bijna-doodervaringen: zo nu & dan bij tijd & wijle

Eindeloos
bewustzijn: dat
is ongeveer 't
tegenovergestelde van al dat
puberale gezwets over de voordelen
van die totaal nietszeggende entries &
reacties over bh's, kinderhaat & ~nijd
& kutlulsmoesjes!

Toch heeft 't ook veel van elkaar weg:
al die uiteenlopende bijnadoodervaringen {BIDOER/BDE}, mydiers
kopen dat soort smoesjes niet alleen,
ze lezen het ook nog & reageren er op de welbekende manier op!!

Wat wat kun je er allemaal wel niet over zeggen, vinden. menen, voelen, denken, schrijven en aan doen?

Jouw 'bde@bidoer' legt 'n vloertje onder mijn geloofsvertrouwen:
er is in ieder geval sprake van dankbaarheid omdat nu eindelijk 't fenomeen v/d bidoer
'bespreekbaar, aannemelijk & begrijpelijk' wordt gemaakt.

Mensen voelen zich getroost & serieus genomen ook al gaat 't eigenlijk over 'bijna niets' in beide gevallen
van 'bewusteloosheid' & 'breinloosheid'?

Boeken erover nemen, net als onzinentries, drempels weg om erover te durven praten:
we hadden altijd al wel 'ergens' gedacht dat zulke ervaringen eigenlijk niet beston-den, totdat het onszelf overkomt of we er zelf direct/viavia mee te maken krijgen!

In de jaren zestig v/d vorige eeuw
overleefden patienten met een hartstilstand reanimaties lang niet zo vaak als tegenwoordig.
Als het lukt haalt de verpleging opgelucht adem, maar de patient is soms teleurgesteld:
geemotioneerd verteld die over 'een tunnel, kleuren, licht, 'n prachtig landschap & muziek'
[of mydipubermeetings e.d.]!

Veel mensen hebben blijkbaar ook zelfs nog nooit gehoord
dat mensen herinneringen konden hebben in/en aan die periodes van hartstilstand, herseninactiviteit & voorjaarsvlinderervaringen over alles en niets ...

In onze opleiding leren we dat bewustzijn voortkomt uit onze hersenen.
Maar hoe was 't dan mogelijk dat een patient tijdens een hartstilstand, dus op een moment dat alle hersenfuncties waren uitgevallen, bewustzijn had ervaren.

In '43 had de medisch student George Ritchie 'n dubbele longontsteking:
hij kreeg hoge koortsen & op enig moment ademde hij niet meer & viel zijn polsslag weg.
'n Arts verklaarde hem dood, maar 'n verpleger wist die arts over te halen om Ritchie 'n adrenaline~injectie te geven, vlakbij het hart.

Na negen minuten dus praktisch klinisch dood te zijn geweest,
kwam Ritchie weer bij en tijdens zijn bewustelooshied bleek hij een zeer uitgebreide ervaring te hebben gehad. Later sprak hij er, als psychiater ook met zijn studenten over:
EEN
van hen was Raymond Moody die, nogal geintrigeerd geraakt,
dit verschijnsel ging onderzoeken.

Diens boek
"Leven na dit leven"
{1975} werd dan ook 'n wereldwijde best-seller.
Moody muntte tevens 't begrip NearDeathExperience,
dat later in 't Nederlands is vertaald als 'bde'!

Na het lezen van Ritchie laat de vraag hoe iemand nog bewustzijn kan ervaren tijdens een hartstilstand
je niet meer los. Men begon in ziekenhuizen met 'n groep vrijwilligers, zonder subsidie, 'n eigen onderzoek.

De resultaten verschenen in '01 in 't medisch tijdschrift The Lancet:
van de 344 patienten die tussen '88 & '92 aan 't onderzoek deelnamen, bleken er 62 {18%} herinneringen te hebben aan die periode van hun hartstilstand.

Waarom sommigen wel een bidoer krijgen en vele anderen niet [zich dat althans niet !herinneren]
is niet bekend! En is ook niet af te leiden uit de tot dan toe genoemde verklaringen voor een bidoer, zoals zuurstoftekort, doodsangst, bijwerkingen van medicijnen of religieuze achtergrond:
beide groepen, die met en die zonder bidoer, verschilden in deze opzichten niet significant van elkaar.

Kort na hun reanimatie werden de patienten geinterviewd.
Volgens bidoeronderzoeker Pim van Lommel die het boek 'Eindeloos bewustzijn' heeft geschreven:
"Ze zijn bewusteloos, hun ademhaling is gestopt & hun EEG is zwak, wat betekent dat hun hersenactiviteit is weggevallen.
TOCH
ervaren zij,
zo blijkt uit hun verhalen, wel degelijk 'bewustzijn',
en wel een bewustzijn dat 'oneindig' veel helderder is en waaraan zij nog meer herinneringen hebben
dan ooit tevoren?!"

Lang niet iedereen maakt hetzelfde mee
& niet iedere bidoer bevat alle mogelijke elementen van zo'n ervaring.
De term bijna-doodervaring is dus
eigenlijk ontoereikend omdat de bijzondere bewustzijnstoestand van 'n 'bde'/bidoer
niet is voorbehouden
aan mensen die lichamelijk 'bijna-dood' zijn als gevolg van 'n hartstilstand
of een coma.

Ook bijvoorbeeld
bij een bijna-dodelijk ongeluk, in sterfbedvisioenen, in diepe meditatie, in mystieke en religieuze ervarin-gen, in lucide & voorspellende dromen {!!!}, & in 'n ernstige depressie of existentiele crisis, bij intuitief waarnemen op afstand of in ervaringen van 'contact met het bewustzijn van stervenden & overledenen'
kunnen mensen {als we dat zo ruimgenomen willen zien}', volgens sommigen toegang krijgen tot zo on-geveer dezelfde eindeloze bewustzijnsdimensie
als tijdens 'n BDE/bidoer?!

Bekende
elementen v/d 'bde'
zijn: het besef dood te zijn;
positieve emoties, zoals het ervaren van liefde, rust en vrede;
de uittredingservaring;
bewegen door een tunnel;
communicatie met een groot en helder licht;
waarneming van kleuren, een 'hemels' landschap & prachtige muziek;
ontmoetingen met verleden familieleden en vrienden;
een levensterugblik, inclusief het inzicht wat men
go{e}d en fout heeft gedaan;
soms ook
een blik in de toekomst;
ervaring van een grens waar men [nog] niet over mag;
en tot slot [al of niet] de bewuste terugkeer
in het lichaam.

blozen

Zoiets
verklaart dus
wel iets van
allerlei verschillende religieuze ervaringen
sinds de allerverste
mydibidoertijden
in onze oer~
tijden.

engel
10 feb 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende