01. Als ik boos ben schrijf ik.
Ik ben boos, dus ik schrijf.
Boos op mezelf natuurlijk en op haar. Want waarom is ze zo mooi en dun. en waarom steekt die foto van hun samen me zo. Ik haat ze, ik haat ze. Ik haat me.
Ik moet echt iets gaan verzinnen op dat afvallen. Want het wordt nu echt dramatisch. Maar als ik het niet aan mezelf wil bewijzen waarom dan wel aan hun?
Om te laten zien dat ik ja, van de aarde afgevallen ben en alle rotsen onderweg geraakt heb, maar wat ben ik er netjes uit gekomen. Maar niet netjes genoeg, dikke vetzak. Lelijk verschrikkelijk vadsig monster. Je bent walgelijk. Echt ongelooflijk hoe jij met jezelf kunt leven.
Hoe je iedere keer weer zoveel excuses kunt maken om niet af te hoeven vallen. Hoe je, in plaats van, jezelf, de wereld probeert te veranderen, hun beeld op mensen zoals mij. Luie mensen, vast in hun eigen muren van vet en angst.
Want ik zal nooit dun zijn. Toch? Ik zal nooit gelukkig zijn, tevreden, prachtig, succesvol, talentvol. Altijd anderen beter en mooier.
Ik heb mooi haar, en er gaat geen dag voorbij zonder dat iemand er iets over zegt, maar ik kijk naar andere hoofden en zie alle haren die beter zijn dan die van mij. Dit zou een mooi reflectiemoment kunnen zijn maar het maakt me alleen maar verdrietig.
Hoe hard ik ook geknokt heb op de kliniek, er komt geen einde aan het vergoelijken van dit verschrikkelijk lelijke hoofd, op dit vakkundig gevulde vieze dikke lichaam.
Pijnlijk eerlijk, dat is laatst tegen me gezegd na aanleiding van een opdracht.
Maar dat ben ik niet tegenover mezelf. Dus hier, een brief aan mezelf.
Lieve Lis,
Waar ben je nou mee bezig, mop?
Dit is de hele contradictie van het mens zijn. En dat weet je. Denken voelen handelen. Het denken is, het moet echt anders, het voelt ook helemaal niet fijn meer, het moet echt anders, en toch, handel je naar je oude patronen. Hoe ver moet het gaan? Je hebt altijd gezegd niet boven de 100 te willen komen, nou tadaa. Daar zijn we al geweest. Is dit het hele gekookte kikker verhaal?
En ik weet dat je niet weet waar je moet beginnen. Dat de onmacht een soort dwangbuis is die altijd maakt dat je wel ergens begint, maar het dan weer met andere dingen teniet maakt. In je hoofd gaat het van HOE DAN? en HELP ME, maar aan wie moet je het vragen. Gezond eten en bewegen. MAAR HOE DAN!? HELPME!
Maar ik wil vanaf nu met je afspreken de verantwoordelijkheid niet meer bij een ander te leggen, maar bij jezelf. Ik weet dat je de schuld van je lijf aan anderen geeft en dat is begrijpelijk. Maar het is niet meer nodig en ook niet eerlijk als je 24 bent.
Je beweert tegen anderen dat afvallen geen doel van je is, maar gezond worden. Maar als je de keus kreeg, wat voor keus dan ook om morgen dun wakker te worden, zou je het zonder aarzeling aan pakken. Zelfs al zou het je gezondheid kosten. Je kunt heel redelijk zijn en je ook heel redelijk voordoen, maar feit is gewoon dat het wat afvallen betreft nog erg onredelijk is. Dat je in je hoofd dingen zegt en verwijt die je niet in de openbaarheid wilt. Maar niet om de juiste reden. Niet omdat je je ervoor schaamt, maar omdat je bang bent dat je ze op dingen wijst die ze zelf nog niet gezien hadden.
Dus wat nu, mooie meid. Want ik weet dat je er bent. Gezond eten en bewegen. Gezond eten en bewegen. Gezond eten en bewegen. Hoe dan? Veel groente en fruit. Vis. Shakes maken. Geen frisdrank, sappen, enz. Meer water, thee. Sonja bakker boek? En qua bewegen. Tja. Fietsen, lopen, hardlopen, touwtjespringen, traplopen, van je kont af en gaan. Op je bek vallen en weer opstaan.
Ik weet dat je moet huilen als je dit zo ziet, maar besef wel dat het geen aanval is. En dat ik aanspraak maak op je volwassen gezonde stuk, niet op het beschadigde kind wat zich erg gekwetst en alleen voelt door deze woorden.
Want wat is er gebeurd met het accepteren van jezelf? Gewoon in te zien dat je nooit dun wordt. Nou, dat wil ik misschien aanvaarden. Als ik alles uit de kast heb gehaald. Als ik alles geprobeerd heb. Maar nu, nu heb ik echt nog niets geprobeerd.
Dus nu, ook al is het 1.40 snachts. Doe push ups en buik spier oefeningen. Maak jezelf moe. Je zal ook beter slapen als je jezelf moe maakt.
Ik hou van je. Je bent alles wat ik heb, en daarom wil ik vanaf nu zuinig op je zijn. Wij kunnen dit, we hebben al heel wat bergen verzet afgelopen jaren, deze gaat ook lukken. Niet zonder slag of stoot. Niets in dit leven wat iets waard is, is makkelijk te verkrijgen. Maar dat is geen reden meer om het niet meer te doen.
Met heel mijn hart.
Mochten mensen tips hebben, hoor ik het heel graag. Wanhopig graag eigenlijk.
Boos op mezelf natuurlijk en op haar. Want waarom is ze zo mooi en dun. en waarom steekt die foto van hun samen me zo. Ik haat ze, ik haat ze. Ik haat me.
Ik moet echt iets gaan verzinnen op dat afvallen. Want het wordt nu echt dramatisch. Maar als ik het niet aan mezelf wil bewijzen waarom dan wel aan hun?
Om te laten zien dat ik ja, van de aarde afgevallen ben en alle rotsen onderweg geraakt heb, maar wat ben ik er netjes uit gekomen. Maar niet netjes genoeg, dikke vetzak. Lelijk verschrikkelijk vadsig monster. Je bent walgelijk. Echt ongelooflijk hoe jij met jezelf kunt leven.
Hoe je iedere keer weer zoveel excuses kunt maken om niet af te hoeven vallen. Hoe je, in plaats van, jezelf, de wereld probeert te veranderen, hun beeld op mensen zoals mij. Luie mensen, vast in hun eigen muren van vet en angst.
Want ik zal nooit dun zijn. Toch? Ik zal nooit gelukkig zijn, tevreden, prachtig, succesvol, talentvol. Altijd anderen beter en mooier.
Ik heb mooi haar, en er gaat geen dag voorbij zonder dat iemand er iets over zegt, maar ik kijk naar andere hoofden en zie alle haren die beter zijn dan die van mij. Dit zou een mooi reflectiemoment kunnen zijn maar het maakt me alleen maar verdrietig.
Hoe hard ik ook geknokt heb op de kliniek, er komt geen einde aan het vergoelijken van dit verschrikkelijk lelijke hoofd, op dit vakkundig gevulde vieze dikke lichaam.
Pijnlijk eerlijk, dat is laatst tegen me gezegd na aanleiding van een opdracht.
Maar dat ben ik niet tegenover mezelf. Dus hier, een brief aan mezelf.
Lieve Lis,
Waar ben je nou mee bezig, mop?
Dit is de hele contradictie van het mens zijn. En dat weet je. Denken voelen handelen. Het denken is, het moet echt anders, het voelt ook helemaal niet fijn meer, het moet echt anders, en toch, handel je naar je oude patronen. Hoe ver moet het gaan? Je hebt altijd gezegd niet boven de 100 te willen komen, nou tadaa. Daar zijn we al geweest. Is dit het hele gekookte kikker verhaal?
En ik weet dat je niet weet waar je moet beginnen. Dat de onmacht een soort dwangbuis is die altijd maakt dat je wel ergens begint, maar het dan weer met andere dingen teniet maakt. In je hoofd gaat het van HOE DAN? en HELP ME, maar aan wie moet je het vragen. Gezond eten en bewegen. MAAR HOE DAN!? HELPME!
Maar ik wil vanaf nu met je afspreken de verantwoordelijkheid niet meer bij een ander te leggen, maar bij jezelf. Ik weet dat je de schuld van je lijf aan anderen geeft en dat is begrijpelijk. Maar het is niet meer nodig en ook niet eerlijk als je 24 bent.
Je beweert tegen anderen dat afvallen geen doel van je is, maar gezond worden. Maar als je de keus kreeg, wat voor keus dan ook om morgen dun wakker te worden, zou je het zonder aarzeling aan pakken. Zelfs al zou het je gezondheid kosten. Je kunt heel redelijk zijn en je ook heel redelijk voordoen, maar feit is gewoon dat het wat afvallen betreft nog erg onredelijk is. Dat je in je hoofd dingen zegt en verwijt die je niet in de openbaarheid wilt. Maar niet om de juiste reden. Niet omdat je je ervoor schaamt, maar omdat je bang bent dat je ze op dingen wijst die ze zelf nog niet gezien hadden.
Dus wat nu, mooie meid. Want ik weet dat je er bent. Gezond eten en bewegen. Gezond eten en bewegen. Gezond eten en bewegen. Hoe dan? Veel groente en fruit. Vis. Shakes maken. Geen frisdrank, sappen, enz. Meer water, thee. Sonja bakker boek? En qua bewegen. Tja. Fietsen, lopen, hardlopen, touwtjespringen, traplopen, van je kont af en gaan. Op je bek vallen en weer opstaan.
Ik weet dat je moet huilen als je dit zo ziet, maar besef wel dat het geen aanval is. En dat ik aanspraak maak op je volwassen gezonde stuk, niet op het beschadigde kind wat zich erg gekwetst en alleen voelt door deze woorden.
Want wat is er gebeurd met het accepteren van jezelf? Gewoon in te zien dat je nooit dun wordt. Nou, dat wil ik misschien aanvaarden. Als ik alles uit de kast heb gehaald. Als ik alles geprobeerd heb. Maar nu, nu heb ik echt nog niets geprobeerd.
Dus nu, ook al is het 1.40 snachts. Doe push ups en buik spier oefeningen. Maak jezelf moe. Je zal ook beter slapen als je jezelf moe maakt.
Ik hou van je. Je bent alles wat ik heb, en daarom wil ik vanaf nu zuinig op je zijn. Wij kunnen dit, we hebben al heel wat bergen verzet afgelopen jaren, deze gaat ook lukken. Niet zonder slag of stoot. Niets in dit leven wat iets waard is, is makkelijk te verkrijgen. Maar dat is geen reden meer om het niet meer te doen.
Met heel mijn hart.
Mochten mensen tips hebben, hoor ik het heel graag. Wanhopig graag eigenlijk.
31 mrt 2014
- meld ongepast verhaal
-
xIncognito
maandag 31 maart 2014 02:48
Voor ik aan dit verhaaltje ga beginnen wil ik dat je vast iets weet, ik heb lang gedacht als iemand me advies gaf; ja jij hebt gemakkelijk praten, jij bent vast heel mooi, dun en in jouw leven loopt vast alles gesmeerd.
Maar ik heb een eetstoornis gehad, boulimia met anorectische periodes.. En was ik licht? Nee.. ik viel af en ik kwam hetzelfde aan met nog een beetje erbij.
Op het laatste extreemste moment woog ik 133 kg. En met deze informatie hoop ik dat heet makkelijker wordt om aan te nemen wat ik je wil zeggen;
Wat doe je onwijs je best om de juiste weg te vinden, je blaft jezelf af, bent woest, zegt de meest intens gemene dingen tegen jezelf en in deel 2 probeer je jezelf te zeggen; ik zie wel dat je hart het zwaarst is, dat die het meeste pijn doet en dat ik weet waarom het zo is zoals het is en ik wil niet zo boos op je zijn.
Je doet zo je best maar de basis waarop je beide stukjes schreef was ontevredenheid, boosheid en frustratie over je uiterlijk..
Hoe naar dit ook klinkt maar als ik zo lees hoe je nu in dit proces staat denk ik dat je nog niet bezig moet met actief afvallen. (Ik zeg niet dat je moet aankomen of dat je niet mag afvallen of niet mag sporten of wat dan ook), ik denk dat je eerst moet zien dat het oke is. Dat dit niet alles is. Dat dat hart wat zo zwaar weegt de meeste pijn te verduren krijgt.... en je maakt met de boze woorden dat hart alleen nog maar zwaarder (en daarmee misschien ook jezelf).
Ik weet donders goed hoe groot de angst is als je nu moet denken aan jezelf te moeten accepteren.
Niet alleen omdat je niet zo goed weet hoe maar vooral omdat je bang bent dat als je jezelf accepteert zoals je nu bent, van jezelf houdt, van iedere kilo waaruit je bestaat, dat je nooit meer af kunt vallen, omdat je dan jezelf hebt geaccepteerd zoals je bent, jezelf het waard vindt om mooi gevonden te worden, kan zien wat zo mooi is aan jezelf. Ik wéét hoe eng dat is, echt waar.
Maar die weg terug die heb ik op allerlei manieren geprobeerd en de enige die tot nu toe heeft geholpen is mezelf liefhebben. Niet met het doel om (door lief te zijn en mezelf op die manier te pushen om 'een keer normaal te gaan doen'
af te vallen maar door mezelf het waard te vinden om genoeg te eten, om geen pijn te hoeven hebben van de verschrikkelijke eetbuien en het compenseren, om energie te mogen hebben en om daardoor meer te kunnen lichamelijk...
Ik at, ik at steeds vaker, steeds eerder op de dag begon ik met eten, ik kreeg wat energie die ik eerder stopte in compenseren terug. Die stopte ik nu in leuke dingen doen, omdat ik dat waard ben...
En na anderhalf jaar van voor het eerst tevreden zijn, waren er ineens 30 kilo af...
En die 30 kilo die voelden al depressie en verdriet en pijn die van me afgevallen waren, niet meer van strijd knokken, van mezelf pushen tot het uiterste niet meer kunnen en weer terugklappen.
De enige weg terug is (denk ik) liefhebben en ik heb werkelijkwaar iedere weg wel geprobeerd.. en liefhebben was de laatste meest onmogelijke en ondenkbare optie.
Blijf schrijven, ik denk dat het je kan helpen, en een privé bericht sturen mag ook altijd.
Geef het kleine gekwetste meisje die zich in je verschuild een knuffeltje. Dat verdient ze wel.
(Wat me wel eens hielp was afstand nemen... bedenken dat dit een verhaal door iemand anders geschreven is, als ik dan las hoe ik mezelf ook uitfoeterde voor vies en vadsig en lelijk dan schrok ik heel erg.. Dat iemand zo intens gemeen kon zijn naar zichzelf. En nu lees ik ineens een verhaal zoals ik die hier 3-4 jaar geleden schreef aan mezelf.)
Liefs -
Niens (opgeheven op 20-11-2014)
maandag 31 maart 2014 10:50
Ik heb heel lang geroepen dat ik wilde afvallen maar er nooit echt moeie voor gedaan. Begin dit jaar is bij mij de knop om gegaan en ben ik niet bezig met afvallen maar met een gezondere manier van leven.
Begin eens met bijhouden wat je eet. Dat laat een diëtist je ook doen. Twee weken schrijf je alles op. Op de site van het voedingscentrum kun je veel gezondere keuzes vinden zoals bijvoorbeeld volkoren brood in plaats van tarwe of magere melk in plaats van halfvolle melk. Je moet even door die eerste paar weken heen en dan wordt het vanzelf makkelijker. Als je resultaten begint te zien wordt het ook steeds makkelijker. Verdiep je in wat shakes kunnen doen, begin er niet zomaar mee.
Verder.. ja.. voldoende beweging is ook belangrijk. Bij de action krijg je spullen om dingen thuis te kunnen doen en op youtube zijn genoeg workouts te vinden. Ook zijn er apps voor op je telefoon die ik zelf erg handig vind. Laat je bij de sportschool informeren. Lees je in als je wilt gaan hardlopen. Lees sowieso veel over gezond leven (voeding/sporten).
Ik schrijf er zelf best veel over in mijn LL, je mag een verzoekje sturen
De grootste verandering moet plaatsvinden in je hoofd. Daar moet de knop om.
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 16 jul 2014 02. Ik schrijf want ik probeer. ( 2 )
- O 31 mrt 2014 01. Als ik boos ben schrijf ik. ( 2 )