afwisseling van mydispijs voor geest en ingewanden


~*~

WAT
is het verschil
tussen dromen en realiteit?
Intussen is het goed toeven aan de oevers van de beek:
heerlijk in de schaduwen
van de bergen!

Door een diepe kloof
stroomt het water van de beek
en ik leg mijn rugzak onder mijn hoofd
en staar naar de helderblauwe hemel die alles bedekt wat er was,
is en zal zijn ...

Flarden
uit gesprekken
komen zo nu en dan terug in mijn gedachten
en ik herinner me mijn vragen en ook de diverse antwoorden
door de tijd in deze tijdelijke ruimte.
Waar liggen de verschillen tussen helder en duidelijk
en vaag en mysterieus?


Het blijft verbazend
hoe mensen in staat zijn
om eenvoudige natuur om te zetten in ingewikkeldheden.
En hoe we er telkens weer in slagen
om de gecompliceerde natuur te vereenvoudigen
tot een simpel rekensommetje met alle
gevolgen vandien!

Er is troost
in al die flarden van gesprekken.
De bijbel die op allerlei manier voortborduurt
op het stramien van heidense mythen.
Oerkritische gesprekken door al die jaren heen
onder zoveel verbazend diverse
omstandigheden.

In de tuin
waar het gras zo groen was en afwisselend warm en koel,
de paardenbloemen en madeliefjes.
De schaduw van struiken en bomen onder
een helderblauwe lucht
met witte wolkjes,


Rode bessen
aan de struiken,
appels aan bomen, de meidoornheg van meters hoog
met elk jaar weer vogelnesten ...

En iets verderop
het korenveld aan het zandpad van de bakker,
omzoomd door eikenhakhout
en de afwisselend stoffige voetsporen
en modderige plassen,
het getjirp van vogels en krekels
en de salamanders met hun veelkleurige jasjes an:
'messijasjes' ...

Je kunt
dus ook zeggen
dat al de mydibijbelverhalen
die oneindige voorraden mythen en sprookjes nog verder onderuit halen,
ze veranderen, omtoveren, omturnen
en bekeren?


De mydibijbelverhalen
zorgen voor een complete metamorfose:
verdrukkende godsdienstigheid kan nu verder worden omgetoverd in en tot
bevrijdende menselijkheid!


Hebben al die
'mydibij[bel]verhalen' dan nog wel iets origineels?
Zijn die mydibijbelverhalen dan alleen nog maar kanttekeningen
bij de heilige boeken der heidenen?
Of is er eigenlijk wel voldoende originaliteit in onszelf
als we allemaal het meeste van elkaar blijven overnemen
ook al hoeven we ons daarvoor helemaal
niet te schamen!

DE vraag
blijft maar net:
HOE neem je het van
een ander
over?


Na
het tuinpad bij huis
kwam het zandpad naar 'een eindje verder' ...
De daaraanverbonden andere zandige wegen en paden langs de boerderijen,
heidevelden en bossen.
Het gele, witte zand in alle schakeringen van bruin
onder de eindeloze donkere en
lichte groenen?

De bloemen
in alle kleuren van de regenboog
en het ondoordringbare woud!
Het stromende water dat nooit ophield naar het scheen
en bleef opwellen en alsmaar
verderstromen ...


Net
als bijvoorbeeld
bij de 'geboorte' van Adam en Eva,
Kain en Abel en al die ontelbare oertijdanderen.
Of neem het ontstaan van de aartsvaderen en oermoeders in tenten
temidden van kudden
en velden.

Avram,
Avraham, Abraham,
Ibrahim de vader van velen en Yitschak, het lachebekje met Ya'akov
die werd omgetoverd
tot Israel!


Het
ontstaan van Mosjeh
in de tijd van Thera/Sarotini:
in Mosjeh's dagen kende men in Egypte de toen bijna 500 jaar oude inscriptie
over koning Sargon I
van Akkad:


"Sargon de Oude,
koning van Akkad, ben ik.
Mijn moeder leefde in de bergen,
mijn vader was niet bekend.
Mijn moeder ontving mij als god-gewijde tempelmaagd,
in het verborgene baarde zij mij.
Zij legde mij in een kistje van riet,
sloot de toegang af met pek,
legde mij in de rivier, ZO dat de golven mij niet bedekten.
Het water van de rivier droeg mij naar Akki, de waterschenker
uit de tempel.
Akki de waterschenker voedde mij op als zijn zoon.
Akki, de waterschenker, maakte mij als hovenier.
Mijn beroep van hovenier beviel Isjtar.
Zij kreeg mij lief
en maakt mij heerser over
een groot volk!"


ZO
ook vloeien
alle oermydiverhalen
uit de bron en aan de oorsprong
in elk ander over en verkondigen de overeenkomsten en verschillen
tussen alle mensen die ontstaan
en weer vergaan.


DUS
zou je ook
kunnen stellen
dat er in de mydibijbel volop sprake
van allerhande culturele, filosofische en religieuze sociale overnames?
Neem zo'n mydiverhaal over een begin en een einde: woest en doods, duistere oervloeden ...
En de geest die zweefde over de wateren in het eerste morgenlicht om te zien wat goed was en wat niet!
Middenin het water een gewelfde ruimte als een koepel waar we leerden onderscheiden tussen het Ene en het Andere: tussen de hemelen en de aarde nu de mydimens naar eigen beelden en gelijkenissen.
Na de watermassa's het droge land vol groen zaad in ochtend~ en avondstonden.
Lichten aan het hemelgewelf voor dagen en nachten over wemelende
wezens van alle afmetingen en gedragingen ...
Vruchtbaar, talrijk en verwoordende!
Allemaal mydiverhaaltjes ...


OOK
wij zijn in dat kistje in het riet
dat ruisen kon en anders niet van verlangen en verdriet.
Het volk Israel hoort dat mydiverhaal in Egypte over een koning van Akkad,
neemt het over, net als de latere mydiverhalen
van Adama/Eva en Kain en Hevel,
Bab Elon & Tweestromenland
Chaldea.


EN
verteld 'het'
net iets ANDERS,
in een iets ander verband,
kleurige doeken en een eigen clou!
En ziedaar: hetzelfde mydiverhaal,
maar nu geheel
als NIEUW?


Kortom:
Israel heeft allerhande
religieuze voorstellingen [en wat al niet]
ontleend aan de religies van de omringende volkeren
om daar vervolgens een eigen visie op te ontwikkelen over en van het ontstaan der dingen
tot en met het vergaan van al die menselijke zaken
en godengebeurtenissen ...


Er zijn
en blijven dus
nogal wat mydiverhalen te ontdekken
tussen slapen gaan en het [onvermijdelijke] ontwaken?
Dingen en zaken in woorden en begrippen: zingevingen die we zelf ont- en/of verwerpen!
Overgenomen van ons oervoorvaders en ~moeders uit allerlei andere culturen en wetenswaardigheden
om die in een eigen context te plaatsen: er zijn er dus ook telkens wel weer
die beweren dat iets dergelijks zelfs geldt voor de verwachting
van een Messias ...

Al is
Verdonk ook
nog zo fel en snel:
de waarheid achterhaalt haar zeker wel!
De zon die zakte weg achter de kim en lag verdacht te hijgen om weer op te komen:
de nachtelijke mydinevels dreven weg met al die mydidromen en toen de ochtend naakte moest ik mij
neigen naar de stroom van onvermijdelijke zaken ~ het liggen gaan en het opnieuw ontwaken,
het vergezichten zien dwars door de eindeloze eeuwen en onmogelijke plaatsen,
de mydilevenspaden leiden verder door dit tijdelijke mydileven en
ik geef me over de wat de media verder nog en alweer plegen te bieden ~
van mydiminizandpaadjes naar ~snelwegen en van
oorsprong naar gevolgen die zich blijven
ontwikkelen terwijl wij er [ook]
van getuigen en aan
deelnemen

~@~
29 nov 2006 - bewerkt op 11 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende