Chaos in mijn hoofd - relatie

We zijn er in ieder geval beiden uit dat het slecht gaat met 'ons' en dat we het nog 1 kans geven. Deadline hebben we niet maar goed.

Wat gaat er niet goed?
Samenwonen. Ik hou ervan om vaak weg te gaan, naar van alles en nog wat, vrienden, lezingen, whatever. Mijn vriend is moe als hij thuis is, dan slaapt hij alleen maar. Ik heb deze week geprobeerd hetzelfde te doen, a. Het was ongezellig, het voegde niks to aan de relatie en b. Ik word er ongelukkig van, Boring! Maar als ik wel weg ga, moet ik dat altijd met hem overleggen (logisch!). het voelt alsof ik toestemming moet vragen, en spontane activiteiten eindigen bij mij in "even overleggen..."
Daarnaast heb ik een gruwelijke hekel aan burgerlijkheid, en nu we echt samenwonen (al een tijd hoor, 1,5 jaar ofzo) lijkt het alsof ik me moet bewijzen dat ik niet zo ben, dus ga ik nog meer uit, dus.. Zie boven.

De spanning in de relatie. In juni heb ik op vakantie met een ander gezoend, daarna was dat wel klaar, maar toen ik hem in december weer zag kon ik hdm niet weerstaan en gebeurde er ietsje meer . sindsdien spookt hij door mijn hoofd alsof het nog niet af is, ik wil weten wat er tussen ons is. Mijn vriend weet hier niks van. Niemand weet het verder en dat wil ik ook zo houden.
Door dit avontuurtje vind ik mijn vriend totaal niet meer sexy, ik voel me echt niet meer tot hem aangetrokken. Hij is niet de knapste en het lijkt alsof dat na al die jaren opeens gaat tellen.

Daarnaast waren we altijd al opposites, maar nu werkt het niet meer echt. Ik ben veranderd, hij iets minder. Hij zit nu op een kinderachtig niveau van humor en ik niet meer, we denken anders over werk, idealen, uitgaan, huishouding, alles. Ik vraag me eigenlijk af hoe ik ooit bij hem terecht kwam (en in ieder geval 5 jaar echt dolgelukkig was en ik nooit meer aan een ander dacht of keek!).

Dan is er nog een ander groot iets dat op mij drukt, dat heeft niks met hem te maken maar wel met mij. In september ben ik afgestudeerd. Ik heb nog steeds geen baan op niveau, terwijl ik eindelijk voor mezelf de keuze had gemaakt tussen werk of privé en dan voor mijn carrière gaan! Ik was mijn hele studietijd al ambitieus maar was dus ook hartstikke verliefd en die keuze spookte altijd wel door mijn hoofd: wat als ik moet kiezen? wat als ik werk in het buitenland vind? (die kans is groot, dat weet mijn vriend ook, en hij gaat niet mee). Dus ik ben daar diep ontevreden over, echt half depressief want er is gewoon bijna geen werk, laat staan in mijn vakgebied. Maar mijn vriend doet hier eigenlijk niks mee. Bij de eerste afwijzing nog wel, maar vorige week was er weer een grote teleurstelling en hij heeft alleen via Whatsapp gereageerd hierop, toen ik savonds laat thuis kwam na werk niet meer. ??? Dat vond ik ook echt vaag. Heb ik niet tegen hem gezegd, die avond zelf wilde ik het er trouwens al niet over hebben want de tranen kwamen alweer boven. Maar goed, ergens lijkt het alsof ik de keuze vriend/carrière onbewust nu al maak door hem te dumpen, of dat ik hem er niet bij kan hebben in deze moeilijke tijd, of dat hij me niet snapt of.. Geen idee dus.

Nou sinds een week ben ik echt oververmoeid door al dit. Sinds december denk ik er al aan wat er nou moet gebeuren, wat ik wil en ik heb nog steeds geen idee. Ja ergens, zoals ook aan dit lijstje te zien is, denk ik, ik ga er gewoon vandoor. Maar dat doe je na 7 jaar toch niet zomaar, en ik zou dan geen huis hebben, en mijn en zijn ouders zien dit echt niet aankomen, en het voelt ook dat mijn vriend dit niet verdient. Totdat het slecht ging, was hij zo lief en zorgzaam, hij doet echt alles voor me. Praktisch gezien, nu merk ik dat we psychisch wel anders in elkaar steken, ik heb nu zeker veel meer nodig, iemand met wie ik diep kan praten maar dat kan met hem niet.

Pfff. Ik heb in september (!!) en december ook al gezegd dat ik het meer voel alsof we broer en zus zijn. Sindsdien zie ik geen enkele verandering, maar hij zei gisteren "ik heb volgens mij alles geprobeerd" haha toen dacht ik echt, uh.. Wat dan? Ook gezegd dat ik het niet meer op die manier voel. Nou is m'n vriend niet echt een verleider dus, maar dat zou ik echt willen.

Ik heb alle vrouwenboekjes gelezen, internet afgestruind, niks helpt. "Praat met elkaar!" Dat hebben we gedaan, ik heb me weer ietsje meer opengesteld, maar hij wil alleen af en toe een kusje en meer verandert er niet. Ga andere dingen doen! Helpt dus niet. Ga samen weg! Vond ik niks aan. Daarnaast helpt veel eten, drinken en uitgaan ook niet heb ik al gemerkt... Zucht.

Ik vrees dat het einde nu echt in zicht is. Maar ja, het is best zonde, het was zo mooi. En ergens voelt het nog dat ik niet alles heb gedaan eraan. Maar de vraag is of ik dat wil. En dat denk ik niet.