bengelsduivelsgodengeesten read mydievoluties e.d.

~*~

OOIT
toen ik veertig dagen
en nachten in de mydiwoestijn zat
werd ik geconfronteerd
met elke uiting van angst
die je je [al of niet] kunt voorstellen:
dat waren geen duivels buiten mij
die me kwamen verleiden
het waren stemmen in mijn eigen denkgeest
die me aan mezelf
en anderen
deden
twijfelen

OOK
jij beleeft jouw periode{s}
in de woestijn als jij jouw eigen twijfels en angsten
onder ogen moet leren
zien

ZO'N
tijd van innerlijke beproevingen
gaat meestal vooraf aan de aanvaarding
van je eigen levensdoel:
want als je niet door je eigen angsten
heen kunt komen
wat moet je dan in 's hemelsnaam
[of voor den duivel] aan
met de angsten van anderen
wanneer ze die
op jou
gaan
projecteren?

Wanneer
je zelf niet heel
en sterk bent,
HOE kun je dan ooit een baken van liefde en licht
voor anderen zijn?
Ik spreek hier over een vorm van kracht en integratie
die je niet te licht kunt
opvatten!

Kun jij
jouw duivels tegemoet treden
en hen leren liefhebben?

Kun jij
liefhebben wanneer je angst
de kop opsteekt?

Voordat jij
met jouw levenswerk begint,
moeten deze vragen beantwoord zijn:
je moet de uidtsernis van jouw eigen psyche betreden
met het licht van 'goddelijk' bewustzijn ~
elke angst die jouw gevoel voor eigenwaarde ondermijnt,
moet je onder ogen leren
zien ...

~!@!~

De
wereld
zal pas vrede kennen
wanneer er vrede heerst
in jouw eigen
hart?

En
in jouw eigen hart
kan geen vrede zijn zolang jij buiten je [en/of binnenin jezelf]
vijanden & 'slechte' mensen
ziet!

Al
het kwaad dat jij in de wereld ziet,
wijst op een niet vergevingsgezind plekje
in jouw eigen hart dat om vergeving
smeekt ...

~!@!~

LOS
van jouw oordelen bestaat er geen hel:
toch doe je vaak alsof er een 'duivel' is die losstaat van jouw overtuigingen,
of een 'kwaad' dat helemaal geen verband zou houden
met jouw oordelen?
DAT is dus niet waar:
al het kwaad ontstaat door jouw oordeel en elke zogenaamde duivel ontstaat uit de projectie van jouw 'eigen' zonde-
& schaamtegevoel!

ZORG
dat je niet denkt dat het mydidrama zich buiten jou afspeelt,
want dan verlies je de sleutel tot het koninkrijk binnenin je.
Wie zichzelf als slachtoffer ziet, wordt niet bekrachtigd!
Wie zichzelf als zwak ziet, overwint de obstakels in het leven
niet ...

HET mydidrama
van zonde en schuld
speelt zich louter af in jouw eigen denkgeest
en DAT is OOK de plek waar je 'het'
moet aanpakken!

Geloof 'het' maar 'even':
"IK BEN beminnenswaardig;
ik ben lief;
ik ben aanvaardbaar;
ik ben waardevol",
en jouw slachtofferschap
komt ten einde.

GELOOF:
"IK KAN van mijn medemens houden,
hoe zij ook tegn mij doen",
EN de onzichtbare banden van de projectie
vallen weg.

~!@!~

JIJ
bent degene
die de sleutel
tot het koninkrijk in handen heeft:
wanneer jij geeft,
toegewijd aan de liefde
- een liefde die aan fouten voorbijziet en boven oordelen uitstijgt -
HOE kun je dan MINDER dan dat
terugkrijgen?

DIT IS
een cyclische wereld:
wat jij uitzendt komt terug
en vice versa ...

Die zaken
LIJKEN alleen maar
in tijd en ruimte te bestaan.

~!@!~

AFSCHEID
van overgeleverde religieuze verbeelding[en]
is dus niet afscheid
van religie.

Integendeel:
om de brokstukken religiositeit weer bij elkaar te krijgen
- defragmentatie, in computertaal gezegd {?} -
en religie te kunnen reinigen van haar manipulatieve excessen,
DAARVOOR id dat afscheid
onontkoombaar!

In
'mijn' mydiverhaaltjes
stel ik daarom 'geest' voorop:
met 'geest' ben ik de mogelijkhied van manipulatie voorbij ~
er zit geen "WIE" achter onze werkelijkheid,
die je kunt proberen te temmen, te lijmen, of althand gunstig te stemmen
[jammer?], we hoeven ook niet te kiezen
tussen WIE of WAT,
want dat 'achter' klopt
niet.

Er zit niets achter,
zoek er dus ook niets achter,
maar vervang 'achter' door 'in',
en je bent op de plaats waar transcendentie zich
manifesteert.

DAAR
waar mensen op het myditoneel verschijnen,
DAAR duikt taal op,
spreken,
onder woorden brengen,
en waar het woord is
DAAR
is de scheppende
geest.

VIA
het oerwoord
["Anrede"]
ons aangesproken voelen,
via de spraak die van Chavel, onze broeder uitgaat,
leren wij ZELF spreken,
nemen wij ZELF het woord,
en ontwringen/ontworstelen we een wereld 'van betekenis'
aan de chaos.

Zolang we althans nog uit onze woorden
kunnen komen ...

~!@!~

HET
grote wonder
is niet een wezen daarboven:
ik zie dat als verbeelding van voorbije tijden,
die vandaag eigenlijk al
is uitgewerkt.

HET
religieuze spoorzoeken
kan beter bij de mens beginnen,
bij zelfbezinning:
wie zijn wij,
die chaos temmen
door onder woorden
te brengen?

Ik kom op deze wissel,
deze nieuwe inzet,
omdat ik de christelijke religie wil ophangen in de coordinaten van de evolutie,
evolutie als een gegeven wil aanvaarden,
EN er de consequenties van
onder ogen wil zien!

De grote gaten in de theorie,
waarop behoudende christenen [e.d.] graag wijzen,
doen niets af aan de voor elke klassieke scheppingsopvatting
desastreuze ["Esther & Mordechai"] gegevens
waarmee de theorie werkt ...

WELNU:
in het raam DAARVAN
wil ik de zoektocht naar transcendentie
[telkens weer]
hernemen.

~!@!~

Wanneer wij
de duivel in anderen blijven zoeken
zullen we hem niet vinden: 'de duivel' is onze eigen engelachtigheid
in bezoedelde vorm.

Het is AL wat je vergeet:
al het geweld dat we onszelf
aandoen.

Het is de verwonde,
de gekruisigde, de engel die uit de hemel omlaagviel in de modder,
in de meedogenloze zuigkracht van
de stoffelijke incarnatie.

#
~~
~~
~~