36658shr136 De Aanwezigheid Van Gevangenen Als....

PERSONEEL
IN HET RAVENSBRÜCKREVIER DROEG
OOK BIJ AAN DE SCHIJN VAN NORMALITEIT HIER.
ZOALS ELDERS IN HET KAMP WAREN OOK HIER GEVANGENEN AANGESTELD OM TE HELPEN,
EN INMIDDELS LEIDDEN ZE ZO ONGEVEER DE GEHELE ADMINISTRATIE VAN HET HOSPITAAL.
AAN EEN TAFEL OP DE GANG ZATEN VERPLEEGSTERS-gevangenen met verbanden, zalfjes en medicijnen.
Omgeven door opdringerige gevangenen deden zij hun best om steenpuisten, eczeem en snijwonden te behandelen.
Doris Maase, arts-gevangene, sliep ‘s nachts ìn ‘t hospitaal & reageerde op geroep van patiënten als de anderen allang weg waren. Op ‘t administratiekantoor werkte ‘n vrouw met dik rood haar & heldere ogen. Tegen de muur naast haar zat een afbeelding van een zonnebloem geplakt, gescheurd uit een tijdschrift dat een SS-arts had laten slingeren.
Milena Jesenská, die kort tevoren was gearriveerd, was ‘n journaliste, en was ooit de minnares van Franz Kafka geweest.
Nú registreerde ze de resultaten van uitstrijkjes, afgenomen bij asociale gevangenen, als onderdeel van Sonntags test-programma. Hier zat ook Erika Buchmann, een lange blonde vrouw met blauwe ogen. Ze was vroeger secretaresse geweest van een communist die in de Rijksdag zat, maar nu was zij secretaresse van het Revier; iedere ochtend typte ze lange lijsten met namen van zieken, die elke ochtend door de barakoudsten afgeleverd werden! Deze 3 vrouwen - Maase, Buchmann & Jesenská - moesten zich goed schoonhouden om in het hospitaal te kunnen blijven werken en waren om die reden ondergebracht in ‘n geprivilegieerde barak; zij mochten ook vaker van kleren wisselen dan de gewone gevangenen.
Net zoals andere gevangenen die tot het personeel behoorden, droegen ze speciale armbanden - die van de werkenden in het Revier waren geel - waarmee zij zich vrijelijker in het kamp mochten bewegen dan andere gevangenen. Deze vrijheid en het feit dat ze in staat waren sommige gevangenen te helpen, bezorgden hèn iets van ‘n normaal gevoel. Maar na de komst van dr. Sonntag zou níets nog normaal zijn...