02. Ik schrijf want ik probeer.

Mijn eerste verhaal hier was niet lief. Nog steeds bots ik in mijn hoofd met mezelf. Zoveel frustratie en wanhoop.

En het is niet weg. Misschien is het na dat eerste verhaal juist wel vier keer erger geworden. Waardoor de eetbuien ook erger werden. En ook de nare gedachten. En de kilo's natuurlijk ook.

De schaamte bleef niet weg.

Ik ben nu constant tussen twee extreme denkpatronen aan het springen. Aan de ene kant probeer ik compleet schijt aan alles en iedereen te hebben. Veel te lezen van meiden, dames die ongeacht hun grotere kledingmaat dragen wat ze willen, wat ze zelf mooi vinden. Ook al zie je dan rolletjes.

Aan de andere kant ligt mijn focus op complete schaamte en boosheid. Hoe heb je het zo ver laten komen. Je benen schuren tegen elkaar aan als je loopt en in elke broek is te zien hoe gigantisch je benen zijn. Je armen gebruik je niet meer om te zwaaien, behalve als ze verhuld zijn in kleding, anders zie en voel je constant die vette flubbers die aan je bovenarm hangen. Als je zit voel je hoe de huid en het vet om ruimte vechten op je zitvlak en je heupen. Je buik zit steeds meer in de weg, steekt verder uit dan je borsten.
Op hete dagen wil je het liefst niet bewegen, want zelfs dan druipt het zweet al van je af. Je wilt kleren aan waarin je je lekker voelt, maar je voelt je nergens meer lekker in. Maar zonder kleren voelt ook niet goed.

Dus dat is het even voor nu. Ik probeer te veranderen en te accepteren dat het niet in 1 seconde, 1 minuut, 1 uur, 1 dag, kan.

Bedankt voor de reactie, Xincognito. Ik lees je reactie nog vaak en iedere keer onthoud ik weer andere dingen.
16 jul 2014 - bewerkt op 16 jul 2014 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Tendre
Tendre, vrouw, 12 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende