anorexia?! #1

ik heb een half jaar geleden een lichte vorm van anorexia gehad, een hele licht maar toch erg genoeg... ik was niet meer ongesteld en ik at amper, mijn haar viel allemaal uit en ik had een heel ander karakter gekregen. ik was totaal niet meer mezelf en iedereen om me heen zag dat. behalve mijn vader... ik woonde toen nog bij mijn vader en zag mijn moeder 1 weekend in de maand, daardoor zag mijn moeder wel dat ik steeds dunner werd. toen ze het tegen mijn vader zei lachte die het gewoon weg vertelde ze later. ik had dus alle kans om door te gaan, tot dat ik op vakantie bijna was flauw gevallen in het zwembad, gelukkig was mijn vader er toen niet bij. wel waren en wat vrienden die zo'n drie uur met mij hadden gepraat om me op andere gedachten te brengen.
ik ben die vrienden nog steeds heel dankbaar, maar ik begin me nu weer steeds slechter te voelen. steeds vaker heb ik het idee dat ik walgelijk ben en dat ik enorm dik ben, terwijl anderen me uitlachen als ik het zeg. in de zomervakantie werd ik dankzij vrienden weer steeds sterker en nu duwen mijn klasgenoten, ouders en stiefouders mij weer steeds dieper de afgrond in weer aan het afvallen en ik wordt gelukkig als ik een steeds lager cijfer iedere dag op de weegschaal zie. als het weer hoger is dan eet ik de rest van de dag zo min mogelijk. dat wil ik niet maar het is gewoon een drang. ik moet de weegschaal zien met zo laag mogelijke getallen er op.
volgens mij merkt niemand hoe het echt met me gaat, zelfs mijn eigen ouders niet. ondertussen woon ik niet meer bij mijn vader en dat is wel een opluchting, hij houdt toch niet van me. en ik, ik hou ook niet van mezelf en al helemaal niet van mijn lichaam...