blote billetjes

Zalige
zon in
de blauwe lucht:
meer dan 23.000 dagen
& nachten vol van
eeuwigheden
...
Met de leeftijd neemt 't fysieke
lijden toe & de dood komt steeds
naderbij: is er dan toch
'n houvast gegeven
om met dit alles
ietsje beter om
te kunnen
gaan?

~@~

Vanuit
het niets
{of iets anders}
ontstaat een chaotische verzameling
van allerhande ervaringen & gewaarwordingen:
en temidden van dat alles zitten wij in 't ei van mydi!
Ontelbare zandbakken, speelzalen, kleuterscholen, kinderen,
vaders & moeders, broers & zussen die allemaal familie van elkaar zijn.
Voortgekomen uit woelende elementen van vuur, water, stof, gassen & aarde van plant & dier.
En dat alles moeten we dan ook vroeger of later achter ons laten als we er zelf weer in opgaan.
De enige moeilijkheid met fundamenten & handvatten is altijd dat ze gegeven worden voordat iets zich voltrekt: ik heb dan ook in mijn hele leven steeds weer de onzekerheid toegelaten en op die momenten
sta ik los van alles wat ooit gebeurd is & verkeer ik alleen nog maar in het heden.
Wie of wat was dat kleine 'menschje' dat uit zo'n oorlog overbleef als nieuw begin?
Die allereerste ervaringen zijn in zekere zin nog steeds aanwezig in alles wat er
nu allemaal van geworden is: dit lichaam met deze geest uit stof die tot stof
weer moet vergaan & 't enige wat daarvan 'overblijft' is niet die materie,
maar alleen nog maar 'die geest'. Ongrijpbaar & onbeheersbaar.
Wat oud papier & fotootjes van aardse zwerftochten.
Zitten & liggen is nu al steeds dichter bij de dood
zijn, zodat je die liefelijkheid kunt voelen en
uit zijn glimlach komt de geboorte voort
van een mens die nog sluimert in 't
ongewetene, die nog door deze
zoveelste vernauwing van die
geboorte heen moet voordat
ik op aarde kan zijn en
blijven als de nieuwe
geboorte van een
mogelijkheid
...

~@~

Aanname
en ervaring
heel af en toe:
een aanvaarding op die
momenten waarop er geen
vereenzelviging meer is met
dit fysieke lichaam ~ de momenten
waarop de stille geest zich openbaart
vanuit het iets in het niets & omgekeerd.
In de praktijk van het leren & lesgeven blijft
verandering het kernpunt: voorzichtig
worden wat we nog niet zijn.
Vol van uitspraken waarvan
we op het moment dat ik
ze uitsprak dacht: daar
klopt nog maar heel
weinig van in jouw
eigen dagelijkse
mydileven?

~@~

En juist
daardoor
op den duur
nog voorzichtiger
worden & wat beter
gaan leren luisteren:
we kunnen pas naar 'n ander
luisteren als we ook echt
naar onszelf zijn gaan
luisteren
...

~@~

Het
verschil
tussen wat
we leren en wat
we zijn gaan beleven:
iets beter naar onszelf
leren luisteren om elk ander
te kunnen begrijpen!
Opmerken wat we
nu zouden willen
weggen en nog
niet zijn
...

~@~

Er
is maar
een echte
leraar in ons leven
en dat is 't leven zelf:
Enorme voortdurende aandacht
& alertheid die we nooit helemaal
zullen kunnen opbrengen of uitdragen.
Je hoeft het niet te geloven als je het maar
zelf ook gaat ontdekken & ervaren.
Er is geen andere autoriteit dan
degene die zich in ons kan
onthullen om hier en
daar zo nu en dan
door te gaan
groeien in
oneindig
heelal!

~@~

Er
is geen
ontsnapping meer
mogelijk dan dieper
naar binnen: hier
ligt onze enige
uitweg uit al
die ellende.
Dit lichaam
is alleen maar
het tijdelijke omhulsel
van 't onzegbare
dat toch betracht wil
worden in alle
tederheid.

~@~

Vergeving
van alles wat
onvolmaakt was
en zo terugkeert naar
de essentie van oneindigheid:
het gaat erom, zoveel als in ons vermogen ligt,
aandacht te hebben voor de details van het totaal!
Voor alles tussen het allerkleinste en 't allergrootste?
Je hoeft je aandacht niet meer te laten versla{p}pen:
alles wat 'gewoon' is blijft ook 'bijzonder'!
Het gaat om het verband {verbond!}
tussen ons eigen leven en dat
wat er in de wereld gebeurt.
Ieder van ons is dan ook
medeverantwoordelijk
voor alle leed in de
he{i}le wereld.
Dit is het hart
van de 'zin'.
Ik zie dat
ik bijna
iedere
dag
ook iets
toevoeg aan
verzet, onbegrip
& agressie doordat
ik 't leven zoals het zich
aan mij voordoet verdeel
in 'go{e}d' & 'niet~go{e}d'?
Onze eigen bijdrage is de ontdekking
dat we dit doen: want wanneer ik me realiseer
dat ik deze verdeling{en} aanbreng verandert er iets
in mij & heeft die verdeling niet meer die kracht die hij 'normaal' had & heeft.
Dan realiseer ik me dat ik bijdraag aan die verdeling, onzekerheid & agressie.
Pas wanner ik dit zie & ervaar ontstaat de mogelijkheid om ermee te stoppen.
Wanneer we ons werkelijk afvragen ~ en dat moeten we onszelf & elk ander blijven afvragen ~
'wat kan ik doen om lijden te verminderen' dan keren we terug bij onszelf & elkaar.
Pas dan zien we dat we door het verdelen
van de wereld in goed &
niet-goed bijdragen aan
het lijden in
de wereld.

~@~

Ik
dien m'n
eigen gezichtspunt steeds
weer te relativeren zodat het
inderdaad steeds meer gaat betekenen:
je merkt toch heel vaak dat je een bepaald beeld hebt van iemand die je ontmoet.
De volgende keer dat je met die ander in gesprek bent, merk je dat die mens toch anders is ~
wanneer je tenminste aandachtig bent: je merkt dat het beeld dat je hebt,
en je hebt altijd een beeld,
onwerkelijk is.

~@~

Het
beantwoordt niet
aan de werkelijkheid van het moment:
maar wanner je aandachtig bent,
dan is heel je leven een eigen
mogelijkheid tot bewust-
wording ~ zo kan onze
meditaie helpen om
onze aandacht aan
te scherpen diep
vanbinnen,

~@~

Kunnen
we in meditatie
ontdekken dat de stille
geest onder al het tumult aanwezig is?
Wanneer we niet meer van vooroordelen uitgaan,
dan bestaat de kans dat deze even oplicht!
In het onzichtbare verkeren is geen
blijvende staat, want buiten onze
macht om openbaart de stille
geest zich als onbekende
bondgenoot, of ze blijft
versluierd: dat hebben
we niet zelf in
de hand.

~@~

Als
je accepteert
dat je het niet in de hand hebt,
dan kan pas de krampachtigheid verdwijnen:
er treedt ontspanning op en je hoeft dan ook vervolgens
niet weer in al die andere valkuilen van eigen maaksel te vallen
door te denken dat je nu alsmaar ontspannen moet blijven.
Want ook dat kunnen we niet: alweer heb je 'het' niet
in de hand ~ we kunnen alleen maar
blijven proberen om zo
aandachtig mogelijk
te zijn als we dat
kunnen zijn, en
daarbij is het
dan ook van
belang dat
we blijven
glimlachen
om onszelf
[en elkaar]
en al
onze verwoede
pogingen
...
~@~
02 jan 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende