60 voor 12

Kijk
maar wat
mensen doen met
hun iconen:
ze zeggen hun gebeden op
voor die beeltenis,
herhalen oeroude rituelen,
knielen en raken ze aan,
ze zoenen de personages nu al duizenden
jaren lang!

Blijkbaar
zijn die iconen
dus 'n soort van opvangcentra
van emoties?

Voldoen aan 'n behoefte!

Wereldwijd
hebben we alleen maar elkaar
in deze merkwaardige
wereld.

Met
deze uitsmijter
sloot de oude
A'damse theoloog Harry Kuitert
enkele maanden geleden de trouwe serie
"De persoonlijke God"
af.

Dit
was voor Kuitert
geen sneue conclusie.
Integendeel:
"Zet onder die laatste regel een streep.
Het is meer dan je ooit had durven dromen of hopen,
en geeft zelfs zin aan je bestaan.
En
ELKAAR
hebben we [meestal]
NIET
bedacht?!"

Aan
't begin
van 'n gesprek
over zijn boekje
"Iconen en beeldverering'
herhaalt de Belgische filosoof Paul Moyaert
het einde van Kuiterts betoog:
"We hebben alleen
elkaar!"

Deze
opvatting getuigt
van een sociale,
humanistische bewogenheid,
waar we niets op tegen kunnen hebben,
maar die wel het einde betekent van de 'geijkte' godsdienst?
Voor mij, zegt Moyaert, houdt godsdienst in
dat mensen in staat zijn 'weg te denken van zichzelf',
en ook
'weg te kijken van anderen' doordat ze 'aangesproken worden
door iets dat sterker is
dan zijzelf'.

Wanneer onze blik
helemaal binnenwerelds wordt,
heeft de godsdienst afgedaan
[en/of blijft alleen nog maar 'afgodendienst'/'idolatry' over
voor velen om zich aan vast te klampen
om maar niet alleen te hoeven staan &
volkomen eenzaam,
alleen & verlaten
door iedereen?

Kuitert
komt dan
dus ook niet
voor niets tot zijn conclusie:
zijn uitgangspunt is dat hij 'waarheid hoopt te vinden'!
Geen gek uitgangspunt?
Het is een zeer begrijpelijk
maar geen 'noodzakelijk' uitgangspunt.
Kuitert is meer een schoolvoorbeeld
van een wetenschapper die de uiterste consequenties en conclusies getrokken
heeft uit de confrontatie met
'de moderniteit'.

Daarmee doel ik
op de wetenschappelijke rede
die de afgelopen drie eeuwen zo uebervet krachtig is geworden zodat zij haar eigen eisen
heeft kunnen opleggen aan om het even welke betekenispraktijk.
Geimponeerd door deze rationele opmars meende de godsdienst alleen nog maar
bestaansrecht te hebben wanneer ze zich kon meten
met de moderne wetenschap.

En dus
dienden zich allerlei rationele godsbewijzen aan?
En absolute 'g dsbewijzen' vind je ook al in al die eeuwen ervoor!
Dat lijkt misschien wel wat tegenstrijdig allemaal, maar dat is het niet:
die g dsbewijzen hebben in de moderniteit een andere functie gekregen.
Eertijds hadden mensen immers meestal een heel spontaan geloof?
Via de verbeelding, de emoties en zelfs de handen zong men de lof van wat grootser was dan zijzelf!
Die g dsbewijzen waren dan ook een uitloper van dit soort van geloof:
zij functioneerden als een verstandelijke bevestiging
van wat men als zinrijke roep ervoer?

Eigenlijk
waren ze een beetje overbodig:
lof is niet overbodig, maar inderdaad,
ze deden niet eens zozeer ter zake!
Maar in de moderniteit verandert de functie van de g dsbewijzen:
de verstandelijke uitloper van een intuitief geloof
wordt al vanaf de zestiende eeuw het fundament van een meer rationeel geloof?
En ook dat fundament hield geen stand!
Want wie de strijd met de wetenschap aangaat, die moet zich schikken naar haar methodes?
En dat betekent dan in de meeste gevallen dat "G D" een hypothetische verklaring wordt
voor allerlei verschijnselen die we in de werkelijkheid
menen waar te nemen!

Dat soort 'verklaringen'
moet liefst ook bestand zijn tegen nieuw feitenmateriaal!
Spreken de 'feiten' mijn 'beeld van G d' tegen, dan moet ik mijn beeld gaan veranderen.
Beeld na beeld, godsbewijs na g dsbewijs verdween dus vervolgens in de mydiprullenbak?!
En uiteindelijk trekt een Harry Kuitert dan ook zijn finale conclusie:
"We hebben alleen [nog maar] elkaar in deze wereld."
Hij 'doet het licht uit' van het 'rationele geloof', maar hiet van 'het geloof':
anders hadden we ook niets meer te schrijven
in myDi!

We blijven nu eenmaal zitten
in ons virtuele cyberspeciale 'van-alles-en-nog-wat-dagboek'
met heel erg verschillende menschjes tussen de 10 en de 100!
Vanuit allerlei heel verschillende achtergronden voortgekomen per ongeluk of expres,
met & zonder ouder{s}, familie, vrienden en kennissen, van alle kleuren,
rassen, culturen, afmetingen
en inhouden?

Je kunt het
bijna zo gek niet bedenken
of je kunt het in myDi wel tegenkomen aan 'normaliteit' & 'afwijkingen',
gewone huis-, tuin- & keukenmenschjes & de wat 'abnormaler', kunstzinnige of zelfs 'asociale' voortbrengselen van het [a]typische moderne leven
en wat daaraan voorafging!

Die overeenkomsten en verschillen zullen blijven bestaan:
het enige wat we kunnen doen is daarvan zo goed mogelijk verslag proberen uit te brengen
op eigen wijze ...

Tijd om iets te eten,
een dutje te doen & uit te rusten van al dat naakte gedoe van gisteren
in de zon en in de schaduw, warm en koud water,
regen & wind!

Misschien
dus tot straks
of later!

We'll see
{or we won't}?
Ik blijf wel elke dag weer
benieuwd!