15bcwsb: Fyodor Dostoyevsky zou dàt "crisis-visi-
OEN" NÓÓIT MEER VERGETEN: DE (H)ERKENNING DÀT DÉ WÉRELD 'N ÒNGELÓÓFLIJK MÓÓIE PLÈK ÌS, ÈN DÀT WÍJ HET ÒNSZÈLF ÒN-MÓGELIJK MÁKEN ÒM DÀT (ÌN) TE ZÍEN, VÓÓRÀL ÀLS GEVÒLG VÀN LÚIHEID, NEGATIVITEIT ÈN DE DIVERSE SLECHTE GEWOONTEN?!
Die romantici v/d 19e eeuw, over wie Colin Wilson al eerder in The Outsider (i/d jaren '50/'60) geschreven had, hadden óók al zó'n soort glimp van deze waarheid opgevangen!? Wááròm stíerven zóvélen van hèn dan als gevòlg VÀN alcoholisme, zèlfmoord & 'n ziekte die zíj zèlf rúim báán gegeven hàdden?!
Laten we om te beginnen die romantici eens nader bestuderen: literatuurwetenschappers zijn 't erover ééns dàt dé romantiek 'begint' met Goethes roman DIE LEIDEN DES JUNGEN WERTHERS? 't Gáát over 'n jonge schilder die toen aanvankelijk ergens in een dorpje in de bergen leefde, en verrukt was over zijn omgeving? Later wordt hij verliefd, teleurgesteld, èn hij pleegt zèlfmoord!
Maar op een bepaalde manier is dit laatste mìnder belangrijk DÀN de verwòndering & verrükking van het begìn!?
Want het is duidelijk dàt de Réden wááròm Werther zich zó ìntèns verbònden vóelt met 'de bergen', ìs dat
HIJ ER ZIJN EIGEN INNERLIJKE KRACHT IN WEERSPIEGELD ZÍET, ZIJN "EIGEN INNERLIJKE BERGLANDSCHAP"!
Híj ìs als het ware helemaal bezeten van 't IDEE dàt DE MËNS véél gróter ìs DÀN hij DÈNKT te zijn; sterker nog,
in 'n bepaald opzicht ìs hij 'n "g d"!?
't VÀLT òns níet méé òm ònder ógen te zíen dat Goethe één v/d éérsten was die zich blijkbaar inniger realiseerde dàt de natuur uiterst schìtterend ìs? Dit klinkt heel ráár, & tòch had de voorafgaande generatie van Engelse Schrijvers ~ Pope/Swift/Johnson ~ de natuur vrij 'vervelend' gevonden! Johnson maakte 'n reis door de Hebriden i/h jaar dat WERTHER uitkwam, èn kwam tot de conclusie dat Híj terug-VERLANGDE naar London!? POPES opvatting v/d natuur was die van 'n uiterst strak ontworpen tuin; hij schreef:
'KEN UZELF:
DENK DAARBIJ NIET GOD TE KENNEN/DE MENSHEID MOET DE MENS BESTUDEREN!' (An
Essay òn Màn: Epistle II.) In déze régels drùkt hij zíjn gevóel úit dàt de mèns 'n schèpsel is van DÉZE wereld, èn er 'dus' maar 't beste van zou kunnen/moeten maken? EN TÓEN waren Goethe, WORDSWORTH & BLAKE er, die helemaal IN VERVOERING RAAKTEN v/d aanblik van bergen & zonsondergangen ~~~~
Die romantici v/d 19e eeuw, over wie Colin Wilson al eerder in The Outsider (i/d jaren '50/'60) geschreven had, hadden óók al zó'n soort glimp van deze waarheid opgevangen!? Wááròm stíerven zóvélen van hèn dan als gevòlg VÀN alcoholisme, zèlfmoord & 'n ziekte die zíj zèlf rúim báán gegeven hàdden?!
Laten we om te beginnen die romantici eens nader bestuderen: literatuurwetenschappers zijn 't erover ééns dàt dé romantiek 'begint' met Goethes roman DIE LEIDEN DES JUNGEN WERTHERS? 't Gáát over 'n jonge schilder die toen aanvankelijk ergens in een dorpje in de bergen leefde, en verrukt was over zijn omgeving? Later wordt hij verliefd, teleurgesteld, èn hij pleegt zèlfmoord!
Maar op een bepaalde manier is dit laatste mìnder belangrijk DÀN de verwòndering & verrükking van het begìn!?
Want het is duidelijk dàt de Réden wááròm Werther zich zó ìntèns verbònden vóelt met 'de bergen', ìs dat
HIJ ER ZIJN EIGEN INNERLIJKE KRACHT IN WEERSPIEGELD ZÍET, ZIJN "EIGEN INNERLIJKE BERGLANDSCHAP"!
Híj ìs als het ware helemaal bezeten van 't IDEE dàt DE MËNS véél gróter ìs DÀN hij DÈNKT te zijn; sterker nog,
in 'n bepaald opzicht ìs hij 'n "g d"!?
't VÀLT òns níet méé òm ònder ógen te zíen dat Goethe één v/d éérsten was die zich blijkbaar inniger realiseerde dàt de natuur uiterst schìtterend ìs? Dit klinkt heel ráár, & tòch had de voorafgaande generatie van Engelse Schrijvers ~ Pope/Swift/Johnson ~ de natuur vrij 'vervelend' gevonden! Johnson maakte 'n reis door de Hebriden i/h jaar dat WERTHER uitkwam, èn kwam tot de conclusie dat Híj terug-VERLANGDE naar London!? POPES opvatting v/d natuur was die van 'n uiterst strak ontworpen tuin; hij schreef:
'KEN UZELF:
DENK DAARBIJ NIET GOD TE KENNEN/DE MENSHEID MOET DE MENS BESTUDEREN!' (An
Essay òn Màn: Epistle II.) In déze régels drùkt hij zíjn gevóel úit dàt de mèns 'n schèpsel is van DÉZE wereld, èn er 'dus' maar 't beste van zou kunnen/moeten maken? EN TÓEN waren Goethe, WORDSWORTH & BLAKE er, die helemaal IN VERVOERING RAAKTEN v/d aanblik van bergen & zonsondergangen ~~~~
31 mrt 2015 - bewerkt op 01 apr 2015
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 19 dec 2025 5027879 Als we dit concept o/d geboden toepassen,
- O 19 dec 2025 50277 In deze rede haalt YESJ in zekere zin zo nu
- O 19 dec 2025 50276 YESJ’ uitspraak in Mat. 22:35-40 is slechts
- O 19 dec 2025 50275 76 Alles wat we hiervoor gezegd hebben in de
- O 18 dec 2025 50274 ‘t Was typerend voor de rabbijnen om een in-
- O 18 dec 2025 50273 YESJ noemde het Bijbelse gebod toen hij deze
- O 18 dec 2025 50272 De Man Die Zijn Ouderlijk Huis In Natsereth
- O 18 dec 2025 50271 Iemands RELATIE met ‘n NAASTE moet daarom nu
- O 18 dec 2025 50270 75 Er was in die tijd een andere verklaring
- O 17 dec 2025 50269 Zowel YESJ als eerder Hillel beschouwden die
- O 17 dec 2025 50268Toch vreselijk komisch dat zo’n Romeins legi-
- O 17 dec 2025 50267 74 Bij de joden werd ‘t, zelfs al vóór YESJ’
- O 17 dec 2025 50266 73 De thema’s waarin de nieuwe gevoeligheid
- O 17 dec 2025 50265 Het BEGIN van deze spreuk herinnert ons aan
- O 16 dec 2025 50264 72 DE GEDACHTE dat iemand zich eerst met z’n