baden bidden bieden loven prijzen [apenstreken]!!!

Geen wonder:
als mensenkinderen het resultaat zijn van de
aan hen voorafgaande evolutie
dan moet zich dat ook wel weerspiegelen
in hun bewustzijn van zichzelf
en anderen
[of het gebrek
daaraan]?

Je
kunt het
denken noemen of voelen,
gewaarwording, probleemstelling of wat dan ook:
men schrijft nu eenmaal op
waar men zich voor interesseert
en uit de reacties blijkt dan wel wat weerklank kan vinden
of niet.

Zo
heeft
elke leeftijdsgroep
met dezelfde of diverse achtergronden eigen stok- hobbelpaardjes?
Je mag er ook van uit gaan dat hun ouders bijna het hele scala bestrijken van religieuze en politieke invloeden die je je maar
kunt indenken!

Rooms-katholiek,
protestant, ongelovig, liberaal, socialistisch,
christelijk, sektarisch of
gewoon 'niks'?

Een willekeurige
groep apen zal ook wel soortgelijke gevoelens hebben in grote lijnen.
Het verschil tussen apen en mensen is alleen maar
dat wij wat meer woorden gebruiken om te trachten duidelijk te maken wat ons
op een bepaald moment
bezielt.

Allemaal vormen
van rituelen ter bezwering van datgene
waarmee we in contact komen.
De knokkels wit van het bidden,
bepukkeld en gemake-upt, all kinds of hairstyles,
kleding & schoeisel.

Het meest opmerkelijke
is toch wel de verschillende interpretaties
die men geeft aan woorden?

Het is net zoiets
als met bidden, in jezelf praten, converseren met anderen
en dergelijke!

Bidden is geen probleem,
en toch ook weer wel, zelfs een groot probleem.
We kunnen er wat mee en we kunnen er niets mee.
We doen 'het' op z'n tijd op eigen wijze, als de nood hoog komt,
vanuit volheid of verveling, eenzaamheid en/of allerlei verschillende
staten van verwardheid
& apenliefde.

Maar we moeten
er niet over nadenken, want dan loopt alles vast.
Het grootste deel in spontane uiting en willekeurige reactie?
Nou, doe dat dan ook niet: nadenken, zal iemand zeggen,
waarom begin je erover?

Omdat ik denk
dat je mensen die ermee in de knoop zijn geraakt
kunt laten zien hoe de knoop in elkaar zit of die knopen zijn gelegd:
ze kunnen hem dan zelf wel weer losmaken,
als ze daar zin in hebben.

Bidden veronderstelt
een luisterend oor volgens de geloofstraditie van de christelijke kerk,
een "G D" 'die hoort'.

Dat is prachtig,
ik ben opgegroeid bij een oog dat ziet en een oor dat hoort,
ook wanneer mensen je laten vallen.

Lees de psalmen,
en de dichter doet ons voor hoe dat moet [of kan]:
de naam de HEREN aanroepen.

Vandaag de mydidag
blijft dat misschien wel wat vaker beperkt
tot vloeken, schelden, kankeren en klagen, maar ooit was het een meermalen terugkerend ritueel
na het opstaan, voor en/of na de maaltijden en voor het slapen gaan: men smeekte om nabijheid van de geest, luisterde naar de stem van zijn of haar geweten [of juist niet], vroeg om aandacht
bij alle aspecten des levens van een hogere macht, medemensen of
ontelbare afgoden, idolen en totaal verdwaasde
debiliteiten?

"Normaal" bidden
in de meest aanspreekbare vorm
was ooit [en is nog voor sommigen]
'g d' aanroepen!

Maar als heel onze voorstellingswereld 'van verbeelding' is,
"G D" en zijn behulpzame engelen en legioenen zalige en heilige 'bemiddelaars' incluis,
wat voor zin heeft dat bidden dan nog?
We hebben al moeite genoeg om onszelf of gewone andere mensen aan te spreken [een hond, kat of papegaai is iets eenvoudiger?]!

Dat komt toch
op een regelrechte ondermijning
van het bidden neer?

Allerminst,
daarom dus ook dit mydiverhaaltje.
Je moet aan de andere kant beginnen om te doorzien wat mensen doen als ze [we?] bidden!
EERST was er de behoefte [ma, pa, broer, zus, oom, tante, vriendjes en vriendinnetjes], en DAARNA
het 'oor' van "G D".

Een prachtige illustratie ervan is te vinden
in dat laatste gedicht van Hans Andreus, dat we al eerder [en vaker?]
hebben aangehaald.



Maar
daarover
later misschien meer:
eerst even de trouwe verdieping lezen, bramen plukken, koffie drinken, een snee brood eten,
boodschappen doen [de tabak is bijna op] en dergelijke huis-, tuin- en
keukenbezigheden.