hok waar de gelovige zich in verschanst: ze kijken elkaar in het [stoffige] gezicht.
Maar een hok is iets waar je nooit IN moet willen [blijven zitten],
het is een bedje van Procrustus zoals ALLE spirituele bedjes [bedstee, luchtbed, waterbed]:
wie TE lang is wordt van pas gemaakt door knippen en afhakken,
en wie TE kort is opgerekt, net zolang tot
dat je [ietsje beter]
past?

~

De
gelovige
'aardappeleter' en
'vuurtjesstokende' agnost verenigen zich - zover was ik -
in het IDEE dat 'geloven' een zaak van [w]eten is:
en DAAR ligt des poedels kern [a.h.w. smachtend naar voedsel en vuur],
want laat ik weer terug mogen komen op Boyarin & Kellendonk?
Maak je van de [joods-]christelijke traditie een kwestie van WETEN,
DAN ben je terechtgekomen bij wat zij, literair gesproken, platte journalistiek noemen,
verraad aan waar 'het' in de literatuur om GAAT: de 'verbeelding'!
Voor het christelijk geloof betekent dat: maak je van die voorstellingen INFORMATIE,
behandel je ze als ging het om WETEN,
DAN hoor je Kellendonk weer zeggen
dat HEM 'de gave des geloofs'
NIET geschonken
is
...

~

Hij bedoelt
de gave om 'voor waar te houden'
wat hij niet [meer] voor waar houden KAN,
zonder in banaliteiten terecht
te komen.

~

En DUS
bleef er voor hem
niets anders over dan 'oprecht veinzen',
wat we al eerder hiervoor hebben uitgelegd als: DOEN ALSOF!
WAAROM toch nog doen alsof?
Omdat hij, als rooms-katholieke jongen, de meerwaarde van de kerkelijke gemeenschap,
met haar geborgenheid en haar rituelen, heeft meegekregen.
Wil hij die niet kwijtraken,
DAN moet hij oprecht veinzen,
ANDERS staat hij
erbuiten.

~

PRECIES
zoals zoveel joodse,
protestantse, islamitische [e.d] jongens [en meisjes]
HUN kritiek op 'het dogma' inslikken omdat ZIJ anders buiten die oude vertrouwde
heidense, joodse, christelijke, islamitische [a.s.o.] wereld komen te staan [in hitte, regen en kou]?
Oprecht veinzen, bedoel ik, komt dus in ALLE kerkgenootschappen en [non]religies voor,
zolang de behoefte om 'erbij te horen'
overheerst.