5.

Momenteel zit ik op school. Toen net heb ik een andere team geassisteerd met hun interviews. Ze
waren in de steek gelaten door hun overige team genoten en aangezien ik zelf toch al klaar was met
mijn opdrachten, besloot ik om ze mee te gaan helpen. Niet dat ik erg nuttig was in het teamwerk,
want het meeste wat ik deed was zitten en staan. Maar natuurlijk is het uiteindelijk de gedachte achter
het idee wat er toe doet. Plus het is hun opdracht en hun camerawerk, dus bemoei ik me daar niet al
te graag mee.
Ik kan er gewoon heel slecht tegen als een bepaalde persoon in de steek wordt gelaten door haar team
met het bericht van; ‘Wacht even op me,’ en dat je dan automatisch al weer dat ze pas anderhalf
uur later pas op zullen dagen en dat het dan al veel te laat is voor precies camerawerk omdat je jezelf
dan beroofd hebt van alle tijd die je nodig zult hebben met het opzetten. Natuurlijk keek ik alles weer
aan met een zucht en een hoop rollende ogen. Uiteindelijk trad ik weer op als de reddende
abomination. Vermoeiend.