zwelgen in zelfmedelijden

dat moet ik dus niet doen. zwelgen in zelfmedelijden. steeds maar dat gedoe. ik heb er helemaal genoeg van. waarom kan ik niet gewoon een simpel meisje zijn? nee, mijn gedachtengang is zo gecompliceerd dat ik het zelf gewoon niet meer weet. maar ik heb het idee dat álles gelogen is. mijn ouders die uit elkaar gaan. en dan opeens niet meer. en dan M. die ineens mijn beste vriendin niet meer is. ik had zo gehoopt dat het dit keer wel echt was, dat ze dit keer echt mijn beste vriendin was. maar nee, het was weer gelogen. net als alles. maar blijkbaar is beste vriendin tegen iemand zeggen hetzelfde als; ik mag je. en dan vind ik dat zo klote, om er achter te komen dat het allemaal weer gelogen is. alles is gelogen. heel mijn leven zal wel een leugen zijn. en weet je wat, ik heb geen medelijden met mezelf meer. nee, ik ben sterk genoeg om nu uit die verdomde put te klimmen. ik heb daar helemaal niemand bij nodig, ik zal nu op mijzelf moeten steunen en leunen. ik kan niet alles hebben. dus dan maar alleen mijzelf, dat zal dan wel helpen. als God dat zo bepaald zal het wel zo moeten. waarom vertrouw ik mensen zo snel? en waarom geloof ik mensen zo snel? wat is er toch mis met me? hoe vaak moet ik op mijn bek vallen voordat ik beter oplet? hoe vaak nog? en hoe vaak is het al gebeurt? ik, met mijn domme blonde kop. met mijn oogjes dicht overal in lopen. in 7 sloten tegelijk is nog zacht uitgedrukt. ik, met mijn oogjes dicht lekker dromen over dingen die ik wil, maar die er niet zijn en ook niet zullen komen. jammer, maar dat is mijn eigen domme fout fout fout! had ik maar niet zo dom moeten zijn. achja, mijn kans komt nog wel. al is het in een volgend leven. ik ga nu niet meer op M. wachten hoor. ze komt nu maar naar mij toe. hè, dat was het.

liefs, Mitzi