aaltje leert aisha lezen aan de hand van verstand!

"Leentje leerde Lotje lopen langs de Lange Lindenlaan: wie niet weg is wordt gezien!"


Of je het nu
Big Brother {Grote Broer},
Little Sister {Klein Zusje} noemt
of Malle Pietje, Gekke Geertje en Razende Rita:
scholen zijn wel samen met de ouders verantwoordelijk
voor het opvoeden & verzorgen
van al onze kinderen.

Onderwijzers & leraren
veranderen langzaamaan in opvoeders:
de tijden dat onderwijsinstellingen zich sec bezighielden met onderwijzen
liggen nu definitief achter ons ~ de tijden veranderen en willen we de jeugd
nog een beetje op het rechte pad houden, dan zullen we allemaal
mee moeten veranderen.

Wat
vroeger nog
gewoon een schooltje heette,
een liefkozend woord dat doet denken aan een vroeger zo gewone ouderwetse,
kleinschalige school waar de leerlingen op de gang bij wangedrag konden rekenen
op een standje van de streng schoolhoofd, is tegenwoordig al vaak vervangen door een onderwijs-
instelling met honderden [duizenden] leerlingen,
talloze medewerkers in meerdere locaties
en allerlei opleidingen.

Enkele
tientallen jaren geleden
ontstonden na verschillende fusies van middelbare scholen
vanwege de veranderende bevolkingssamenestellingen
in de grote steden.

Verjonging
en vergrijzing
gaan nu dan ook onderhand bijna 'hand-in-hand'?
Soms is zelfs al meer dan de helft van de jeugd van 'allochtone afkomst'.
Die veranderende bevolkingssamenstellingen zorgen ook voor andere maatschappelijke problemen
die allang niet meer ophouden bij het hek van de onderwijsinstellingen!
Docenten signaleren steeds vaker problemen bij leerlingen die niet-school-gerelateerd meer zijn.
Maar die hebben wel een enorme invloed op de schoolprestaties:
enorme schulden, problemen met justitie, huisvesting of gebrek aan sociale vaardigheden.
Dan kun je nog wel menen dat het eigenlijk niet op de eerste plaats de taak van een school is
om al die problemen aan te pakken, maar zo zit het nu eenmaal
allang niet meer
in elkaar.

De school
als opvoeder,
sociaal-maatschappelijk werker,
inburgerhulp of veilige haven voor thuisloze jongeren:
dat alles hoort ondertussen bij de maatschappelijke plichten waar een school medeverantwoordelijkheid
voor draagt ~ sterker nog, de verantwoordelijkheid van de scholen zal ik de nabije toekomst
alleen nog maar [moeten] toenemen als je nog
een beetje leefzame samenleving
eraan wilt overhouden.

Maar
welke eisen,
behalve een gedegen opleiding, mag de samenleving nu eigenlijk stellen
aan een onderwijsinstelling?

Daarover
vinden nogal eens
behoorlijk ongenuanceerde discussies plaats!
De stelling dat [alleen] de ouders verantwoordelijk zouden zijn voor 'de opvoeding' van 'het kind'
en 'de school' alleen maar voor 'de opleiding', past helemaal niet meer in deze tijd.
Opvoeding is tegenwoordig geen simpele zwart/wit zaak maar zeer complex.
Kinderen krijgen maar al te vaak niet genoeg bagage mee om volwaardige democratische burgers te worden, terwijl we dat eigenlijk [onuitgesproken]
wel verwachten!

De anonimiteit
en individualisering van de maatschappij
is daar dan ook grotendeels schuldig aan: alles is 'langzamerhand' veranderd.
Wat natuurlijk vooral geldt in de wat grotere steden, maar ook elders zie we die tendens
hand over hand toenemen: in de grote Nederlandse steden, wordt die discussie
over de grenzen van de verantwoordelijkheid daarom dus
ook al langer gevoerd dan gisteren.

We moeten onderhand
wel wat meer doeners worden dan alleen maar praters.
Die instelling is simpel gezegd: passen en meten en dan maar kijken wat echt [goed] werkt.
Tegenwoordig kunnen meerdere regionale opleidingscentra meerderjarige dakloze leerlingen
huisvesten in zogenoemde woonfoyers: landelijk gezien moesten duizenden leerlingen stoppen
met hun opleiding omdat ze, om welke reden dan ook, dakloos waren geraakt!
En daar sta je dan als school: bijna volkomen machteloos?
Met alleen de wetenschap dat de leerling niet stopt vanwege een gebrek aan motivatie
maar omdat hij/zij andere dingen aan het hoofd heeft dan huiswerk maken en naar school gaan.
Samen met woninbouwcorporaties werd dan ook gekeken naar mogelijkheden om deze leerlingen
die tussen de wal en het schip [tussen thuis en de school] waren geraakt,
een dak boven het hoofd te geven.

Het alternatief is niets doen
en verder maar zien hoe deze jongeren zonder enige adequate startqualificatie van school gaan
en op de overspannen [onderschatte] arbeidsmarkt geen enkele kans meer maken?
En aan het eind van die rit betaalt de samenleving vervolgens een nog veel hogere prijs voor dit alles!
Zo heeft een hoogleraar organisatiekunde berekend dat elke euro die je aan 'de voorkant' investeert
in jongeren, ruim tien euro oplevert [als voorlopig resultaat]!
Investeringen die wij in onderwijsinstellingen doen,
betalen zich na verloop van tijd dan ook
ruimschoots terug.

We kijken nu
wat meer dan vroeger
naar de resultaten op wat langere termijn.
Maar als scholen [e.d.] de gaten moeten opvullen die wij in de samenleving laten vallen,
dan doen we toch iets verkeerd: we werken en leven niet meer SAMEN, zoals dat ooit was 'bedoeld'.
Jeugdzorg, maatschappelijk werk, scholen en al die andere peperdure instanties werken nog maar al te vaak langs elkaar heen en met de verkeerde [verouderde] achterhaalde aanpak.
We hadden het vaak niet eens op tijd door als er iets misging totdat er allerlei drama's ontstonden.
Sinds al die ontzuilingen van de zestiger jaren in de vorige eeuw & de bevrijdende decennia daarna,
bleven we nog steeds uitgaan van waarden en normen die door 'nieuwkomers'
helemaal niet werden gedeeld.

Eigen verantwoordelijkheid,
een vrijere opvoeding van al onze kinderen ~
het zijn voorbeelden van verworvenheden die ouders van 'allochtoonse' kinderen [en menige autochtoonse 'binnenlander'!] veelal niet met ons deelden of hebben gedeeld!
Hun opvoeding verschilt van die van ons en dat is ook helemaal
niet zo vreselijk vreemd?

Ook al heb je niet verder
[door]gestudeerd, door ervaring in het onderwijs kun je nu wel met zekerheid
zeggen dat [alle] kinderen van nu [net als vroeger ooit het geval was] duidelijke grenzen nodig hebben!
In ieder geval de kinderen in onze grote steden & wat groter dorpen: daarmee kunnen we niet
zomaar alle ouders disqualificeren als totale nitwits, oenen & troublemakers, maar er
bestaan nu eenmaal wel heel grote verschillen in hoe mensen
[speciaal uit zeer verschillende buitenlandse culturen]
tegen opvoeding aankijken.

Zoiets
merkte je dus ook al op peuterspeelzalen,
kleuter- & basisscholen in de jaren zeventig & tachtig van de afgelopen eeuw.
Die betreffende basisscholen e.d. moesten dus meer taken op zich nemen dan je vroeger ooit
van een school kon en mocht verwachten: lesweken werden met minimaal twee uur verlengd op de duur.
Op sommige 'zwarte' scholen kregen de leerlingen in die extra uren les in drama, dans, muziek, sport en computerles ~ dat is ook een manier om de achterstanden die deze kinderen hebben opgelopen in de
loop der jaren gedeeltelijk weer
weg te nemen!

Verreweg
de meeste ouders
van deze leerlingen hebben het geld niet
om hun kind iets extra's mee te geven in het leven.
Zo kunnen ze geen lidmaatschap betalen van sport- en/of hobbyverenigingen voor al hun kinderen?
Naast die extra uren op school gaven we ook nog eens les
aan de analfabete moeders van onze leerlingen.
Ook DAT zijn manieren van inburgeren waar basisscholen,
bijna als vanzelfsprekend, aan mee kunnen doen.
De kleuters van zo'n school konden bij wijze van spreken zwaaien
naar hun moeders in het klaslokaal
aan de andere kant
van de gang.

Die moeders
krijgen bijna dezelfde lessen,
gegeven door docenten van regionale onderwijscentra.
En 's avonds nemen moeders en kinderen samen
huiswerk mee naar huis.

Een typisch voorbeeld
van passen-en-meten-en-kijken-wat-werkt:
deze moeders willen de Nederlandse taal leren,
maar de drempel naar het 'inburgeringsloket' is te hoog
of zo mogen niet van hun man: allemaal dus goed en wel, het maakt niet uit om welke reden ze thuis-blijven, maar waar het bij dit alles WEL om gaat is dat die vrouwen TOCH naar de basischool gaan
om hun kinderen weg te brengen naar school:
en wij brengen die lessen dan dus
maar naar HEN toe!

Een geniale oplossing
in dit soort 'gevallen': ook al blijft de vraag rijzen dat je als ouder toch ZELF
verantwoordelijk bent voor het leren van de taal, het blijft ook een feit dat deze allochtone moeders
niet zomaar uit zichzelf inburgeren. En dan kunnen wij ['echte'] "Nederlanders" wel met z'n allen vinden wat we willen maar de realiteit verandert daar echt niet door! Zo'n 'nieuwerwetse' aanpak verdient dus
wel degelijk lof [en prijs]! Het is in feite het tegendeel van 't
domme gewauwel van Gekke Geert
& Dolle Rita!

Net zo constructief
is die huisvesting van dakloze leerlingen.
Wat we nodig hebben zijn simpele oplossingen voor grote problemen
inplaats van zinloos gezwets, fanatieke opjutterij & enorme hoeveelheden extreme kletspraat!
Kinderen komen sowieso naar school en de moeders brengen dagelijks hun kinderen weg.
Als die moeders dus de taal WEL willen leren op die basisschool omdat dit zo laagdrempelig is,
wat zou je daar dan op tegen
kunnen hebben?

Recent
hebben we hier dus
ook de mogelijkheid voor 'n zogenoemd educatief partnerschap:
'n Partnerschap dat stoelt op community sense of, in goed 'modern' Nederlands,
"It takes a whole village to raise a child!"
Het is zaak om dit dorp, deze gemeenschap, weer vorm te geven:
dan hoeft de school ook niet meer alles alleen te doen!
Ouders hebben altijd de eindverantwoordelijkheid voor hun kinderen
maar het idee dat we samen dus
ook een gedeelde verantwoordelijkheid hebben
voor het opvoeden van
onze kinderen,
DAAR
komen we
NU
niet meer
onderuit.

Naar
mijn mening
moeten we dat
ook niet meer willen:
zie wat er is terechtgekomen
van al die voormalige kolonies
'all over the world' sedert de Tweede Wereldoorlog!
Korea, Vietnam, Tibet, Birma, Laos, Kampuchia, allerlei Afrikaanse landen & o.a.
India, Indonesia, Malaysia, Philippijnen, Noord- & Zuid-Amerika, Zuid-Oost Asia & de Noord~Afrikaanse landen, Levanon, Eritrea/Ethiopia, Syria, Egypte,
Palestine, Jordania, Irak,
Iran, Afghanistan,
Pakistan
...

Die
oude dogma's
over opvoeden & onderwijs,
het onderwijssysteem van de jaren vijftig
en de 'alwetende' "OUDERS" die als enige
& absolute opvoeders 'alles regeren'
als betweterige 'almachtige'
potentaten, behoren nu
definitief tot 't
verleden.

TAT
tvam asi: rak
KACH!
blozen
engel
cool!
DAT
zijn onze manieren:
OOK
zo!
04 feb 2008 - bewerkt op 04 feb 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende