*
'mag het ietsje meer zijn?'
~*~
Zalig
gedroomd van
het zwaard der gerechtigheid
ter onderscheiding van goed en kwaad
dat pal stond in de opening van de grot van alle tijden en plaatsen met klaterende watervallen,
droge rivierbeddingen en allerlei bossages, bloemen, vruchten en lekkernijen
voor alle mensen op aarde van goede wil
& enig verstand.
En dat allemaal
rond een uur of zes vanochtend
in heldere kleuren en geuren tot de climax en mist buiten
tussen de bomen en struiken,
na kattengezang midden in de nacht,
nu gevolgd door het gezang van de merels
& lijsters
...
-
-
Hoe dan ook,
het feit lig er nu eenmaal
dat de meeste mensen [in Europa]
aan de christelijke kerk zijn ontgroeid
[mede door twee wereldoorlogen
en de toegenomen
welvaart?]!
Ze [we?] hebben
dus hopelijk geleerd
om voor zichzelf [onszelf] te denken en te handelen,
als persoon verantwoordelijk te zijn
[afgezien van hen die nog
opgesloten zijn
en blijven?],
en als dat niet binnen het collectief kan,
dan daarbuiten.
Die winst van onze tijd
kunnen kerken nu niet meer ongedaan maken
[tenzij de enige echte mosjiach toch nog komt en hij/zij
niet weer wordt vermoord!]?
Anders denken
dan de christelijke leer voorschrijft
is hetzelfde als 'verloren gaan',
maar gelukkig alleen in de ogen van de christelijke kerk zelf
en/of andere aanhangers van zwart/wit/grijs-denken
of zij die menen de regenboog in pacht te hebben
en al of niet potten met goed aan de einder
te ontwaren/verbergen.
-
-
Die neerwaartse spiraal
[ik herhaal die term nog maar een keer omdat ze so sprekend is]
zou de kerken op een andere weg moeten
[kunnen] brengen.
In plaats van door te gaan
tot de dood erop volgt [de allerlaatste doet het licht wel even uit, zoals dat heet]
zou je verwachten dat ergens toch wel de onrust dermate zou toeslaan
dat er een bezinning over de hoogstmerkwaardige grondslagen
van de kerk en wat dan ook in ons korte/lange leven [e.d.]
op gang zou komen!
Waarom zijn we er
als tempel/kerk/moskee
ensow,
wat zijn we nu eigenlijk helemaal
en moeten we er wel zijn
na duizend en/of tweeduizend jaar of meer na Moshe,
Yehosjoea &
Mohammed?
Waarin
ligt onze onmisbaarheid,
of zijn we misschien toch niet zo onmisbaar
als we ooit wel dachten?
-
-
Een tijdje geleden,
zo'n jaar of dertig neem ik aan,
toen de toestand nog niet ZO bedreigend was
als vandaag de mydidag {b}lijkt,
durfden de 'collectieven/gemeenten' hier en daar
dat gesprek nog wel aan.
Iemand als
Juergen Moltmann
[een invloedrijk Duits theoloog uit de tweede helft van de vorige eeuw]
confronteert in
De gekruisigde God de christelijke kerken van zijn tijd met een haarscherp geformuleerd dilemma:
hoe meer ze haar overgeleverde identiteit probeert vast te houden
in traditionele
en nogal krampachtige dogma's en rituelen,
des te geringer wordt haar betekenis
en geloofwaardigheid?
En
omgekeerd:
hoe meer ze probeert van betekenis te zijn voor wat mensen vandaag de mydidag
als hun wijze van zijn
zien,
des te groter vraagtekens
loopt juist haar identiteit
op!
Oplossing:
je komt als kerk pas echt uit deze crises
als je ook de moed hebt om je identiteit te zoeken
in je niet-identiteit
...
-
-
Schijnbaar
zien alleen Duitsers
[Duisters zei m'n oude opoe altijd & Hilter]
wat
in zulke formules,
ingewikkelde taal,
maar toch,
ik lees het als een poging
om duidelijk te maken dat het de kerk niet om zichzelf te doen is
en om haar eigen voortbestaan moet gaan,
daarop komt het
neer.
Een idee
dat sedert Dietrich Bonhoeffer
[en Etty Hillesum?!]
een vaste plaats heeft veroverd binnen de christenheid
en de geinteresseerde
'buitenstaanders'.
Noch Bonhoeffer,
noch Moltmann bedoelden
dat de christelijke kerk zichzelf maar
moest opheffen.
Nog altijd afgezien
van het simpele feit dat dat ook
niet kan.
Waar moeten al die vele miljoenen
en miljarden euro's heen die alleen al via het vermarkten van kerkelijke eigendommen
vrij zouden komen?
En dan zwijg ik nog maar over
al die ontelbare mensen die op haar/hem/de kerk/tempel
[of moskee] rekenen
om diverse redenen en
al of niet duistere
motieven?
Die kun je niet zomaar op straat zetten
alsof het allemaal illegale vluchtelingen en terroristen zouden zijn,
dwarsliggers of gezagsgetrouwe volgelingen
van deze of gene doctrine & aanhankelijkheidsgevoelens
vol van alles
en nog
wat
...
Daarvoor
zijn ze toch wel iets te kwetsbaar
en is hun geloof [o.i.d.]
te kostbaar?
Als ze
al verdwijnen,
de kerken en dergelijke,
dan waarschijnlijk heel zachtjes aan
en bijna on[op]gemerkt,
zoals een ballonvaarder ongemerkt hoogte verliest
om ten slotte er achter te komen
dat hij met ballon en al
reeds is gestrand
op het land
van boer Krelis
of Melis of
de EEN of Andere illegaal verklaarde
plantage, hof van Eden of
paradijselijk
domein!
-
-
"ANDERS"
dus
of anders
niet!
We
komen er
vast nog wel
op terug
in de komende dagen,
weken,
maanden,
jaren
[en eeuwen?],
indien aanwezig,
alive & kicking:
ik pleit
in ieder geval
voor [iets]
'anders'!






