1.

De laatste paar weken zijn erg zwaar voor me geweest. Niet zozeer in de lichamelijke versie, maar meer in de emotionele versie..
Het begon eigenlijk al een lange tijd geleden. In de tijdperk waarin ik maar een bepaalde jongen leuk vond. Het is nu alweer een jaar geleden, maar ik kan het me nog steeds zo goed als de dag van gisteren herinneren. Hoe geweldig hij leek in mijn ogen en hoe graag ik hem zou willen kennen. Nu lijkt het niet meer als een verdrietige herinnering aan vroeger.
Ik begon een paar weken geleden eindelijk eens met hem te praten. De aanleiding ervan was niets meer als een stom laser lampje wat continu door hem in m’n ogen werd geschenen. Ja, het klinkt een irritante jongen om leuk te vinden en ergens is hij ook stik irritant en zou ik hem wel plat kunnen slaan als een kleine vlieg. Desondanks bleef ik hem leuk vinden, terwijl de reden waarom hij echt contact met me zocht, me heel diep van binnen pijnlijk had gebroken. Hij zocht geen contact omdat hij me een geweldig personage vond, of me beter wou leren kennen. Hij wou graag een vriendin van me leren kennen, maar was te verlegen om zelf contact met haar op te zoeken, dus deed hij dat maar via mij.
Ik, zo goedaardig en stom zoals ik altijd al ben geweest, ging daar natuurlijk in mee. Ik hielp hem mee om wat meer contact met haar te leggen. Stimuleerde hem om zich zoveel mogelijk naar haar favoriete beeld om te vormen. Dat was moeilijk, want hij is gewoon alles behalve haar typ. Hij is juist het tegenover gestelde van wat ze wilt. Zij heeft liever donker haar, licht getint en lichte ogen. En daar kwam hij aan met zijn blonde krullen en lichte huid. Het enigste wat hij goed kon doen voor haar, was zijn muziek en daarin drong ik hem ook aan. Hij deed z’n uiterste best om haar aandacht te vragen en was daarin zoveel met mij bezig dat ik hem, tegen beter weten in, enkel leuker begon te vinden. Ik werd ongelooflijk jaloers op mijn vriendin. Jaloers omdat zij wel altijd de jongens kreeg waarnaar ik alleen kon kijken, of in dit geval, haar kant op moest sturen.
Het pijnlijkste was nog wel toen zijn hart gebroken werd door haar. Ergens voelde ik me tot mijn afschuw goed en dat gevoel probeerde ik meteen weer zo diep mogelijk te verstoppen. Natuurlijk was ik er weer voor hem en steunde hem door dik en dun. Hij vertelde me telkens maar weer hoeveel hij wel niet van me hield voor wie ik was en dat ik de enigste persoon was waartegen hij echt zijn gevoelens kon spreken. Hierdoor voelde ik me natuurlijk alleen maar rotter van binnen. Waarom houd niemand nooit van me zoals ik ben van buiten? Waarom moet altijd de buitenkant zo’n groot afknappunt zijn waardoor geen enkele jongen de binnenkant wil of kan zien.
Dus, natuurlijk zo gebroken als ik maar zijn kon, missprak ik mezelf en onthulde hem de waarheid dat ik hem leuk vond. Wellicht zelfs van hem was gaan houden. Natuurlijk is niet elk antwoord zoals in alle sprookjes waarin iedereen lang en gelukkig eindigt. Er werd me verteld dat we niet bij elkaar pasten en dat hij mij niet gelukkig zou kunnen maken. Natuurlijk snap ik het hele plaatje wel en is het verhaal juist andersom. Ik zou HEM juist nooit gelukkig kunnen maken. Mijn uiterlijk zal hem waarschijnlijk continu af kunnen knappen. Ik ben dik, heb kort haar en loop er nou niet bepaald aantrekkelijk bij. En ik weet het, je kunt beter bij jongens uit de buurt blijven die enkel kijken naar het uiterlijk en geen bal gehakt geven om het innerlijk, en dit zal waarschijnlijk heel cliché overkomen en klinken, maar hij is gewoon anders dan anderen. Bij hem kan ik mijn verhaal kwijt. Hij houd van me zoals ik ben, maar enkel van binnen.

Ik ben boos, verdrietig en teleur gesteld. Nog nooit heb ik me zo rot gevoeld om een bepaalde jongen. Misschien heb ik dan na al die jaren toch nog gelijk gehad, het is beter om geen hart te hebben wat gebroken kan worden. Ik voel me zielloos en lach enkel aan de buitenkant. Ik probeer al mijn pijn opzij te zetten door zoveel en zo hard mogelijk aan allerlei opdrachten voor school te werken.
Mijn cijfers schieten omhoog en ik krijg veel complimenten van de leraren. Zo’n jonge meid kan het nog ver schoppen in deze business, zeggen ze dan. Maar niemand weet, oh niemand weet, dat ik enkel nog harder wil werken om de pijnlijke en stille tijd te doven.

Ik zou echt minder achter een jongen aan moeten lopen die me toch niet verdiend. Bah brein, waarom wil je nou nooit voor een keertje met me meewerken?