Bij gebrek aan een beter woord noemden we het maar "G D": daar komt 't op neer?In 't begin schiep g d hemel & aarde doordat g ds geest over 't oerwater zweefde. G d [hij/zij/het] keek naar alles wat ontstaan was & wat gemaakt was door 't woord & zag dat 't zeer go{e}d was. Dat is dan dus ook onze eigen geschiedenis van hemel & aarde met alles erop & eraan: wij hebben 't zo genoemd & ook verder [al een paar miljoen jaar?] 'onder woorden gebracht, vertaald, beschreven, verbeeld & geschapen'.
Zo ontstonden ze voor ons & zo werden ze door ons geschapen. G d is dat wat was & wordende is: dit is alles wat de mens maakte & wat wij zo doorvertelden & herschreven. Gevormd uit stof & aarde & wij bliezen
het onze levensadem 'in de neus': zo werd de mydimens een levend wezen! In 't midden van die 'hoftuin'
stonden dan ook onze levensboom & de bo{o}m van kennis van go{e}d & kwaad: de neiging tot wat 'is'.
G d die was & komende is {in ons} bracht de mydimens dus tot leven in die tuin van eten & ook gegeten worden. Met in de loop van de tijd 't besef van leven & sterven, mimiek, gebaren, taal & teken: je reinste bevruchting & 'verovering' van de aarde. Om dat alles te bewerken & te bewaren, door erover te waken en het te verwoorden, onder woorden te brengen: daar zijn we nu dus nog steeds druk mee bezig allemaal!
O.A. ook door 't eten van bewustzijnsverruimende substanties: planten, dieren, mensen ~ dit = ook m'n eigen lichaam {rak kach: tat tvam asi!}! Zo verloren we onze onschuld stapje voor stapje & beetje bij klein beetje. En die mens was gemaakt naar g ds evenbeeld & gelijkenis: 'geen' wonder ~ wij maakten immers eerst g d naar ons eigen beeld in al onze gelijkenissen? Beheerder van leven op aarde & omme~
streken?! De mens schiep de g d die de mens schiep als ons evenbeeld & naar al onze gelijkenissen. Dus
zowel mannelijk{er} als vrouwelijk{er}! Misschien kunnen onderhand dan ook steeds meer mydimensen nu in onze verscheurde wereld alleen nog maar 'n afwezige g d voorstellen
{maar de symboliek blijft}!
