Binnenkort in dit myDitheater: free chips for ALL!

Baanbrekend flinterdun plakplaatje van kunsthuid vervangt elektroden & draden: oprekken, ineenduwen, verdraaien ~ alles kan met deze nieuwe kunsthuid.

Als 't aan Amerikaanse theologen ligt, dan wordt 't leven van patiënten 'n stuk minder draderig: ze hebben 'n soort van plakplaatje ontwikkeld dat je eenvoudig op de huid kunt aanbrengen, & dat informatie draadloos doorseint over lichaamstemperatuur, spier-spanning en/of hartslag naar 'n computer.

't Plakplaatje, vorige vrijdag beschreven i/h vakblad Science, bestaat uit 'n flinter- dunne kunsthuid van kleurloos rubber. In 't rubber, dunner dan 'n haar, zit buigzame elektronica.

Deze bestaat uit minuscule chips van 'n hard silicium, die met flexibele bochten aan elkaar zijn verbonden. Dankzij die kronkels geeft dit materiaal keurig mee als de huid wordt opgerekt, ineengeduwd of verdraaid:
"We hebben onze hele trukendoos eringestopt", zegt materiaalkundige John Rogers v/d Universiteit van Illinois.

Er kunnen niet alleen meer meetsensoren in, maar ook 'n lichtgevende component (LED), transistoren, 'n wifi~antenne & zelfs 'n radio~ontvanger. Dankzij zonnecellen is 'r geen externe stroombron nodig ~ & dus geen enkel kabeltje.

De onderzoekers plakten hun ontwerp bij diverse proefpersonen op: ze registreerden heldere signalen v/d hersenen, 't hart & de spieren.

De metingen waren van even hoge kwaliteit als bij traditionele elektroden.

De kunsthuid die net als 'n kinderplakplaatje op de huid wordt aangebracht, sluit zo nauw op de echte huid aan dat hij vanzelf vast blijft zitten: anders dan bij gewone elektrodes is er geen lijm of plakband meer nodig, net zo min als 'n geleidende cel!

De Amerikanen denken dat hun plakkers handig zijn om hersenen van mensen in hun natuurlijke omgeving te onderzoeken, bijvoorbeeld tijdens de slaap. Ook bij pasgeborenen zijn allerlei metingen denkbaar.

Verder speculeren de experts erover dat patiënten met uitgebreide verlammingen met zo'n plakker op hun keel misschien weer kunnen communiceren.

Afgaand op de spier-spanning i/d keel bleek de plakker alvast diverse woorden van elkaar te kunnen onderscheiden: proefpersonen konden zo zelfs 'n com-puterspelletje spelen.

Kees Grimbergen, hoogleraar medische technologie a/d TU Delft & in 't AMC @ A'dam, spreekt nu al van 'n 'baan-brekende innovatie':
"Op deze stap voorwaarts i/d miniaturisering zitten we te wachten: bij 't traditionele hartfilmpje krijgt 'n patiënt 9 elektroden op borst, armen & benen geplakt. Hij wordt via draden met de apparatuur verbonden. Dit is eigenlijk niet meer van deze tijd.

De onderzoekers moeten nog wel bewijzen dat EEN zo'n nieuwe sensor net zo'n compleet beeld v/h hart geeft als 9 klassieke elektroden.

Voorlopig heb ik daar nog wel 'n hard hoofd in!"