17 Januari: the day after

En dan wordt je wakker. The day after. How the hell gaan we dit overleven. De eerste gedachtes die door me hoofd gaan. Het voelt als of ik de trein probeerde te halen maar hem voor me neus weg zie rijden. Als of ik naar de winkel ga om dat laatste item te scoren maar hem voor me neus weg zie graaien. Het is nog erger als een kater. Gadverdamme wat voel ik me misselijk. Maar ja, de realiteit doet me beseffen dat dit dus wel de waarheid is. En hup we moeten verder. Want we zijn dan ook nog zo jong. Het is dan niet dat je denkt ik wil niet verder, het is meer de vraag hoe moet je verder? Alles wat zo gewoon lijkt valt weg. Alle automatisch ingeschakkelde bij knoppen slaan op. Is dat dan de fout, dat we driven op onze automatische piloot? Ik weet wel als ik dit voorzien had dan had ik het anders gedaan! Wat een cliche eigenlijk. Roepen we dit niet altijd? En maken we niet allemaal dezelfde fouten? Ik kan alleen nu verder gaan met mijn leven. Al dacht ik die al geschreven te hebben met een mooi eind, blijkt hij nou opeens een open eind te hebben. Maar ja, we weten allemaal dat we niet weten hoe het leven loopt. En toch leven we allemaal op automatische piloot. Nou vanaf vandaag ga ik dat anders doen komt in mijn hoofd na boven. Ik trek mijn killer hiels aan. Stop mijn broek in de strakste broek die ik aan heb enmaak me op alsof op me gezicht staat geschreven, vanavond ga ik scoren. Ik zie voor me dat Sandy van grease het roer omgooit. Vol zelfvertrouwen loop ik de deur uit om een drankje te nuttigen. En elke stap dichter na de openbare wereld zakt de moed in me schoenen. Ben ik er dan toch nog nirt klaar voor?