afrika- nederland help

Vorig jaar oktober heb ik voor het eerst een maand vrijwilligerswerk gedaan. Mijn vriend vond het goed ( waar ik nu al bijna 12 jaar een relatie mee heb) want ik wilde eigenlijk langer maar daar stond hij niet achter. Daarna wilde hij voor een gezinnetje gaan waar hij het al heel lang over heeft nu nog steeds en ik het niet zeker weet of ik daar aan toe ben.

Dus ging ik naar afrika voor een maand alleen. Ik had het super naar mn zin daar en kreeg ook gevoelens voor een ander wat nooit eerder me was overkomen maar ik hield hem op afstand. Ik voelde me ontzettend thuis daar en toen moest ik weer naar huis. Zodra ik op schiphol stond dacht ik wat moet ik hier ik wil terug en dat is niet over gegaan maar heftiger geworden. Ik probeerde ook die jongen te vergeten en afrika en door te gaan met mn leven maar dat ging niet. Na zes maanden heimwee iets wat ik nooit had gekend had ik besloten om terug te gaan voor drie maanden. Ik werd gek van de heimwee en mijn relatie ging ook niet zo top. Het was fijn om terug te zijn al duurde het wel even voor ik me weer thuis voelde maar wat was iedereen blij me te zien. Ook die jongen weer gezien maar dat ging op en af goed dus dat heb ik afgekapt. Na vijf weken had ik het super naar mn zin want zolang duurde het om me weer thuis te voelen ik zat op een ander project als vorig jasr dus andere omgeving. De laatste maand ging ik naar een ander project toe veel dicher bij het project van vorig jaar dus ik kende de omgeving en voelde me direct thuid. Ik had opeens een huisvader van 25 die voor mij en andere vrijwilligers zorgde. Ik kende hem al uit de kroeg want afentoe danste we wat nou ja hij was meer voor de grap mijn dans leraar. Echt praten deden we niet. Hij was blij dat hij me weer zag en na een paar dagen hadden we al een klik waar de meeste mensen weken voor nodig hadden. Wij niet. we vertelde elkaar dingen die we beide anders nooit zouden zeggen. We vertrouwde elkaar en in de eerste week zei hij dat hij me over drie weken zou gaan missen. En toen die vrijdag (nog in de eerste week) ben ik met hem en een vriend wat gaan drinken en toen gingen we terug. Ik was alleen met hem in het huis alle andere waren dat weekend weg. Er was vanaf het begin een chemie en toen begon hij me te zoenen. Iets wat hij al heel lang wilde maar niet durfde zei hij. De hele avond zei hij al dat hij optijd naar huis wilde en niet te laat wil maken. Waarom vroeg ik me steeds af dat was dus de reden hij wilde alleen zijn met mij terwijl hij als smoes moe was gebruikte niet dus. We hebben een super maand gehad. We waren onafscheidelijk al mocht niamand vanwege zijn werk als huisvader weten dat er iets tussen ons speelde. En toen kwam het afscheid dat was super zwaar. Ik heb zondag ochtend pas mijn tas in gepakt terwijl ik die ochtend ook moest vertrekken. Ik wilde niet naar huis. Ik voelde me hier zo thuis en iedereen zag dat en sommige wilde zelfs een visa voor me regelen. Met een gebroken hart stapte ik in het vliegtuig. Bij mijn laatste stop in frankfurt dacht ik shit ik ben bijna in nl kan ik nog terug? TJa en toen was ik weer op schiphol. Mijn vriend stond me op te wachten na vele ruzies ook toen ik in afrika zat maar we bleven contact houden. Met heel veel tegen zin zag ik hem weer en beide waren we gespannen. Ik deed alsof ik blij was maar in werkelijkheid was mijn hart gebroken. Nu ben ik bijna drie maanden terug ben ik nog bij mijn vriend al weet ik niet waarom. Probeer ik het soms te lijmen maar soms ook niet. Ik ben nooit alleen geweest sinds mn 17de al met hem en bang dat ik niet zonder hem kan. We leven meer als broer en zus maar kan dat nog veranderen? Ik heb nog steeds contact met die jongen die echt met mij verder wil. En voel ik dat ik steeds meer heimwee krijg en hem regelmatig mis terwijl ik weet dat een toekomst met hem lastig is en met mijn vriend niet. Ik ben alleen maar verdrietig en depri. Ik weet niet wat ik moet en wil en ben bang dat mijn hart nog in afrika is alleen mijn verstand niet. Ik ben alleen maar verdrietig omdat ik geen keuzes durf te maken en bang ben. Tevens vraag ik me af of ik me hier nog wel thuis voel. Mis afrika zo. Mijn vriend laat me echt niet nog een keer naar afrika gaan alleen.
jeetje wat moet ik nou. Ik ben nu zo ongelukkig. Terwijl ik hier alles heb mijn vriend een mooi huis mijn lieve katten en een goed financieel leven. maar ik voel me verschrikkelijk. Hoe kan dat toch? Ik was zo mezelf in afrika maar vanaf dag een in nederland is dat weg en ben ik alleen maar down en verdrietig. Die verandering maakt me alleen maar meer verdrietig want ik begrijp het niet en ook mezelf niet. Help wat moet ik? Relatie loopt nog steeds niet denderend.