zwoele mydibedoelens: zuchten, steunen & kreunen
'wie leest {be}leeft
& wie schrijft blijft [ietwat langer] aanwezig]'
Soms
lijkt myDi
nog 't meest
op 'n soort van
'pubersekssite' voor vrouwelijke teenagers
ofsowiets? Zich te pletter vervelende "zestienjarigen" tussen tien & de twintig!
Zoiets geeft je toch weer 'n heel ander beeld van de mensheid: ik heb vroeger nog nooit nagedacht
over anorexia, automutilatie, make-up, haarverf, schaamlippen, hangbillen,
~buiken & ~borsten, zoenlippen, oorbellen,
trotse tatouages, populaire
piercings &
clitorissen.
Toch
wel typisch
ergens dat taalgebruik,
die schrijfgewoontes, denkkaders:
gevoelsimperia
van vrouwtjes!
Het
werpt een
heel ander licht op kippen, zeugen,
teven, poesjes, huisdieren en evolutionaire processen.
Anjaa's & blabla's, choco's & dickhead dumbo's, eefjes & facelifts,
geilheid, hijgende ijskoninginnen, kreunende lipsuckers, mastruberende nitwits,
openbare peepholes, queer queens, rtl-leden, sbs-aanhangers, turbotrutten, uitgaans- &
veronicalevens, wipgedrag, xenofobenkolonies, ijstijden & het zombiedom der ana{a}lfabete hoofdletterlozen & leestekenhaters.
't Zal de moderne tijd wel zijn:
evolutie & commer~
cialisme!
VROUWEN
MOETEN IN PRINCIPE
'N ANDER WEZEN O/D WERELD KUNNEN ZETTEN
VIA AL DIE HORMONEN-STROMEN IN EILEIDERS, MELKKLIEREN,
BAARMOEDERS, KLOTS- & BOTSAUTO'S
VOL HANGJEUGD
ENZO?
Daarom
moeten ze
nu steeds weer
van perspectief, van gezichtpunt
kunnen wisselen: ze moeten kijken vanuit de ander
& dan weer vanuit
zichzelf.
Kijken
vanuit het
perspectief v/d baby om te kijken wat
de baby nodig heeft en vanuit zichzelf naar de baby
om te kunnen geven wat de baby nodig heeft.
Haar hersenen zijn er dus op
ingesteld om constant
te wisselen van
perspectief.
Zij draait
haar kijk op de world steeds
~ onbewust ~ even om, zodat ze
vanuit 't gezichtspunt van de ander kan kijken:
in al die opzichten verschillen die 10.000 vrouwelijke mydiertjes
dus meestal uebervetduidelijk v/d amper
3000 mannelijke mydimacho's?!
Zo kunnen de verschillende gezichtpunten door elkaar vloeien en verwarring veroorzaken.
Een man
laat meestal [alweer
afhankelijk van hormonenstromen,
seksuele voorkeur & ~afkeer] de wereld vanuit
zichzelf afrollen & raakt daardoor ook, 'al mastruberend',
niet zo snel in de war als de al of niet 'klaarkomende & menstuerende' vrouw. Als hij de weg moet vinden, gebeurt dat vanuit zichzelf, zonder van gezichtspunt te veranderen:
hij denkt 't dwangmatig altijd 'beter te weten' & slaat er desnoods
nog eeens zo nu en dan flink op los als dat van pas lijkt
te komen om z'n eigenzinnige dromen tot
ultieme [enige] waarheid te kunnen
bestempelen met 'n
'zie je wel'!
De vrouw
gebruikt vaak 'n trucje,
door de plattegrond om te draaien, zodat ze fysiek ervaart dat ze de richting vanuit haar 'juiste' perspectief ziet? Als je ruimtelijk inzicht op deze wijze bekijkt, dan gaat het dus niet eens meer zozeer om een verminderde capaciteit daartoe bij vrouwen,
maar om 'n perspectiefverwarring.
Hun beeld
v/d wereld staat niet stil
maar wordt steeds in hun hersenen heen en weer gedraaid:
het is dus misschien niet zozeer dat vrouwen geen ruimtelijk inzicht zouden hebben,
maar dat ze de neiging hebben om steeds van gezichtpunt te wisselen & zo niet zichzelf als vast uitgangspunt te kiezen waardoor gemakkelijk{er}
verwarring ontstaat?
Het nut
van deze verandering van perspectief
is zo nu dan ook meteen duidelijk als het kind weggelopen is,
omdat zij vanuit het perspectief van 't kind probeert te denken om te ontdekken welke richting
het kind uit is gegaan!
De eigenschap 'ruimtelijk inzicht'
is wel aanwezig bij de vrouw, maar het gebruik ervan wordt vertroebeld door een ander verplaatsen
en van perspectief te kunnen wisselen.
Het is waarschijnlijk dan ook
meestal een typisch vrouwelijke vraag om te zeggen:
"Bedoel je van mij uit gezien
of van jou uit
gezien?"

Met dank aan
Martine Delfos
Asih, man, 80 jaar
Log in om een reactie te plaatsen.
vorige
volgende