FRANKRIJK D'R WIL DAADWERKELIJK PROBEERDE DOOR TE VOEREN DOOR DE BEZETTING V/H RUHRGEBIED.
ENGLAND DEED NÍET MEE. FRANKRIJK MOEST INBINDEN EN VANAF DAT MOMENT ZACHT TANDENKNERSEND DE ENGELSE 'APPEASE-MENT-POLITIEK VOLGEN: APPEASEMENT BEGON NÍET ZOALS DE LEGENDE HET WIL IN 1938 @ MÜNCHEN ONDER NEVILLE CHAMBER-LAIN - DAAR EIMDIGDE ZIJ EERDER - MAAR AL IN 1922 IN LOCARNO ONDER ZIJN BROER, AUSTEN CHAMBERLAIN.
De volgende periode, in Duitsland vooral verbonden aan de naam Stresemann, stemt op internationaal vlak opvallend nauw overeen met de periode in Duitsland na de verkiezing van Hindenburg, waarmee ze aanvankelijk ook (maar die ze echter overleefde, want ook Brüning, Papen & Schleicher voeren verder op de koers v/d Engelse APPEASEMENT, & zelfs AH deed dat de eerste 5 jaar, of althans in schijn)!
Zoals in Duitsland de rechtse tegenstanders van de republiek zich een tijdlang verwaardigden de republiek te accepteren, op voorwaarde dat ze mochten regeren, zo verwaardigde Duitsland zich een tijdlang de Parijse Vredesorde te respecteren, onder voorwaarde dat deze geleidelijk zou worden opgeheven.
En dàt gebeurde: de successen van Stresemann, Brüning, Papen & Schleicher - Pact van Locarno, toetreding van Duitsland tot de Volkenbond, vervroegde ontruiming van het bezette Rijnland, schrapping v/d herstelbetalingen, grondwettelijke erkenning van het Duitse recht op gelijke bewapening - waren niet geringer dan die van Hitler: herbewapening en algemene dienstplicht, vlootverdrag met England, remilitarisering v/h Rijnland, aansluiting van Sudetenland.
Maar mèt dìt onderscheid: Dolfiezalfie's voorgangers probeerden steeds het verzoenende karakter van hun afzonderlijke successen te benadrukken en aldus England goedgezind en de APPEASEMENT-politiek aan de gang te houden. AH hechtte er daarentegen de grootste waarde aan om zijn successen voor te stellen alsof hij ze van de vijandige wereld àfgedwomgen had!
Dàt lùkte hem ook, en niet alleen omdat hij een totale controle over de Duitse openbare mening had, maar ook dankzij 'n zekere predispositie v/d stemming onder 't Duitse volk.
Dàt had altijd hevig naar dergelijke triomfen van eigen zinnigheid op het gehate systeem van Versailles verlangd & zou met de successen i/d buitenlandse politiek maar half zo gelukkig zijn geweest als die in naam van verzóening gereikt waren.
Anderzijds bedierf AH door de manier waaròp hij de hem toegestane of zelfs toe gespeelde successen i/d buitenlandse politiek ensceneerde, geleidelijk de stemming onder z'n Engelse tegenspelers: zíj konden niet negeren dat hij hen de vurig gehoopte tegenprestatie - de medewerking aan de versterking v/d Europese Vrede en de deelname aan het ten gunste van Duitsland herziene VredesstelselSysteem - steeds langer ònthìeld!
Ja, ze begonnen geleidelijk - zeer terecht - te vermoeden dat híj àlles wat zíj HÈM ter ondersteuning v/d VREDE lieten bereiken, in werkelijkheid als een verstèrking vóór 'n Níeuwe OORLOG in ontvangst genomen had. 't Klinkt allemaal bekend & lijkt op China, Rusland, Amerika, EU & talloze andere
wellùstelingen?!