---

Ik denk vaak aan hoe ik ze zou kunnen stoppen. Het heeft geen zin om ze te negeren. Ze geven niet op. Er tegenin gaan helpt ook niet. Ze lachen me alleen maar uit. Zij zijn met meer, ik ben geen partij voor ze. Naar een leraar gaan durf ik niet. Ik ben bang dat het dan juist erger wordt. Ik wil ook geen verrader zijn. En eigenlijk kan ik het ze ook niet eens kwalijk nemen. Ze doen niet zomaar zo tegen me. Ze hebben last van me, ze willen me weg hebben.

Eigenlijk is het heel simpel. Zij willen mij weg, en ik wil zelf weg. Maar ik kan niet weg, ik zou niet weten hoe. Mijn ouders zouden het nooit goed vinden. Zij gaan daar echt hun tijd niet in steken. En wat heeft weggaan voor zin. Ergens anders zal het precies hetzelfde gaan. Het probleem ligt niet bij hun, maar bij mij.

Ik vraag me wel eens af hoe het zou zijn als ik met een wapen naar school zou gaan. Gewoon iets simpels, een mes ofzo. Zouden ze me dan wel serieus nemen als ik tegen ze in ga? Mijn gedachten zijn tegenstrijdig. Aan de ene kant zou ik ze soms het liefst vermoorden, maar aan de andere kant weet ik dat het niet aan hun ligt en dat ik ze niets kwalijk mag nemen.

Een paar maanden geleden las ik in het nieuws dat een meisje door de jongen die haar pestte onder een vrachtwagen was geduwd. Ik denk daar vaak aan. Meestal denk ik dan: deden ze maar zoiets bij mij. Ik wil dit niet meer. Ik voel me als een last, als een stuk stront onder iemands schoen.

Het is zo moeilijk. Ik wil dat het stopt, maar tegelijkertijd heb ik het gevoel dat ik niet verdien dat het stopt. Ik wil gewoon weg. Verdwijnen.
24 mrt 2012 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van niemand000
niemand000, vrouw, 103 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende