16 Januari: Officieel
Dit is het dan. Nu is het dan echt officieel. Dat z'n domme status op facebook je zo verdrietig kan maken. Wat stelt het nou eigenlijk voor. Dat je meer van elkaar houd, dat je dan pas echt de liefde aan elkaar verklaard? In mijn geval om je ex nog verder de grond in te stampen! Al die tijd denk je nog, hij gaat zich nog wel realiseren wat hij heeft laten gaan. Dat hij geen slimme keus heeft gemaakt. Hij is toch niet voor niets 7,5 jaar bij me gebleven. Maar dit is het dan. Met 1 klik op facebook ben ik dus lucht! Waarom steken wij mensen zoveel liefde en tijd in iemand? Terwijl er vroeg of laat vaak toch een eind aan komt. Of het minder leuk wordt. Is het niet beter voor ons om gewoon elke maandag wakker te worden 's morgens iemand tegen te komen in de supermarkt, op weg naar je werk of school, in de trein of op de sportschool. Daar een onwijs leuke week mee te hebben. Met de meest romantische etentjes, de meest gezellige uitjes, dat heerlijke eerste intieme moment. Om vervolgens huilend maar tevreden afscheid te nemen. En daarna de volgende maandag opnieuw te beginnen. Zonder gekwetst, boos verdrietig te worden. Is dat niet wat liefde in houd. Zijn we dan niet veel gelukkiger. Ik weet in ieder geval zeker dat wat wij doen uit liefde ons niet gelukkig maakt. Nee, want na jaren lang bezig te zijn voor een relatie, jezelf 100% te geven, afhankelijke toekomst plannen te maken, kan er toch zomaar een punt achter gezet worden. En dan voelen we ons ongelukkig. Zoals wij een jaar zien zouden we elke week moeten zien. Zouden we dan niet veel impulsiver en bewuster zijn. Zouden we dan door de strakke deadline niet veel meer uit de kast halen. Na vandaag weet ik 1 ding zeker, na altijd bezig geweest te zijn met de ideale relatie, de perfecte baan, de perfecte heb ik 7,5 jaar mijn tijd verspild. Met 1 domme muisklik ben ik lucht en beland ik uiteindelijk met legen handen op een verlaten wereld. Om vervolgens op dezelfde manier weer verder te gaan?
17 jan 2014
- meld ongepast verhaal
-
Greendrags
vrijdag 17 januari 2014 02:07
Je bent helaas niet de enige. Ik heb hetzelfde meegemaakt en het went eigelijk nooit. Het beste kan ik mezelf troosten met de gedachte dat ik gelukkig toch wel die mooie momenten heb mogen meemaken met deze of genen. Liefde is toch iets dat men zo hard probeert te begrijpen maar uiteindelijk opgeeft omdat men het niet begrijpt.
Maar dan keer op keer weer opnieuw want tja we willen het toch wel echt weten hoe het allemaal in elkaar steekt.
Zelf heb ik meerdere ups en downs gehad maar altijd kom ik er weer bovenop.
Blijkbaar is het makkelijker om je zo onafhankelijk mogelijk op te stellen, geen fuck om anderen te geven en doen wat je zelf beaamt. Dat ben ik, single toch niet happy.
Deze manier is ook weer niet de oplossing blijkt voor mij, ik voel me namelijk zo eenzaam nu. Wat moeten we nu eigenlijk. Samen zijn gaat goed voor een tijdje en dan gaat het mis, en alleen is het niet om uit te houden.
Ik word af en toe gek van mijzelf, niet wetende wat ik wil, wat ik toch eigenlijk zou moeten met mijn leven.
Keer op keer stel ik mezelf teleur of word ik teleurgesteld door mijn omgeving. Ligt het aan mij of aan anderen, ik heb het opgegeven om die vraag te beantwoorden.
Momenteel zit ik tijdelijk in een psychiatrische opvang, hier weten ze echter ook geen raad met me.
Mensen zijn zo moeilijk te begrijpen en van de andere kant zo makkelijk als je er maar even de tijd voor neemt.
7,5 jaar een relatie is hard werken. En het is zonde dat als een van de 2 er geen zin meer in heeft dat alles dan ineens weg is.
Zouden we daarom toch nog wel van onze ex houden omdat we denken dat we het weer kunnen maken zoals we het hadden? Het "perfecte" leven.
Ik weet het allemaal niet meer, de laatste tijd hier heb ik zoveel tijd gehad om na te denken over deze basale vraagstukken in het leven.
Het is me duidelijk geworden dat je er niet alleen voor staat en dat als je hulp zoekt bij anderen dat die voor je klaar staan. Toch moet je ze zelf zoeken. Jij moet die eerste stap durven te zetten.
En tuurlijk wordt je wel weer een keer teleurgesteld. Maar dat hoort er blijkbaar bij.
Een goede vriend van mij zag het al jaren niet meer zitten, dat vertelde hij ook elke keer dat hij bij me was. Dan gingen we leuke dingen doen zoals uitgaan, film kijken, samen op vakantie.
Voor een periode ging het dan weer goed, maar alles vervaagd en na een tijdje komt ie dan toch weer terug bij je. Altijd heb ik voor hem klaar gestaan. Tot die ene keer. Ik vergeef het mezelf nooit meer. De volgende ochtend werd ik gebeld.
Hij zag het dit keer zo niet meer zitten dat hij voor de trein was gesprongen.
Zelf was ik kapot, ik was boos en heb mijzelf zo'n pijn gedaan.
Hij had nog een afscheidsbriefje voor de omgeving klaargelegd.
Daarin vertelde hij dat ik er altijd voor hem was, dat hij dat zo fijn vond. Dat toch als hij zo erg in de put zat, ik er altijd voor hem was. Maar dat toen hij dit keer mij probeerde te bereiken, dat zelfs ik hem dit keer liet zitten.
De conclusie dat hij daarom het zo niet meer zag zitten dat hij zichzelf van het leven heeft beroofd. Kan ik nooit meer uit mijn gedachten zetten. 2 Maanden heb ik zo depressief geleefd, iedereen om mij heen ging vooruit en ik stond stil.
Alsof de wereld verging. Ik had nergens zin meer in, alles ging fout.
Veloor m'n vriendin, m'n studie, m'n kamer.
Uiteindelijk werd ik opgenomen in een kliniek. Hier denken ze dat ik een bipolaire 1 stoornis heb. Zelf weet ik maar al te goed dat ik die niet heb.
Ik zit nu al 3 maanden opgesloten op de gesloten afdeling, niets anders te doen.
Opstaan, eten, de krant lezen, eten, praten met de andere patienten, film kijken, en weer filosoferen over hoe morgen zal zijn.
Kom ik hier ooit uit of blijf ik mijn hele leven zo. Ik weet een ding zeker, ik zal en moet hier bovenop komen. En dat ga ik zelf doen. Niemand kan mij daarbij helpen, zelf zal ik hieruit komen en zo sterk weer naar boven krabbelen.
Zodanig dat ik weer een gelukkig leven heb.
Ik wens aan iedereen op de hele wereld hetzelfde. Dat iedereen maar een leuke vriend/vriendin vind en samen een hele mooie toekomst tegemoet gaat die zal blijven duren.
Hoe moeilijk het ook is, het kan altijd slechter, maar vooral het gaat altijd beter.
Slechts een perspectief hoe je ernaar kijkt.
Iets negatiefs brengt altijd iets positiefs naar boven, soms is verandering pijnlijk maar uiteindelijk is het het waard.
Mijn naam is Bart, ik ben slechts 20. Maar heb nog een heel leven voor me, net als jullie allemaal.
Sweet Dreams, en denk er vooral aan om de dingen van je af te schrijven. Dat helpt. Delen.
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 19 jan 2014 19 januari: killer body
- O 18 jan 2014 17 Januari: the day after
- O 17 jan 2014 16 Januari: Officieel ( 1 )