~

Lieve J.,

Het doet pijn om erover te moeten twijfelen of ik je nog wel 'lieve' kan noemen.

Het doet pijn om toe te moeten geven dat ik je soms haat.
Dat er momenten zijn dat ik je dood wens.
Dat ik mezelf dood wens.

Het lukt me niet meer om aardig tegen je te zijn.
Ik vermijd je.
Ik ontloop je.

Ik ben bang voor ook maar de kleinst mogelijke aanraking.
Ik zie het verschil niet meer tussen wat goed bedoeld is en waar iets achter zit.
Zie jij het nog wel?

Je begrijpt het niet.
Je begrijpt niet waarom ik afstandelijk doe.
Waarom ik jouw lieve woorden niet kan waarderen.

Zie je het nu werkelijk niet?

Ik haat je.
En toch blijf ik je 'lieve' noemen.
Beloof me alsjeblieft dat je het niet als een uitnodiging ziet om toenadering te zoeken.
Beloof je het?

Liefs