aan op in uit over & sluiten

go{e}d gezelschap

Opgeruimd
staat netjes
& rommelig
niet.

Maar 't blijft
een kwestie van
binnen- & buiten-
kant.

Opgepoetste
meubeltjes & schoongewassen gordijnen
kunnen net zo goed 'n dwangmatig chaotische geest her- & verbergen
als 'n stoffige warboel van zinvol of zinloos
'la-maar-waaien'?

Niet alles wat zo lijkt,
is ook werkelijk zoals 't eruit ziet,
en ieder mens heeft nu eenmeel z'n eigen
kook~ & smeltpunten!

Of bestaat als kouwe kikker,
kale flikker, mooie nikker, allespikker, ruitjestikker & rondzwervend vuilnisprikker:
we komen in alle soorten, dikten, lengten, breedten met
of zonder chaotische inhoud.

Wat heeft een mens
nou eigenlijk nodig om gelukkig te zijn?
Dat verschilt heel erg sterk!

Wat mij betreft
eigenlijk tamelijk weinig: boekenkast, klerenkast, bed, water, brood
en zo nu en dan wat gezelschap.

Waarom
willen mensen
steeds meer?

Misschien
dat 't samenhangt met innerlijke leegte & overborrelende
geestestoestanden?

Maar hoe dan ook:
we blijven ons leven lang kampen met werkelijke &
schijnbare tegenstellingen!

Blijven dan ook naarstig op zoek
naar middelen om onze chaos of netheidsmanies
wat te beteugelen.

We hebben maar
weinig nodig om van onszelf
vol te zijn.

En
teveel ballast
produceert
leegte.

Onze zoektocht
komt voort uit gevoelens van rusteloosheid, onvolmaaktheid:
we zoeken overal naar wat we alsmaar niet lijken
te kunnen vinden.

Dat is helemaal niet zo vreemd,
omdat we eigenlijk niets zoeken
dan tevredenheid.

Maar we kunnen
tegelijkertijd niet nalaten om die ruimte te vullen met van alles en nog wat
aan voorwaarden, benodigdheden, veranderingen, wispelturigheid &
eeuwige 'onvervuldheid'.

Behalve dan
bij vlagen naar
het schijnt.

Twee ogen,
oren, handen, voeten, neus & mond,
vagina, penis, anus &
een kont.

Wat haar
[zo hier en daar],
illusies, wanen, geluiden, liedjes,
daden, treden, geuren, smaken, gevoelens
van bevrediging & nijver naarstig haken naar dat heerlijk voedsel,
eten, drinken & dat vergaat
tot stof.

De wolkenluchten,
waterstromen, jonge, oude, dode bomen &
bessenstruiken, vruchten,
granen.

Dat alles
is niet niets
maar eigenlijk voldoende
en toch ook weer niet.

Zoals we
voldoende hebben
aan de kom van onze handen om uit te drinken,
zelfs als je hebt willen drinken
maar nog niet
dronk.

Je hebt voldoende aan het feit dat je handen hebt.

Het
niets
vraagt niets,
en 't oordeelt
evenmin.

Het niets
is daarom vergevingsgezind,
het zoekt zichzelf niet, maar de ander
kan er niet buiten.

Zo verdwijnt 't moeilijk zoekende in paradoxaal taalgebruik geleidelijk naar de achtergrond van 't bestaan.

Wij blijven dan voorlopig nog wel even zitten met de handen in 't haar & de voeten omhoog.
Maken dwaze gebaren & lezen de gelaatsuitdrukkingen van onszelf in de spiegel & van de ander in onze ingewanden: alles stroomt lekker {s}loom of versneld
naar de einder van onze vergetelheid &
aanwezigheid.

We staren in het niets
en zien alles met 't innerlijk oog dat erft & zwerft,
bewaart & bederft.

We lijken allemaal op zoek
naar vereenvoudiging van het leven
via complicaties.

We willen leven
op een manier die even moeiteloos is als het liggen in een luie leunstoel,
zo laag mogelijk in of uit de zon, zo dicht mogelijk bij onszelf en/of met gedachten
die zweven in luchtballonnetjes met of zonder wind,
gassen, adem. darmstroom &
blaaswateren
~~~

Overtollige ballast? Overboord ermee!

We willen eigenlijk zo weinig mogelijk hebben
en alleen nog maar tevreden zijn met wat er is.

Een al of niet wolkenloze hemel,
een helder dromend gemoed & laissez faire?

Mooie beelden & aansprekende opwellingen
uit de bronnen van ons bestaan die alles mogelijk maken.

Kunnen we zo leven? Soms wel!

Als vrijheid was wat vrijheid lijkt,
dan waren wij niet de mensen die we nu vaak,
angstig, zijn of lijken.

Wij,
tussen moed & wanhoop verdwaalden:
waarom weten wij wel wat leven is
maar leven niet?

Waarom
kunnen we niet
altijd ten volle genieten van onze vrijheid?
Waarom nemen we geen rust als we weten dan we onszelf voorbijrennen & haastig de hoek om slaan?
Waarom roken & drinken, slikken & spuiten zich sommigen dood terwijl 'n enkele luie leunstoel voldoende is om ons te ontspannen of redelijk te overleggen
wat te doen & te laten!

Wij zijn dat alles
{OOK}:
tat tvam asi/rak kach ~
bang om te veranderen en los te laten,
bevreesd om onszelf tegen te komen in de ander
of wanneer er geen afleiding meer is
ons spiegelbeeld.

Zo wordt genieten iets
wat je moet durven [leren]: het lijkt te gaan
om de overgave aan het moment.

Onszelf
en de situatie
aanvaarden zoals
ze zijn.

Al of niet
met nieuwe ogen bekijken
of met andere oren leren luisteren &
anders gaan horen
en zien.

Problemen die we nu hebben
op dit moment even oplossen en allerlei onnodige verplichtingen
en loze hersenspinsels loslaten om te laten
vervliegen in het niets.

Dat
lukt soms
maar eventjes, maar
als iemand je dan vraagt
waarom jij zo gelukzalig kijkt,
dan weet je:

"Ik
oefen me
in geluk!"


~@~

o.a.
met dank
aan jan, herman
huub en judith v/d wel:
www.trouw.nl/meer
06 dec 2007 - bewerkt op 02 okt 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende