cwsbbp54 Seeing The Invisible '69 Háár Ervaring ~~

HAD VEEL GEMEEN MET DIE VAN RAMAKRISHNA in het midden van de 19e eeuw toen híj de witte kraanvogels tegen de donkere wolk zag? In dìt geval lijkt de ervaring te zijn opgeroepen door 't uitreiken naar de wiegende aren! Bíj dergelijke mystieke ervaringen lijkt de tíjd stìl te staan. En dat is ook 't geval in 't verslag dat onmiddellijk op 't hiervoor geciteerde volgt bij Hardy:
"TÍJDENS DE WANDELING WAS IK ONTSPANNEN & GELUKKIG: plòtseling stòpte àlles; Ìk stòpte ook! De vogels hielden op met zingen: 't geluid van het verre ver-keer verstòmde! Níets bewóóg: intènse stìlte, díepe RÙST! 't Meizonlìcht werd omgevormd tot witte stralen!

Ik weet niet hoelàng díe er-varing dúúrde: 't LÌCHT werd zàchter, ÀLSÒF 't àl mìddag was; de WÌND streelde weer LÀNGS de bláderen, de vogels zòngen weer & ik kon weer 'n verre auto horen. Ik liep door.

Het visioen transformeerde mij. Van 'n oude wereld stapte ik in een nieuwe, van agnosticis-me naar gnosis! Àlles wàs mèt àlles verbònden?!! Veel van dergelijke ervaringen gaan gepáárd mèt 'n kràchtig gevóel van líefde & van vriendelijkheid.

't Volgend verslag is van 'n vrouw die op vakantie was geweest en haar reservesleutel bij een excentrieke, praatgrage oude buurman àchtergelaten had. Tóen hij de volgende morgen niet kwam opdagen, was zij even bang dat er iets mìs was, & dat hij nu misschien al wel dood was? 'Ze zei terloops tegen haar man: "Je kunt beter even bij hem langsgaan om te zíen hoe het met hem gaat!"

Enkele minuten later hoorde zij hen klètsen & làchen, búiten, op straat. Gelùkkig, hij is oké, dacht ze, opgelucht! Tóen ze die woorden uitsprak, werden de keuken & de tuin gevùld met 'n gouden licht: 't drong tot me door dat in het centrum van het universum, èn ìn m'n túin, 'n grote pulserende dynamo stond opgesteld, die ònophoudelijk líefde opwekte?! Díe líefde stróómde óver & dóór mij heen; ik was deel vàn díe líefde èn díe líefde voedde míjn médedogen!? Omdat ik perfect mijzelf was, wàs Ìk 'n perfect ònderdeel vàn de perfectie ...

't Visioen duurde maar kort, & liet mij achter me de wèns òm naar buiten te rennen & íederéén die ik tegenkwam te omàrmen, inclusief de buurman. Tegelijkertijd wìst ik heel zeker dat 'te visioen heilig was & dat 't onbesproken moest blijven. En inderdaad sprak ik er dan ook nooit meer over, behalve met m'n echtgenoot, na enkele jaren. Ook nam ik waar dat de tijd geen rol speelde.

Ik mèrk dat de woorden die ik gebruik om 't visioen te beschrijven tekortschieten. 't Wàs óverwèldigend ècht, èchter dàn wèlke éérdere ervaring óók; & já, ik was verliefd geweest & de gevoelens bij de geboorte van mijn kinderen waren óók heel bijzonder geweest!

Maar het visioen was nòg véél "èchter" geweest! Dàt ontkennen zou de ultieme zònde geweest zijn, & blasfemie.'

Mòr had iets dergelijks bij 't Gelderlandplein a/d voet van 'n talud èn in diezelfde 'jaren '70' i/d Bijlmermeer langs 't water tegenover de Gulden Kruis-School: zon, gras, moeras, wei, hei, hemel en al zo nu ook de wind, stilte, geroezemoes in de verte èn 't allesoverweldigend gevoel dàt àlles mooi, rustig, volmaakt 'perfect' was ìn mij?!