Ben je vanavond thuis?

Toen Henri Nouwen in 1986 in de Arkgemeenschap Daybreak aankwam, werd hem gevraagd om in een huis te gaan wonen samen met verschillende verstandelijke gehandicapten, van wie John er één was. John woonde al jarenlang in de gemeenschap: een man van middelbare leeftijd die stevig geworteld is in zijn groepshuis van tien mensen en iedere vreemde begroet met de vraag: 'Zo, waar is jouw thuis?' En omdat hij het komen en gaan van iedereen in z'n nabijheid nauwlettend in de gaten houdt, stelt John elke dag aan de assistenten in zijn huis & i/d gemeenschap 'n 2de meer directe vraag: 'Ben je vanavond thuis?' Voor Henri ~ met zijn waanzinnig drukke programma ~ werd geen uitzondering gemaakt, zeker niet wat de 2de van deze indringende vragen betreft, & heel vaak moest hij aan John stamelend uitleggen waarom hij die avond weer aan tafel zou ontbreken. Ook al was Henri vooral naar Daybreak gekomen omdat hij 'n thuis zocht, toch had hij meer dan 'n jaar nodig om achter de meervoudige betekenis te komen van 'Waar is jouw thuis?' & 'Ben je vanavond thuis?' Hij kon niet zonder deze vaderfiguur, John, die hem er krachtig & voortdurend aan herinnerde dat hij op weg was ~ naar huis! Halverwege z'n 2de jaar i/d gemeenschap kreeg Henri 'n zenuwinzinking waardoor hij 7 maanden weg was uit de Ark-gemeenschap Daybreak. Hij bracht die tijd grotendeels in eenzaamheid door & werd geholpen door 2 vrienden v/h team van Homes for Growth in Winnipeg, Manitoba. Ik (SM) had 't voorrecht. Hem daar in die tijd te mogen bezoeken, & sprekend over zijn herstel vertelde hij bewogen over zijn eenzaamheid & over zijn reflectieve 'ontmoetingen' met de mensen op Rembrandts schilderij v/d verloren zoon ...

Zijn ervaringen waren hard & raakten hem persoonlijk diep. Kort na zijn verblijf in Winnipeg & voorafgaand aan z'n terugkeer naar de Arkgemeenschap Daybreak gaf Henri ~ ruim 3 jaar voor de publicatie van zijn klassieke boek Eindelijk Thuis ~ 'n 3-daagse work-shop over zijn ervaringen met 't euangelieverhaal & 't schilderij tijdens zijn eenzame periode. Ondanks de moeite die het hem kostte om zijn ervaringen onder woorden te brengen, ging Henri 't waagstuk aan & 'vond zijn stem' om te beschrijven wat misschien wel zijn beste formulering is v/h zichzelf aanvaarden als G ds beminde zoon. Hij vertelde de groep zorgverleners van Arkgemeenschappen uit de hele wereld dat z'n enige verlangen was om door z'n ervaringen op deze manier te delen, ieder van hen te helpen ontdekken in welke relatie de parabel tot zijn of haar persoonlijk leven stond. Hij drong er bij ieder van hen opaan om, zoals hij dat zelf ook had gedaan, van de parabel v/d verloren zoon zijn of haar intiemste verhaal te maken. Henrupi geloofde in z'n hoorders en vertrouwde erop dat zij in staat zouden zijn om met behulp van zijn ervaring op eigen kracht tot een persoonlijke, unieke & kostbare verbondenheid met de parabel te komen. Zelfs v/d overzijde van Henri's graf komt de lezer van dit manuscript datzelfde vertrouwen tegemoet, daar het ieder van ons de weg wijst maar een diepe(r) & unieke(r) ontmoeting met de Onvoorwaardelijke Liefde dankzij de bijbelse parabel! Ik zie best wel al die overeenkomsten met myDi: we delen verhalen met elkaar wat wederzijds ook keer op keer verrijkend kan werken in ons waken & dromen.