Bvoguku38b/39: 'En nú de tent úit!' schreeuwde ze!
"HOEPEL OP NAAR JE SCHAPEN: ÌK WIL JÓU EEN PAAR DAGEN NÍET ZÍEN OF HÓREN!" IK ZÀG DAT ZE WÌTHÉÉT WAS EN DAAROM OOK BEWÒNDERDE IK HAAR; ÌK WERD ÓÓK WEL KWAAD, MAAR WÓEDE VERLAMT ME EN MAAKT ME HAAST VOLKOMEN MACHTELOOS ~~~
Éva was de Énige die bij Ábèl een bijna schichtig respect afdwong: híj slóóp wèg zònder ook nog maar íets te zèggen! Nòch Éva, nòch ik vond WÓÓRDEN om Kayin te troosten, dùs zeiden we maar liever niets? Toen de stilte in onze hoofden begon rònd te tòllen zei Kayin opééns: 'IK WIL 'N VROUW!' Ik wìst dat die woorden ooit kómen zouden ÈN ik had jarenlang Tégen Dìt Momènt Òpgezien? Er wàs geen vrouw! Éva begon te giechelen en zei: 'Dàt gaat jóu nòg een rìb kòsten, lieverd!' zij had de gewoonte om lieve woordjes te gebruiken in & op de momenten & situaties wanneer ze me voor de gek hield! Kayin zei: 'Ik ga dus nú wèg òm 'n vrouw te zoeken ergens anders!' ~
EVA EN IK KEKEN ELKAAR ÁÁN: WE WÌSTEN ÀLLEBÉI DAT WE HÈM NÍET ÀLLE HÓÓP ONTNÉMEN MOCHTEN, DÙS ZEI IK:
"Dàt is een go(e)d idéé, het wordt tíjd om jouw vader en moeder te verlaten!" Ik vóelde me belabberd omdat ik méénde te weten dat we 'àlléén op de wereld' waren & ÌK HÈM dàt níet dùrfde te vertèllen?! 'Wàcht nog éven déze oogst àf,' zei Éva: ze was slìm in het úitstellen van nárigheid! We konden niet weten dat úitstèl dìt kéér FÁTÁLE gevòlgen hebben zou, omdat G d ons nu nog niet waarschuwde: wellìcht wìst hij het óók nog niet; misschien met ik zíjn mogelijkheden níet meer zomaar over- of onderschatten?! ~
Tóen kwàm dé dàg waarop ònze Wéreld ìnstortte & waarop ÌK begreep wàt het betékent òm 'búiten 't Paradijs te moeten blijven leven'!
Wíj belééfden voor 't éérst de DÓÓD van 'n mèns: we verlóren onze twéé zoons, de ene aan de dood, de andere aan het leven; de liefde tussen míj & Éva werd verwoest & we leefden grìmmig vèrder, zònder Énige Vreugde: 't leven liet ons onverschillig & we verlangden naar de dood ...
Asih, man, 80 jaar
Log in om een reactie te plaatsen.
vorige
volgende