cadeabon {voor vaste klanten} geldig t/m 31 mei as


Voor
zover ik
het kan zien,
op het eerste gezicht,
gingen onze wegen totaal verschillende richtingen uit!
Karen trad in 1962 in het klooster,
toen zij zeventien was:
het was geheel haar eigen beslissing,
en ik deed precies het tegenovergestelde
[juist militaire dienst weigeren en ver weg gaan liften
en zwerven door al die tientallen landen].
Mijn moeder was dan wel vroom protestants
maar zij liet mij wel helemaal vrij om mijn eigen gang gaan,
heen en weer naar Italia, Israel en India.
Maar Karen zegt over haar achtergrond:
mijn familie was niet bijzonder vroom
en mijn ouders schrokken zich dood toen ik vertelde
dat ik een religieuze roeping had.
Ze dachten,
terecht zoals blijken zou,
dat ik veel te jong was om zo'n gewichtig besluit te nemen,
maar ze lieten zich overreden omdat ze wilden dat ik er zo gauw mogelijk overheen zou komen.
Ik was gewoonlijk een heel gezeglijk kind,
maar ik wilde mijn roeping onmiddellijk toetsen en niet wachten tot na mij studie,
zoals mijn ouders liever hadden gezien.
Ze waren onder de indruk van de ongewone vastberadenheid waarmee ik hun bezwaren het hoofd bood, en ze vreesden dat ik anders mijn jaren aan de universiteit zou doorbrengen
in een staat van koppige halsstarrigheid,
zonder de kansen van het studentenleven volledig te benutten
en alleen maar uitziend naar het moment waarop het allemaal
voorbij zou zijn, zodat ik kon
gaan doen wat
ik werkelijk
wou.
Ik
pakte dus
mijn koffers om
met twaalf andere meisjes
aan het noviciaat te beginnen!
WAAROM was ik zo vastbesloten om die stap te zetten?
Zo'n soort besluit berust altijd op een kluwen van motieven;
ik had dan ook meerdere,
in elkaar grijpende
redenen.
Het
is waar
dat ik in die tijd
erg verlegen was en piekerde over de eisen
die het sociale leven aan een volwassene stelt,
maar al leek het religieuze leven dan misschien een gemakkelijke uitweg,
het was zwaar en ik zou het niet langer dan een paar weken hebben volgehouden
als het alleen maar een vlucht was geweest.
Ik wilde God vinden en ik was op die dag vervuld van opwinding en enthousiasme,
ervan overtuigd dat ik aan een spirituele queeste was begonnen,
een heroisch avontuur,
waarbij ik geleidelijk de verwarring van mijn opgroeiende zelf zou verliezen
in het oneindige mysterie
dat de ultieme voldoening geeft,
het mysterie
dat we God
noemen
...
En
omdat ik
pas zeventien was,
verbeeldde ik me dat
dat niet zo heel veel tijd zou kosten.
Binnenkort zou ik een wijze, verlichte vrouw zijn,
bij wie alle hartstocht tot bedaren was gekomen.
God zou niet langer een verre, vage realiteit meer zijn,
maar een krachtige prsentie in mijn leven.
Ik zou hem zien waar ik ook keek, en zelf zou ik getransformeerd zijn,
omdat, zoals Sint Paul [SjaulPaul!] zegt,
mijn kleine miezerige ikje zou verdwijnen en Christus,
het Woord van God,
in mij zou
leven.
Ik
zou sereen,
blij, bezield en bezielend zijn ~
misschien zelfs wel
een heilige?
Het
was op
zijn zachtst gezegd
een nogal excentrieke beroepskeuze.
Ik was zo ongeveer de eerste leerling op de nonnenschool die zelf non wilde worden.
Birmingham, waar ik woonde, was een materialistische stad, waar het geld koning was.
De meeste van mijn naaste familieleden en mijn vrienden waren stomverbaasd
~ zelfs lichtelijk geirriteerd ~,
en ik genoot natuurlijk van het idee dat ik mijn eigen gang ging
en net een tikkeltje
anders was.
Maar
mijn gedrag
was misschien meer
in over eenstemming met de tijdgeest dan ik besefte,
omdat veel mensen van mijn generatie,
geboren in de laatste jaren van de Tweede Wereldoorlog of direct daarna,
zo ongeveer dezelfde vage hunkering naar transformatie voelden.
Het viel niet mee om op te groeien in het Groot~Brittannia van na de oorlog ...
We hadden Hitler dan wel verslagen, maar de oorlog had ons geruineerd:
Groot~Brittannia was een macht van het tweede plan geworden,
en voedsel, kleding en benzine waren
tot ver in de jaren vijftig
op de bon.
Omdat
duizenden huizen
waren verwoest tijdens de Blitzkrieg,
heerste er ernstige woningnood!
Onze steden droegen de littekens van de bombardementen
door hun open plekken en torenhoge puinhopen.
De wederopbouw van het centrum van Birmingham werd pas voltooid nadat ik in het klooster was gegaan. Na de oorlog hadden we een schuld van drie miljard pound aan de Verenigde Staten van Noord~Amerika, ons imperium was ontmanteld, en ook al werden we overvoerd met films
waarin de standvastigheid en de overwinning van Groot~Brittannia
werden opgehemeld,
TOCH
leek niemand
bereid om de feiten
onder ogen te zien en een besluit te nemen
over onze toekomstige rol
in de wereld.
Jonge
Britten als ikzelf,
die opgroeiden in deze verwarde mix van soberheid,
verdringing, nostalgie, frustratie en ontkenning,
wilden niet alleen maar
een andere wereld,
maar wilden
ZELF
worden veranderd!

~@~

Kortom:
't lijkt me 'n zeer boeiend boek!
En nu ik mijn lidmaatschap van de bibliotheek heb opgezegd,
en mijn verstrooidheid weer wat tot bedaren is gekomen na al die andere vliegende tapijtjes
en zwevende parketvloeren, hartinfarcten en pillenslikkerij, is het nu dan ook de tijd
om eindelijk eens te gaan lezen in al die boeken waaraan ik al zoveel jaren
nog niet toegekomen
ben?
EN
Dina's tuin
spitten, de dakgoten schoonmaken,
fietsen over de nieuwe fietspaden door de Hulshorstse zandverstuivingen en de Leuvenumse bossen,
misschien wel een vis vangen [of iets dergelijks?], verdwalen in het groen,
Ommen en kamp Erika & Krishnamurti weer bezoeken
en al die andere zaken, waar ik het gewoonlijk
wel eerder en vaker over heb gehad:
time to relax, flex & try to stay
alive within temptations,
vibrations & all kinds
of other physical &
mental motions
without too
many
magical
potions &
notions
...

~@~
27 mrt 2007 - bewerkt op 14 jul 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende