bieder bidder bader [ben jij jouw eigen vader?]



Religie
is per definitie
alles wat mensen
samen kan binden
en scheiden.

Religie
is dus mensenwerk,
van beneden en van top tot teen:
we hebben haar zelf bedacht als instrument
om te bezweren wat we [nog] niet de baas kunnen.
Er zit geen transcendentie in,
transcendentie doen we niet op
aan wezens waarvan we zelf
de bedenkers
zijn ...

Transcendentie
is een ervaring die
boven "G D", "ALLAH"
en welke hogere macht ook uitgaat:
de onvoorwaardelijke aanspraak
die uitgaat van de mens
die ons nodig
heeft!

Al
deze
'mydiverhaaltjes'
gaan uiteindelijk over de mens zelf,
de 'verbeelder', de scharnier tussen chaos en goden,
het wezen dat het allemaal bedacht heeft,
het wezen dat kan zien en een menselijk oog heeft,
een onvoorziene ziener is, en onvermoede betekenis verlenen kan
aan wat wij niet zelf [nog niet] in de hand hebben,
en daarmee nog weg komt
ook in een wereld
van chaos?

Onszelf
anders zien,
als scharnier tussen
"G D" & "CHAOS":
alle mydiverhaaltjes samen
zijn zodoende
de scharnier geworden
waarom het allemaal draait ~
'de mens in voor- &
tegenspoed'.

Schrijvers
zoeken over het algemeen lezers,
en in mydi zijn de meeste lezers tegelijkertijd ook schrijvers:
we spelen verstoppertje met elkaar en vinden het over het algemeen niet leuk
als we niet gevonden worden terwijl de zoeker
als een goede herder ook
nog eens op zoek blijft
naar eventuele 'verloren
schapen'.

Zo'n
motto
brengt onze algemene
menselijke behoefte onder woorden:
we willen zowel zoeken als
gevonden worden.

Schrijven is
jezelf verstoppen in woorden en beelden,
maar ook weer niet helemaal verstoppen,
want je wilt wel gevonden
worden.

Alleen,
door wie?

Niet
zomaar
door iedereen en niet al te gemakkelijk.
Ze moeten wel wat doen
om je te
vinden?

Daar
dient dat verstoppen voor,
je schrijft jouw eigen prijs
en het kost jezelf ook enige moeite
als het goed is?

Iedere keer
en met elk verhaaltje doe je dat:
je vraagt er zoveel en zoveel aan moeite voor
en de kost
gaat voor de baat
uit!

Maar dan
moet het ook gebeuren,
dan wil je dat ook.

Schrijvers,
wat ze ook beweren of schrijven,
willen gevonden worden.

We vragen
om ontdekking,
wat zeg ik:
om
AANDACHT!

Waarom
schrijf je anders?
Als je een dagboek helemaal voor jezelf alleen maakt,
dan blijf je privee en als je wilt selecteren wie wel meeleest dan
gebruik je jouw lezerslijst ...

Je had je werk ook
net zo goed in de la kunnen laten liggen,
de wereld was er evengoed om doorgedraaid.
Maar nee, het MOET 'gepubliceerd' worden, je loopt ermee te koop,
en in publicatie ook al is die cyberspacespeciaal
zit het woordje
publiek?

Wie
in het
openbaar schrijft wil
een publiek, wil lezers:
wij bedelen dus
om lezers!

We zijn dus
eigenlijk myDiBedelaars,
die mydimensen die schrijven en lezen en reageren,
en we weten het ...

"Wir sind allen Bettler, hoc est verum",
een tekstje van Martin Luther [de grote vette ketter] in zijn Tischreden,
in die grappige mix van Duits en Latijn die hij erop nahield
[net zoiets als onze mix van Nederlands en Engels/Amerikaans tegenwoordig].
HIJ bedoelde bedelaars bij de "G D" van 'alle genade'.
OOK niets op tegen natuurlijk, maar ik zoek het wat lager
bij de grond: bedelen om de gunst
van de brave lezertjes &
lezeresjes

blozenengelknipoog
verliefdliefdesverdrietverliefd

20 jul 2006 - bewerkt op 29 mei 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende