alledaagse mydidingen


In
de grond van de zaak
is het natuurlijk hetzelfde probleem
als vanaf het allereerste begin.

Je
dondert uit de boom
en denkt: 'waar ben ik nu weer
terechtgekomen'?

Alle profeten
hadden er altijd al
'de mond van
vol'!

"Toen"
was je 'daar',
'nu' ben je 'hier' en wat
doe je eraan?

Het is
alleen maar
een kwestie van 'vertaling':
je probeert om 'onder woorden te brengen'
waarom het eigenlijk
gaat!

De Talmoed
is de weerslag
van eeuwenlange discussies van rabbijnen
over allerlei aspecten van
het 'joodse'
leven.

Die
discussies
duren voort tot op de mydidag
van vandaag.

Beide groepen
kunnen zich in ons herkenne
[en vice versa]: en daardoor staan we open
voor wat anderen te zeggen hebben
en wat we 'ermee
doen'.

Een
min of meer
traditioneel religieus leven is vooral vertrouwenwekkend:
je leest wat geschreven is en herkent zo wat, al 'ontdekkend'
talloze onverwachte dimensies en nieuwe perspectieven
die het leven ons te
bieden heeft.

Je staat
met beide benen
in de moderne wereld en je probeert
een religieus leven
te leiden.

Onze
belevingswereld
sluit aan bij 'religieuze' en ook
meer seculiere
mensen.

In de
traditionele studie
van de talmoed, de mondelinge leer,
staan 'levensrgels' centraal:
het geheel van menselijke{r} richtlijnen
voor het dagelijkse
'joodse' leven.

"HET"
gaat vooral
om die dagelijkse toepassing
van wat je als waardevol hebt leren kennen:
en op grond daarvan het DOORVRAGEN en het zodoende
verder ontdekken van de waarde
van het 'juiste handelen'.

Talmoed,
mondelinge 'overlevering'/uitleg,
spreekt dus over onze ethische verantwoordelijkheid
die elk mens tegenover elk medemens heeft:
ieder mens, of die nu 'joods' is of niet,
is 'geroepen' tot die ethische
verantwoordelijkheid.

Het is
de verdienste
van die traditie, en van hen die zich erin verdiepen,
om deze visie op 'wat te doen en/of te laten' in alle helderheid naar voren te brengen,
de consequenties ervan verder te overdenken en
ernaar te leren
handelen.

Ik ging er
van jongsaf aan
al helemaal in op en dat is sindsdien ook zo gebleven:
ook al merkte ik vaak dat er voor allerlei vragen die mij bezighielden
lang niet altijd en overal echte belangstelling bestond, ik had die vragen wel
en ze bleven ook belangrijk
voor mij.

Soms
begrijp je er helemaal niets van,
alles wat je tegenkomt is zo chaotisch, verwarrend en veelzijdig,
dat je je dreigt te verliezen in die wereldwijde bundelingen van belangen, zienswijzen en interpretaties.
Maar het gevoel bleef [en blijft!] bestaan dat dit alles
heel belangrijk was en dat het me iets
te zeggen heeft.

Het is
als bij een mooi kunstwerk:
je ziet meteen dat het mooi is, maar het is nog niet zo eenvoudig
om nu ook precies te zeggen
WAAROM & HOE?

Eigenlijk
ben ik gaan reizen en trekken
om dat beter te kunnen leren
begrijpen.

Je kunt
'jodendom' zien
als een 'godsdienst' van volwassenen:
een godsdienst waarin mensen niet op de eerste plaats meegesleept worden
door vervoering of emotie, maar een religie die ons volledige bewustzijn vergt,
en die het aan zichzelf verschuldigd is antwoord te trachten te geven
op ALLE vragen die mensen
ook maar kunnen
hebben.

Het
vergt van ons
dat we nauwkeurig leren nadenken over wat het betekent om 'mens' te zijn.
Daarnaast kwam ik onder de indruk
van de opmerking dat de 'g d' van
de godsdienst van volwassenen
zich openbaart in
de leegte van
een lege
hemel!

G d
heeft zich
als het ware 'teruggetrokken' uit de wereld.
"Hij/zij/het" heeft z'n 'gelaat' verborgen, en om g d te leren kennen moeten we op zoek gaan naar
'zijn sporen', en 'zo'n spoor' is 'het gezicht van een ander mens'.
Van ieder ander
mens.

Veel mensen
denken nog wel eens
dat de beruchte 'uitverkiezing van Israel' een uitverkiezing, predestinatie of voorbestemming is
waarbij EEN volk overladen wordt met 'privileges': maar dat is NIET de joodse opvatting van die uitverkiezing, dat is onderhand telkens weer
overduidelijk gebleken!

Uitverkiezing is
uitverkoren zijn tot
'verantwoordelijkheid jegens de andere mens'.
Die verantwoordelijkheid weegt zwaar en vergt veel van de mens.
Uitverkiezing die niet alleen maar aan joden is voorbehouden, maar die voor ieder mens geldt.
Die kennismaking met deze overwegingen heeft evenwicht in ons leven gebracht:
naast de talmoed deze filosofie,
en het ene niet meer
ten koste van
het ander.

De uitleg
van het verbod
'gij zult niet doden'
is een ander voorbeeld van
de grote reikwijdte van de talmoed:
we weten nu dat dit gebod voor IEDER mens geldt.
Je moet opmerken dat mensen bij dit verbod vaak denken aan grote gebaren:
het slaan met een vuist of stok, het gooien met een steen of een pistool of revolver pakken
en iemand doodslaan, -gooien of -schieten [wurgen, bombarderen, uithongeren, opsluiten of 'wat dan ook']? Maar het betekent veel MEER dan dat, zo leert de talmoed:
het heeft betrekking op IEDERE krenking
die iemand een ander mens
kan aandoen!

Alle-
daagse mydidingen
zoals iemand beledigen,
iemand te schande maken, iemand voor gek zetten,
niet goed naar iemand luisteren of haar woorden verdraaid
weergeven, onheus bejegenen of afzetten.
Ook WOORDEN kunnen bij wijze van
spreken 'dodelijk'
zijn.

Wie
'de ander'
onheus bejegend heeft,
staat voor de zware verantwoordelijkheid om dat 'go{e}d' te maken:
dat 'recht' te trekken. IEDER mens komt in dit soort van situaties terecht:
ieder mens staat voor die uitdaging om zich hiervan
bewust te zijn en er lering uit
te trekken voor
ons eigen
gedrag.

Talmoed
leert niet
alleen maar wat
belangrijk is voor religieuze
'joden', maar voor IEDER MENS.
Dat laatste spreekt mensen met een seculiere opvatting van jodendom ook aan.
Die laven zich vaak aan andere dan joodse bronnen, zoals wetenschap, filosofie, oosterse religies.
Talmoed laat ons echter zien dat we in dit alles thema's aan de orde stellen
die ook alle moderne mensen bezighouden
elke mydidag weer
opnieuw.

Over
het algemeen
zijn psychologen & psychotherapeuten
mensen die gewend zijn aan een zekere mate van spiritualiteit,
maar men is de afgelopen veertig/vijftig jaar
geneigd om die ook vooral te zoeken
in het boeddhisme, of in
het Chinese
denken
e.d.?

Studie
van talmoed
laat zien dat
ook de joodse traditie
nog steeds onvermoede spirituele &
ethische aspecten heeft, en daarvan kijken
dan ook nu steeds meer mensen op: ze zijn blij met die ontdekking
dat de joodse traditie ~ hun eigen {ook 'christelijke'} traditie ~ dit alles in zich heeft.
Ook voor andere werkers in de zorg kan dit denken behartigenswaardig zijn.
Moderne opvattingen over empathie
en verantwoordelijkheid
hebben verstrekkende
gevolgen.

Artsen
en verpleegkundigen
bijvoorbeeld zijn toegewijd en deskundig,
maar het is belangrijk dat zij zich realiseren dat ze te maken hebben met zieke en kwetsbare mensen.
Dat dwingt ons tot bescheidenheid en legt een speciale verantwoordelijkheid op onze schouders.
Wij zijn er voor de patient: we hebben de patient in de ogen te kijken, en oog te krijgen
voor het APPEL dat de andere mens
in kwetsbaarheid
doet.

Vanuit
deze positie
zetten artsen en
verpleegkundigen hun toewijding en expertise in:
ten dienste van de andere mens die aan onze zorgen is toevertrouwd,
terwijl we ons ver houden van de almachtige positie die ons in het verleden wel toegekend werd.
Voor 'religieuzen' openen zich zo ook nieuwe perspectieven
op de joodse, christelijke
& islamitische
traditie.

DAT
is 'het
geheim' achter dit
'succes vanuit o.a. Israel'!
Meer seculiere mensen kunnen zo
ook helderder zien dat onze 'eigen traditie'
ook voor hen nog alleszins de moeite waard is!
Op die manier zijn we er uiteindelijk in geslaagd om
de [be]dreigende kloof tussen religieuze en meer
seculier georienteerde 'wereldburgers' beter
te kunnen leren
overbruggen.

blozen
16 aug 2007 - bewerkt op 25 aug 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende